ตอนที่ 57 ส่งมอบกวาง

"หลิวเอ้อร์เฉวียนเหรอ?" ลู่ไหวอันไม่มีนิสัยชอบฟ้อง ในสายตาเขา การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของหลิวเอ้อร์เฉวียนไม่ได้มีค่าพอให้ใส่ใจ แต่จางหนานหู่กลับเดาออกทันทีว่าเป็นใคร ลู่ไหวอันเลิกคิ้วเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจางหนานหู่จะเดาได้เร็วขนาดนี้

"หึ ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นไอ้หมอนี่ มันไม่เคยอยู่สุขเลยสักครั้ง ดูท่าต้องสั่งสอนกันหน่อยแล้ว!" จางหนานหู่คิดว่า ที่หลิวเอ้อร์เฉวียนหายไปเมื่อเช้า ก็คงไปวุ่นวายเรื่องนี้แหละ เมื่อก่อนทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็แล้วไป แต่ลูกค้ารายใหญ่อย่างลู่ไหวอัน ใช่คนที่มันจะมาแตะต้องได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่

จางหนานหู่เดินนำไปเปิดประตูให้ลู่ไหวอัน ทันทีที่ประตูเปิดออก ก็เห็นหลิวเอ้อร์เฉวียนยืนทำท่าลำพองใจอยู่ "หลิวเอ้อร์เฉวียน? เมื่อเช้าเอ็งลางานไม่ใช่เหรอ? ธุระเสร็จแล้วรึ?" น้ำเสียงของจางหนานหู่ไม่ค่อยดีนัก แต่น่าเสียดายที่หลิวเอ้อร์เฉวียนมัวแต่ตื่นเต้นจนไม่ทันสังเกต

"พี่เสือ!" "เสร็จแล้วครับ เสร็จเรียบร้อย ผมแค่ออกไปหาเพื่อนมา ต่อไปจะไม่ลางานมั่วซั่วอีกแล้วครับ พี่มีงานอะไรสั่งผมได้เลย!"

"โอ้โฮ ข้าไม่กล้าสั่งงานเอ็งหรอก! วันหน้าคงต้องพึ่งพาบารมีเอ็งแล้วมั้ง!"

หลิวเอ้อร์เฉวียนชะงัก หรือว่าเมื่อกี้พี่เสือจะได้ยินที่เขาคุยโวไว้? รู้แล้วเหรอว่าเขามีเพื่อนเป็นพรานฝีมือดี? ต้องใช่แน่ๆ ไม่งั้นจะพูดว่าต้องพึ่งพาบารมีเขาทำไม? หลิวเอ้อร์เฉวียนยืดอกขึ้นทันที "พี่เสือ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ผมก็แค่ชอบคบเพื่อนฝูง เพื่อนคนนั้นล่าสัตว์เก่งจริงๆ ครับ"

"พูดแบบนี้ แสดงว่าจริงๆ แล้วข้ากับเอ็งก็คล้ายกันนะ ข้าเองก็ชอบคบเพื่อนฝูง เพื่อนข้าคนหนึ่ง... ก็เก่งใช้ได้เลย โดยเฉพาะเรื่องล่าสัตว์ ดูสิ วันนี้ยังเอาหมูป่ามาส่งให้ข้าตั้งสองตัว"

"แน่นอนครับ แน่นอน เพื่อนพี่เสือต้องเก่งอยู่แล้ว!" หลิวเอ้อร์เฉวียนรีบประจบสอพลอ

จังหวะนั้นเอง ลู่ไหวอันก็เดินออกมาจากหลังประตู "อ้อ ใช่สิ นี่ไงเพื่อนที่ข้าพูดถึง เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็เพิ่งมา หลิวเอ้อร์เฉวียน เอ็งน่าจะเคยเห็นแล้วมั้ง?"

หลิวเอ้อร์เฉวียนอ้าปากค้าง! ลู่ไหวอัน? ทำไมมันมาอยู่ที่นี่? มันคือเพื่อนพี่เสือ? เพื่อนพี่เสือคือมัน? แล้ว... แล้วเพื่อนของฉันคือใครล่ะ?

"เคย... เคยเห็นครับ บังเอิญจัง! ลู่ไหวอัน!"

ลูกน้องคนข้างหลังผลักเขาหนึ่งที "ตะโกนชื่อห้วนๆ ได้ไง! เรียกพี่ลู่ไม่เป็นรึไง?"

ลู่ไหวอันหัวเราะ "ไม่เป็นไรครับ เรียกลู่ไหวอันแหละดีแล้ว ผมกับหลิวเอ้อร์เฉวียนเพิ่งเจอกันเมื่อกี้เอง เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? จริงสิ ตอนนั้นฉันกำลังคิดว่าจะเอาของมาส่งให้นายหรือให้พี่เสือดี คิดไปคิดมา สุดท้ายก็เหมือนกันนี่นา ยังไงก็ส่งมาที่ตลาดนัดพิราบ ฉันเลยเอามาส่งให้พี่เสือโดยตรงเลย เอ้อร์เฉวียน นายคงไม่โกรธฉันนะ!"

พอลู่ไหวอันพูดจบ ลูกน้องข้างหลังก็ตะลึงกันหมด หมา... หมายความว่าไง? เพื่อนพรานที่หลิวเอ้อร์เฉวียนคุยโวไว้คือพี่ลู่? แต่จริงๆ แล้วพี่ลู่กับพี่เสือต่างหากที่เป็นเพื่อนกัน? สรุปแล้วหลิวเอ้อร์เฉวียนคือ... ตัวตลก? ทุกคนกลั้นขำไม่ไหวแล้ว ต่างพากันหันหลังไปปิดปากหัวเราะกิ๊กกั๊ก บางคนขำจนตัวงอ ต้องพยายามกลั้นสุดชีวิต

หน้าหลิวเอ้อร์เฉวียนแดงก่ำ ถ้ามีรูให้มุดหนี เขาคงมุดลงไปเดี๋ยวนี้เลย ต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! จะมองหน้าพี่เสือยังไง! แต่เพื่อรักษางานนี้ไว้ เขาต้องอดทน "มะ... ไม่เป็นไรครับ จริงๆ แล้วผมก็ทำเพื่อตลาดนัดพิราบเหมือนกัน ถ้าพี่เอาของมาส่งให้ผม ผมก็ต้องเอาไปส่งต่อให้พี่เสืออยู่ดี พี่ทำแบบนี้ช่วยลดขั้นตอนให้ผมด้วยซ้ำ! ขอบคุณมากครับ พี่ลู่!"

ในที่สุดลูกน้องคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว หลุดขำพรืดออกมา ตามด้วยเสียงหัวเราะครืนใหญ่ หลิวเอ้อร์เฉวียนเม้มปากแน่น กำหมัดจนสั่น หัวเราะเข้าไป! หัวเราะกันให้พอ! พวกแกจะหัวเราะก็เรื่องของแก! ขอแค่พี่เสืออย่ามาหาเรื่องข้าก็พอ!

แต่เขาก็ต้องผิดหวัง พอลู่ไหวอันกลับไป จางหนานหู่ก็เรียกเขาเข้าไปพบ "หลิวเอ้อร์เฉวียน เอ็งนี่ช่างกล้าดีนักนะ! วันหน้าคิดจะขึ้นมาเป็นหัวหน้าตลาดนัดพิราบแทนข้าเลยไหม?" ......

ตอนเดินออกจากบ้าน ขาของหลิวเอ้อร์เฉวียนยังสั่นพั่บๆ เขาไม่สนเสียงเยาะเย้ยของพวกพี่น้องหน้าประตู รีบเดินดุ่มๆ กลับบ้านทันที เขาไม่กล้าหือกับจางหนานหู่ แต่ในใจกลับผูกใจเจ็บลู่ไหวอัน คิดในใจว่า สักวันหนึ่ง ข้าจะเอาคืนลู่ไหวอันให้สาสม

ลู่ไหวอันไม่รู้เรื่องความคิดเล็กคิดน้อยของเขา และต่อให้รู้ก็ไม่ใส่ใจ หลังจากออกจากตลาดนัดพิราบ เขาก็รีบตรงดิ่งไปที่บ้านเฝิงเจียงทันที นึกว่าจะมาช้าไปหน่อย แต่เฝิงเจียงเปิดประตูออกมาประโยคแรกก็ทักว่า "หือ น้องชาย มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เร็ว เข้ามาๆ อย่าให้ใครเห็น"

ลู่ไหวอันเอาซากกวางออกจากกระสอบป่าน เฝิงเจียงมองตาค้าง "แม่เจ้า! นี่คือกวางเหรอ! พูดตรงๆ นะ พี่เพิ่งเคยเห็นกวางตัวเป็นๆ ก็วันนี้แหละ!" "น้องชาย นายนี่สุดยอดจริงๆ พี่นับถือจากใจเลย!" "ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง กวางตัวนี้พี่คิดให้จินละสองหยวนเป็นไง? เนื้อกวางไม่ค่อยมีขายในตลาด ราคากลางเลยไม่มี พี่ให้ราคานายสองเท่าไปเลย"

เฝิงเจียงคิดราคาแบบเหมารวมทั้งตัว ซึ่งไม่ใช่แค่สองเท่าของราคาหมู แต่เกือบจะสามเท่าของราคาเนื้อหมูป่าเลยทีเดียว แน่นอนว่ากวางตัวนี้ในสายตาเขา เงินซื้อไม่ได้ มูลค่าของมันมากกว่าเงินตราเสียอีก

"ได้ครับ เอาตามที่พี่เฝิงว่าเลย!"

"น้องชาย ใจนักเลง! จริงสิ นายอยากได้อะไรบอกพี่มา เงินพวกนี้จะแลกเป็นเสบียงไหม? หรืออยากได้ตั๋วอะไร?"

เสบียงที่บ้านยังมีอยู่ แต่มีเสบียงในมือย่อมอุ่นใจ ตุนไว้ในมิติบ้างก็ดี ส่วนตั๋ว... อันนี้ตรงความต้องการของลู่ไหวอันพอดีเป๊ะ

"พี่เฝิง งั้นแลกเป็นเสบียงให้ผมอีกสักสองร้อยจินนะครับ! เอาทั้งธัญพืชหยาบและละเอียดปนกัน พี่คำนวณราคาได้เลย ส่วนที่เหลือ ถ้ามีตั๋วจักรยาน ตั๋วจักรเย็บผ้า หรือตั๋ววิทยุ ผมขอแลกด้วยครับ"

เฝิงเจียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เสบียงไม่มีปัญหา เดี๋ยวตามพี่ไปเอาที่ร้าน! แต่ตั๋วพวกนี้หายากจริงๆ! ว่าแต่นายจะเอาตั๋วพวกนี้ไปทำอะไรเยอะแยะ?"

"แฮะๆ จะแต่งเมียน่ะครับ! กำลังจะไปสู่ขอสาว ต้องเตรียมสินสอดให้พร้อมหน่อย!"

เฝิงเจียงตบไหล่ลู่ไหวอันด้วยความยินดี "ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะหน้าตาสดชื่นแจ่มใส ที่แท้ก็กำลังจะมีงานมงคล! ยินดีด้วยนะน้องชาย! ถึงวันงานอย่าลืมเชิญพี่ไปดื่มเหล้าด้วยล่ะ!"

"แน่นอนครับ!"

"ในเมื่อน้องชายจะแต่งงาน พี่ต้องช่วยเต็มที่ งานนี้พี่ต้องจัดการให้สำเร็จให้ได้!" เฝิงเจียงไม่สงสัยในความสามารถทางการเงินของลู่ไหวอันเลย เขาเชื่อหมดใจว่าลู่ไหวอันคู่ควรกับ 'สามอย่างหนึ่งเสียง'เพียงแต่ของพวกนี้มันหายากจริงๆ!

"เอ๊ะ นายพูดขาดไปอย่างนึงหรือเปล่า? ไม่เอาตั๋วนาฬิกาเหรอ?"

"ตั๋วนาฬิกาผมหาได้แล้วครับ!" ลู่ไหวอันล้วงตั๋วนาฬิกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ โชว์ให้ดูแวบหนึ่ง!

"ดี ดี งั้นก็เหลือแค่จักรยาน... จักรยาน จะไปหาตั๋วจากไหนนะ!" พูดกันตามตรง ตัวเขาเองยังไม่มีจักรยานเลย! แต่ทว่า!

"นึกออกแล้ว! นายพูดถึงตั๋วจักรยาน พี่นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ อย่าว่าแต่จักรยานเลย คนคนนี้น่าจะมีตั๋วอย่างอื่นด้วย เพียงแต่..."