ตอนที่ 56 หลิวเอ้อร์เฉวียนอวดเบ่ง

"โอ้โห นี่จะเอาครบชุดสามอย่างหนึ่งเสียงเลยเหรอ? พ่อคุณเอ๊ย ความอยากได้ไม่เบาเลยนะ! แต่เงินห้าร้อยหยวนคงไม่พอหรอกมั้ง!"

"แค่จักรยานคันเดียวก็ปาเข้าไปร้อยห้าสิบหยวนแล้ว แต่นั่นแค่ค่ารถนะ ยังต้องใช้ตั๋วจักรยานอีก!" "นายคงไม่มีตั๋วจักรยานหรอกใช่ไหม? ถ้าจะซื้อตั๋วใบนี้ ก็ต้องจ่ายอีกหกเจ็ดสิบหยวน รวมๆ แล้วก็สองร้อยกว่า เงินห้าร้อยของนายหายวูบไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ"

"อีกอย่าง เงินนี่ก็ไม่ใช่ของนายคนเดียวไม่ใช่เหรอ? ยังมีส่วนของพี่น้องนายอีก?" "ที่สำคัญที่สุด พี่ขอเตือนด้วยความหวังดี เก็บเงินไว้กับตัวดีกว่า วันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้!"

จางหนานหู่ไม่ได้ดูถูกลู่ไหวอัน แต่ดูสภาพครอบครัวแล้ว จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อครบชุดขนาดนั้น? ขนาดเขาทำมาหากินในตลาดนัดพิราบมาตั้งหลายปี ยังซื้อได้แค่จักรยานคันเดียว! แค่นี้ก็หน้าบานเป็นจานดาวเทียมแล้ว

"พี่เสือ เรื่องนั้นผมรู้ครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา! แต่พี่มีตั๋วไหมครับ?"

"เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา? ไอ้หนุ่ม ปากกล้าไม่เบานะเรา!" "เอาล่ะ ในเมื่อนายพูดขนาดนี้ พี่ก็จะไม่ปิดบัง พอดีพี่มีตั๋วนาฬิกาอยู่ใบหนึ่ง! ส่วนตั๋วอื่นๆ ตอนนี้ยังไม่มี แต่ถ้านายอยากได้จริงๆ เดี๋ยวพี่จะให้คนช่วยดูๆ ให้"

ลู่ไหวอันคิดดูแล้ว ตั๋วนาฬิกาก็ไม่เลว ซื้อนาฬิกาให้ซูสวินก่อน ถือเป็นส่วนหนึ่งของสินสอด เดี๋ยวค่อยไปลองถามพี่เฝิงดูอีกที ยังไงก็ต้องรีบหามาให้ครบ แล้วค่อยให้หลี่อิงไปหาฤกษ์งามยามดีเพื่อสู่ขอ!

"ตกลงพี่เสือ ตั๋วนาฬิกาผมเอาครับ ส่วนตั๋วอื่นรบกวนพี่ช่วยดูให้หน่อย ผมเองก็จะลองหาทางดูด้วย" "แต่ขอเร็วที่สุดนะครับ เพราะผมใกล้จะไปสู่ขอสาวแล้ว!"

"อ้อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง งั้นพี่ยินดีล่วงหน้าด้วยนะไอ้น้องชาย! ทุ่มทุนสร้างเพื่อว่าที่ภรรยาขนาดนี้ ใจป้ำจริงๆ หมูป่าสองตัวนี้คงล่ามาเพื่อเธอโดยเฉพาะสินะ?"

จางหนานหู่ทำหน้าตารู้ทัน หนุ่มสาวสมัยนี้! เพื่อเอาใจแฟน อะไรก็ยอม! เขาไม่ได้พูดตัดกำลังใจลู่ไหวอัน แต่ก็อดบ่นในใจไม่ได้ จะเอาสามอย่างหนึ่งเสียงไปทำไม? ของพรรค์นั้นกินได้ซะที่ไหน ยังเด็กอยู่จริงๆ นั่นแหละ! แถมตั๋วพวกนี้หายากจะตาย ตั๋วนาฬิกาในมือเขาก็ได้มาเพราะโชคช่วย เก็บไว้นานแล้ว ขายไม่ออกสักที จะให้เขาไปหามาให้อีก คงยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร!

แต่ครั้งหน้าพอลู่ไหวอันปั่นจักรยานมาหา พร้อมวิทยุห้อยท้ายรถ จางหนานหู่ถึงกับอ้าปากค้างไปเลย

"เอ้า นี่ตั๋วนาฬิกา อยู่กับพี่มานานแล้ว ขายไม่ออกสักที ปกติขายเจ็ดสิบ แต่พี่คิดนายแค่หกสิบก็พอ นี่เงินที่เหลือ สี่ร้อยหกสิบห้าหยวน!"

ลู่ไหวอันรับเงินมานับ จังหวะนั้น หลิวเอ้อร์เฉวียนก็เดินลอยหน้าลอยตากลับเข้ามาพอดี

"อ้าว เอ้อร์เฉวียนมาแล้วเหรอ? เมื่อเช้าหายหัวไปไหนมา? ให้พวกเราเฝ้าที่แทนตั้งนาน?"

หลิวเอ้อร์เฉวียนแสร้งทำเป็นถ่อมตัว แต่ในใจลิงโลด "เฮ้อ ก็ไม่ได้ไปทำอะไรหรอก แค่ไปติดต่อธุระนิดหน่อย ทางนี้เป็นไงบ้าง? เรียบร้อยดีไหม?"

แค่คิดว่าเดี๋ยวลู่ไหวอันเอาเนื้อสัตว์มาส่งให้ แล้วเขาเอาออกมาโชว์ต่อหน้าทุกคน เขาก็เนื้อเต้นแล้ว ถ้าเข้าตาพี่เสือ ไม่แน่อาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นมือซ้ายมือขวา ต่อไปใครๆ ก็ต้องเรียกเขาว่า 'พี่เฉวียน' ! ตอนนี้เขาวางมาดราวกับเป็นผู้บริหารไปเรียบร้อยแล้ว!

พี่น้องหลายคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าหลิวเอ้อร์เฉวียนเป็นบ้าอะไร "พวกเราก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่ปิดดีลธุรกิจใหญ่ไปดีลหนึ่งเท่านั้นเอง"

"ธุรกิจใหญ่? ธุรกิจใหญ่อะไร?" จะใหญ่สู้ของเขาได้เรอะ? เขาได้รับคำสัญญาจากลู่ไหวอันแล้ว ต่อไปจะมีเนื้อส่งมาไม่ขาดสาย! วันนี้เขาเห็นเสบียงที่ไอ้หมอนั่นแบกออกมา ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ! แสดงว่าเนื้อที่ลู่ไหวอันจะเอามาส่งก็ต้องไม่น้อยเหมือนกัน!

"ช่างเถอะ ข้าไม่ถามแล้ว ธุรกิจใหญ่ของพวกแกคงมีแค่วันนี้วันเดียวสินะ?"

"ก็แหงสิ! ถ้ามีธุรกิจใหญ่ทุกวัน พวกเราคงรวยเละไปแล้ว?"

"ก็ไม่แน่นะ บางทีพวกแกอาจจะได้เจอธุรกิจใหญ่ทุกวันก็ได้"

"โอ้โฮ พูดแบบนี้แสดงว่าเอ้อร์เฉวียนไปเจอช่องทางดีๆ มาสินะ?"

หลิวเอ้อร์เฉวียนรอให้คนถามอยู่พอดี! "โธ่ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่มีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นพรานล่าสัตว์ ต่อไปคงเอาเนื้อมาส่งให้ข้าเรื่อยๆ น่ะ"

พวกผู้คุมกฎสามารถทำการค้าขายได้ ข้อแรกคือได้เงินค่าขนม ข้อสองคือช่วยกระตุ้นตลาด ทุกคนได้ยินหลิวเอ้อร์เฉวียนพูดแบบนี้ก็อดอิจฉาไม่ได้ นี่มันเท่ากับมีบ่อเงินบ่อทองระยะยาวเลยนะ!

"เพื่อนคนไหนวะ! เอ้อร์เฉวียนแนะนำให้พวกเรารู้จักบ้างสิ? เก่งขนาดหาเนื้อมาส่งได้เรื่อยๆ เลยเหรอ?"

หลิวเอ้อร์เฉวียนเริ่มหัวเราะกลบเกลื่อน เรื่องดีๆ แบบนี้จะบอกให้โง่เหรอ? "ไว้มีโอกาส ไว้มีโอกาสจะแนะนำให้รู้จักนะ! จริงสิ คืนนี้ข้าเลี้ยงเอง ไปดื่มกันสักหน่อยไหม? ว่าไง พี่น้องให้เกียรติไปไหม?"

"เอ่อ เอ้อร์เฉวียน ไม่ใช่พวกข้าไม่ให้เกียรติ แต่พี่เสือบอกว่าคืนนี้จะเลี้ยงข้าวพวกเราน่ะสิ!"

"พี่เสือจะเลี้ยงข้าว? เลี้ยงพวกเราเนี่ยนะ?"

"ไม่ใช่เลี้ยงพวกเรา แต่เลี้ยงพวกข้า!"

"อ้าว? ทำไมล่ะ? เพราะข้าไม่อยู่เหรอ?"

"ก็บอกแล้วไง! พี่เสือเพิ่งปิดดีลธุรกิจใหญ่! พรุ่งนี้พวกข้าต้องไปช่วยงาน คืนนี้เลยเลี้ยงขอบคุณล่วงหน้า!"

"งานอะไรวะ! ข้าก็ทำได้นะ!"

"เอ็งทำไม่ได้หรอก อีกอย่าง ไม่แน่พรุ่งนี้เพื่อนเอ็งอาจจะเอาเนื้อมาส่งก็ได้! เอ็งไม่ต้องคอยรับของเหรอ?"

หลิวเอ้อร์เฉวียนเงียบกริบ ก็จริงของมัน ช่างหัวธุรกิจของพวกมันเถอะ! ถึงเขาจะตามไปช่วย ก็ได้แค่กินฟรีมื้อเดียว ส่วนค่าตอบแทนหลังจากนั้นคงไม่ได้แม้แต่เศษกระดูก สู้รักษาความสัมพันธ์กับลู่ไหวอันให้ดีดีกว่า แค่คิดว่าพรุ่งนี้ลู่ไหวอันอาจจะเอาเนื้อมาส่ง หลิวเอ้อร์เฉวียนก็ถูมือด้วยความตื่นเต้น

"ได้ งั้นพวกเอ็งไปกินกันก่อนเถอะ! ไว้คราวหน้าค่อยเลี้ยง!"

ได้กินเหล้าฟรีอีกมื้อ ใครจะไม่เอาล่ะ! "โอเค งั้นรอเอ้อร์เฉวียนรวยเมื่อไหร่ เลี้ยงเหล้าพวกข้าด้วยนะ!"

"ไม่มีปัญหา แต่ว่าธุรกิจใหญ่ที่พวกเอ็งพูดถึงมันคืออะไรวะ? ต้องใช้คนเยอะขนาดนั้นเชียว?"

"โธ่ ไม่มีอะไรมากหรอก แค่หมูป่าตัวใหญ่สองตัว!"

หลิวเอ้อร์เฉวียนกระโดดโหยง "หมูป่าตัวใหญ่สองตัว! นี่นะไม่มีอะไร?"

"ใช่สิ! เทียบกับเพื่อนเอ็งที่ส่งเนื้อให้ทุกวันไม่ได้หรอก แถมไม่แน่วันดีคืนดีเพื่อนเอ็งอาจจะล่าหมูป่าได้เหมือนกัน!"

หลิวเอ้อร์เฉวียนนึกภาพหมูป่าตัวใหญ่ หนักหลายร้อยจิน นี่มันเงินมหาศาลเลยนะ! ไม่ได้การละ เจอกันคราวหน้า เขาต้องลองคุยกับลู่ไหวอันดูหน่อย ยุให้มันขยันหน่อย ไปล่าหมูป่ามาสักตัว ขนาดกวางพอยังล่าได้ หมูป่าก็น่าจะไม่เกินความสามารถหรอกมั้ง!

ในลานบ้าน ลู่ไหวอันนับเงินเสร็จเรียบร้อย "ครบถ้วนครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะพี่เสือ ผมมีธุระต่อ!"

"ได้ เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง!"

"ไหวอัน น้องรัก พี่รู้ว่านายเก่ง ไม่ได้บังคับให้เอาของมาส่งที่นี่ทั้งหมดหรอกนะ แต่ถ้ามีของดีๆ อย่าลืมพี่ชายคนนี้นะ!" จางหนานหู่โอบไหล่ลู่ไหวอัน นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภตัวจริงเสียงจริง

"วางใจเถอะครับพี่เสือ ผมไม่ลืมที่นี่แน่นอน จริงๆ แล้ว! ที่นี่ก็มีคนมาทาบทามผมไว้แล้วเหมือนกันนะ?"

"ใคร?" ใครบังอาจมาขุดกำแพงบ้านเขา?