ตอนที่ 58 โชว์ฝีมือ

"เพียงแต่อะไรครับ?" ลู่ไหวอันไม่กลัวปัญหา มีปัญหาก็ต้องแก้ ฟังจากที่เฝิงเจียงบรรยาย คนคนนี้คงไม่ธรรมดาจริงๆ มีตั๋วครบทุกอย่าง! ลู่ไหวอันกลัวแค่ว่าตัวเองจะแก้ปัญหาให้เขาไม่ได้เท่านั้น

"เพียงแต่... เฮ้อ จริงๆ ปัญหานี้พวกเราจัดการลำบาก แต่ถ้าเป็นนายกลับจัดการง่ายนิดเดียว แถมยังตรงสายงานด้วย"

"ตรงสายงาน? หรือว่าจะเป็นเรื่องล่าสัตว์?"

"ใช่! ล่าสัตว์! เรื่องล่าสัตว์นี่แหละ!" "พ่อเจ้าประคุณคนนี้ไม่ธรรมดา เป็นลูกชายผู้นำคอมมูนเรานี่เอง ช่วงนี้เพิ่งได้ปืน 56 กึ่งอัตโนมัติมาครอบครอง แต่อยู่ในคอมมูน ปืน 56 กึ่งอัตโนมัติจะมีประโยชน์อะไร! อย่างมากก็เอาไว้อวดชาวบ้าน เขาเลยอยากจะเข้าป่าไปเดินเล่น ล่าสัตว์สักตัวสองตัวให้หายคันไม้คันมือ! ได้ยินว่าช่วงนี้กำลังหาคนพาขึ้นเขาอยู่ แต่เหมือนจะยังหาไม่ได้"

"ลองคิดดูสิ ถ้าไม่มีฝีมือจริง ใครจะกล้าพาเขาขึ้นเขา! เกิดมีอันตรายขึ้นมา! ไม่ซวยกันทั้งโคตรเหรอ จริงๆ ก็มีพวกหน้าเงินตกปากรับคำเหมือนกัน แต่พ่อเจ้าประคุณดันไม่ถูกใจ มองว่าคนพวกนั้นพึ่งพาไม่ได้! เฮ้อ! ถึงพี่จะรู้ว่าน้องชายมีฝีมือจริง แต่พี่ก็อดห่วงเรื่องนี้ไม่ได้ กันไว้ดีกว่าแก้ กลัวจะเกิดเหตุสุดวิสัยนี่สิ!"

ลู่ไหวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ระดับการล่าสัตว์ของเขาสูงมากแล้ว ขอแค่ไม่เจอฝูงหมูป่าเหมือนคราวก่อน ปกติหมูป่าสักสองตัวเขาก็จัดการด้วยมือเปล่าได้สบาย ยิ่งอีกฝ่ายมีปืนด้วยแล้ว ยิ่งไม่น่ามีปัญหา! ยังไงเขาก็มั่นใจในความแม่นยำระดับ 'นัดเดียวจอด' ของตัวเองอยู่แล้ว!

"เรื่องล่าสัตว์ผมมั่นใจครับ ติดแค่ว่าตั๋วพวกนั้นเขาหาได้ชัวร์ใช่ไหม?"

"วางใจเถอะ เรื่องตั๋วนายไม่ต้องห่วง ต่อให้เขาไม่มีตอนนี้ เขาก็หามาให้นายได้ภายในไม่กี่นาที"

"ตกลงครับพี่เฝิง เรื่องนี้ผมรับปาก พี่ช่วยบอกเขาให้หน่อย แล้วก็รบกวนบอกเรื่องตั๋วด้วยนะครับ"

"ได้เลย เอ้อ น้องชาย งั้นนายรออีกเดี๋ยวได้ไหม! จริงๆ พี่ก็ไม่ค่อยสนิทกับคนนี้เท่าไหร่ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของน้องชายพี่ เรื่องพวกนี้พี่ก็ฟังน้องชายเล่ามาอีกที" "นายรอเดี๋ยว รอน้องชายพี่กลับมากินข้าว เดี๋ยวให้มันไปตามคนคนนั้นออกมาให้นายเจอหน้ากันหน่อย!" เฝิงเจียงพูดอึกอักเล็กน้อย "เมื่อกี้ก็บอกไปแล้ว พรานทั่วไปเขาไม่แลหรอก แน่นอน พี่รู้ว่านายมีของ แต่ยังไงเราก็ต้องโชว์ของให้เขาเห็นสักหน่อย!"

ลู่ไหวอันพยักหน้า "ผมเข้าใจ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว งั้นผมรออีกหน่อยก็ได้!"

ตอนเที่ยง พอเฝิงไห่กลับมาถึงบ้าน ก็ได้ยินเฝิงเจียงบอกว่าหาพรานที่เหมาะสมได้แล้ว พอมองชายหนุ่มร่างผอมสูงตรงหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อสายตา แต่พอเหลือบไปเห็นกวางที่กองอยู่บนพื้น เขาก็เชื่อสนิทใจ กวางไม่ใช่สัตว์ที่จะล่ากันได้ง่ายๆ

"พี่ รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวผมไปตามเมิ่งจื่อเจี๋ยมา" ข้าวยังไม่ทันตกถึงท้อง เขาก็วิ่งแจ้นออกไปอีกรอบ โอกาสดีแบบนี้ปล่อยให้หลุดมือไม่ได้!

ครู่ต่อมา "เฝิงไห่ ขอให้เป็นอย่างที่นายพูดจริงๆ นะ! ฉันยังกินข้าวไม่เสร็จก็โดนนายลากออกมาแล้ว มีกวางจริงเหรอ?"

"จริงสิ ฉันจะหลอกนายทำไม! รีบเข้าไปดู เดี๋ยวก็รู้เอง!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยเดินเข้ามาเห็นเฝิงเจียงกับลู่ไหวอันยืนอยู่ในลานบ้าน และกวางที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เชี่ย มีกวางจริงๆ ด้วย! แต่เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว หันไปมองลู่ไหวอันและเฝิงเจียง เขาไม่เคยเจอเฝิงเจียงมาก่อน แต่ดูจากหัวโตคอหนา น่าจะเป็นพ่อครัว ส่วนชายหนุ่มร่างผอมสูงคนนี้ คงจะเป็นนายพรานที่ว่า "กวางนี่นายล่าเหรอ?"

"ใช่ครับ ล่ามาจากป่าลึก อยากให้พิสูจน์ไหมครับ?" ลู่ไหวอันตอบตรงประเด็น แถมยังดักทางคำถามที่เมิ่งจื่อเจี๋ยกำลังจะถามต่อด้วย อย่าเสียเวลาเลย เขารีบกลับบ้าน!

เมิ่งจื่อเจี๋ยขมวดคิ้ว คุยโวไม่เบานะเนี่ย! เขารู้ว่ากวางหายากมาก ในตลาดแทบไม่มีให้เห็น แต่คนคนนี้ขี้โม้ไปหน่อยมั้ง! ดูจากอายุก็ยังน้อย ถ้ามีฝีมือขนาดนั้นจริง ทำไมเขาถึงไม่เคยได้ยินชื่อ ต้องรู้ก่อนนะว่า ช่วงนี้เขาตระเวนสืบข่าวมาไม่น้อย ไม่เคยได้ยินว่ากองพลไหนมีหนุ่มน้อยยอดฝีมือด้านการล่าสัตว์เลย! เมิ่งจื่อเจี๋ยเริ่มสงสัยว่า คนคนนี้อาจจะเหมือนเขา คือมี 'พ่อดี'!

"พ่อพานายเข้าป่าเหรอ? กวางนี่พ่อล่าใช่ไหม? งั้นให้พ่อออกมาคุยกับฉันดีกว่าไหม?"

ลู่ไหวอันแค่นหัวเราะ ถ้าพ่อฉันมาจริง นายได้ม้วยมรณาแน่ เขาหันไปพูดกับเฝิงเจียง "พี่เฝิง กวางตัวนี้ต้องรีดเลือดไหมครับ?"

"รีด ต้องรีดอยู่แล้ว"

"งั้นดีเลยครับ เอาอ่างมาใบหนึ่ง! วางไว้ใต้คอกวางนะ!" จากนั้นลู่ไหวอันก็ก้มลงหยิบก้อนหินขนาดประมาณหนึ่งในสามของกำปั้นขึ้นมา รูปร่างไม่สม่ำเสมอ และไม่มีคมเลยสักนิด เขาล้างหินด้วยน้ำจนสะอาด แล้วเดินถอยห่างจากตัวกวางไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยืนรอนิ่งๆ ให้เฝิงเจียงวางอ่าง

"นายจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าจะใช้หินรีดเลือดกวาง? อยากรีดเลือดก็ได้! แต่เข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ! แถมหินที่เลือกมาก็ผิดแล้วมั้ง! อย่างน้อยก็น่าจะเลือกก้อนที่มันคมๆ หน่อย!" "ไม่ต้องพิสูจน์แล้วมั้ง ฉันว่าใช้มีดรีดเลือดน่าจะดีกว่านะ!"

เมิ่งจื่อเจี๋ยเริ่มงง ทักษะการล่าสัตว์เขาพิสูจน์กันแบบนี้เหรอ? คนอื่นเขาคุยเรื่องความแม่นยำในการยิงธนู การแกะรอย หรือพละกำลัง แต่นี่มาโชว์รีดเลือด? เมิ่งจื่อเจี๋ยแทบอยากจะหันหลังกลับบ้าน

ทันใดนั้น เฝิงเจียงก็วางอ่างเสร็จพอดี "พี่เฝิง หลบหน่อยครับ!" สิ้นเสียง หินในมือลู่ไหวอันก็พุ่งออกไปทันทีที่เฝิงเจียงถอยฉาก เสียงดัง 'ฉึก' หินทะลุเข้าคอกวาง ทะลวงผ่านไปถึงอีกฝั่ง ครั้งนี้ลู่ไหวอันใช้แรงมากกว่าเดิม หินพุ่งทะลุคอกวางออกมาเลย โชว์เหนือซะหน่อย แค่สกิลพื้นๆ!

เฝิงเจียงหลบแทบไม่ทัน แต่กลับไม่มีเลือดกระเด็นโดนตัวเขาสักหยด สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากตกใจเป็นดีใจสุดขีด เดินเข้าไปตบไหล่ลู่ไหวอัน "น้องชาย! พี่รู้ว่าฝีมือนายแน่ที่สุด แต่นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว! ความแม่นยำนี้! พละกำลังนี้! ใครจะมาเทียบได้! มิน่าล่ะ! มิน่า! มีแค่นายที่กล้าเข้าป่าลึก"

เฝิงเจียงหน้าบานเป็นจานเชิง ภูมิใจราวกับเป็นฝีมือตัวเอง นี่น้องชายเขานะเว้ย แต่ก็จงใจพูดให้เมิ่งจื่อเจี๋ยได้ยินด้วย เมิ่งจื่อเจี๋ยกับเฝิงไห่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ "ไม่ใช่สิ หินนั่น? หินนั่นเจาะทะลุเข้าไปได้ไง" นั่นหนังกวางนะ! ไม่ใช่สิ! หนังสองชั้นเลยนะ! แถมยังทะลุผ่านไปอีก! และหินก้อนนั้น นอกจากจะไม่คมแล้ว ยังเป็นหินในลานบ้านที่โดนเหยียบย่ำจนเกือบจะมันวาวแล้วด้วย! เขามองเลือดที่พุ่งกระฉูดออกจากคอกวาง แล้วสายตาแห่งความเลื่อมใสก็พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของลู่ไหวอัน

"ลูกพี่! พาผมเข้าป่าด้วย! ได้โปรด! พาผมเข้าป่าที!" "ลูกพี่อยากได้อะไร ผมหามาให้ได้ทุกอย่าง!"

เฝิงไห่ยืนบ่นอุบอิบอยู่ข้างหลัง: เพื่อนเอ๋ย ศักดิ์ศรีหายไปไหนหมด! เมื่อกี้ยังทำท่ารังเกียจเขาอยู่เลยไม่ใช่เรอะ! เมิ่งจื่อเจี๋ยคิดในใจ ที่แท้คนที่มีดีแค่พ่อรวยก็มีแค่เขาคนเดียวนี่หว่า คนคนนี้ของจริง!

ลู่ไหวอันตอบกลับทันที "ผมอยากได้ตั๋วจักรยาน ตั๋วจักรเย็บผ้า แล้วก็ตั๋ววิทยุ อีกสามวันผมพาเข้าป่าได้ ตกลงไหม?"

"แค่นี้?"

"แค่นี้!"

"รอเดี๋ยว ผมไปเอามาให้เดี๋ยวนี้แหละ!"