ตอนที่ 55 ขายหมูป่า

การจะหาตัวจางหนานหูนั้นง่ายมาก แต่ถ้าแบกหมูป่าไปหาเขาโต้งๆ ก็จะดูสะดุดตาเกินไป ลู่ไหวอันจึงสุ่มจับเด็กคนหนึ่งที่อยู่แถวตลาดนัดพิราบมา "เฮ้ ไอ้หนู ให้เงินหนึ่งเหมา ช่วยไปส่งข่าวให้หน่อยเป็นไง?"

เด็กคนนี้ดูท่าทางเป็นเด็กแถวนี้ คงเห็นเรื่องราวทำนองนี้จนชินตาแล้ว แต่ความใจป้ำของลู่ไหวอันก็ยังทำให้เขาตกใจอยู่ดี นี่มันใจกว้างเกินไปแล้ว! "หนึ่งเหมา? พี่จะให้หนึ่งเหมาจริงๆ เหรอ?"

เขาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้เป็นประจำ ไม่ได้ซื้อขายอะไร พวกผู้คุมกฎเลยไม่จับเขา บางครั้งเจอคนวานให้วิ่งส่งของก็พอได้เงินบ้าง แต่ส่วนใหญ่ให้แค่สองเฟินก็ถือว่าเจอรายใหญ่แล้ว บางคนขี้เหนียวหน่อยก็ให้แค่ลูกอมเม็ดเดียว แต่นึกไม่ถึงว่าโชคหล่นทับ จะมาเจอเทพเจ้าแห่งโชคลาภเข้าให้ กลัวลู่ไหวอันจะหลอก เขาจึงถามย้ำ "พี่ให้หนึ่งเหมาจริงนะ? งั้นเอาออกมาให้ผมดูก่อน ไม่งั้นผมไม่ทำ"

ลู่ไหวอันล้วงเงินหนึ่งเหมาออกมา "เอ้า ดูซะ ใช่หนึ่งเหมาไหม แต่เจ้าต้องทำงานให้สำเร็จนะ!"

ดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกาย จ้องมองเงินเขม็ง "งานอะไร? พี่ว่ามาเลย! ผมทำได้แน่นอน" เจ้าหนูนี่คุยโตไม่เบา

"เจ้าช่วยไปหาคนที่ชื่อจางหนานหู่ บอกเขาให้ไปที่..." พอลู่ไหวอันพูดจบ เด็กน้อยก็มองหน้าเขา ที่แท้ก็ไปตามพี่เสือนี่เอง มิน่าล่ะถึงให้เงินเยอะ เขาถอนหายใจ พี่เสือไม่ใช่คนที่ใครจะเรียกก็มาได้ง่ายๆ เงินหนึ่งเหมานี้ไม่รู้จะได้มาครอบครองหรือเปล่า

"ผมแค่ช่วยไปบอกข่าวนะครับ! ส่วนพี่เสือจะไปหรือไม่ไปผมไม่รู้นะ"

"ตกลง เขาจะไปหรือไม่ไปเป็นเรื่องของพี่ เอ้า เงินหนึ่งเหมานี่รับไปเถอะ! กว่าเจ้าจะกลับมา พี่คงไม่อยู่ตรงนี้แล้ว!"

เด็กน้อยรับเงินมาด้วยความดีใจสุดขีด "เฮ้ย ให้ผมเลยเหรอ? พี่ชาย พี่นี่เป็นคนดีจริงๆ ดีกว่าพี่เสือตั้งเยอะ!"

ได้รับบัตรคนดีมาหนึ่งใบ ลู่ไหวอันขยี้หัวเด็กน้อยเบาๆ แล้วรีบเดินจากไป เขารู้ว่าจางหนานหู่ต้องไปแน่นอน ข้อแรกคือผลประโยชน์ต้องมาก่อน ข้อสองคือคนนิสัยอย่างจางหนานหู่ไม่กลัวเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แค่เดินไปดูหน่อยจะเป็นไรไป

สถานที่ที่ลู่ไหวอันนัดหมายเป็นตรอกเงียบสงบ แทบไม่มีคนเดินผ่าน เขายืนพิงกำแพงเงียบๆ รอคนมา ตอนแรกที่จางหนานหู่ได้ยินเด็กมาบอกข่าวก็ยังไม่ค่อยเชื่อ แต่พอรู้ว่าคนคนนั้นให้เงินเด็กตั้งหนึ่งเหมา เขาก็เริ่มลังเล ใครมันจะว่างมาล้อเล่นแบบนี้ แถมยังจ่ายเงินหนึ่งเหมาให้ฟรีๆ ไม่แน่ว่าอาจจะมีธุรกิจใหญ่รอเขาอยู่จริงๆ! นี่คือเหตุผลที่ลู่ไหวอันจ่ายเงินให้เด็กไปก่อน

จางหนานหู่จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วลุกขึ้นยืน กลัวอะไร! เขาจะไปดูเสียหน่อยว่าเป็นใคร!

"ตึก! ตึก! ตึก!" มาแล้ว เสียงฝีเท้า! ยุคสมัยนี้คนส่วนใหญ่ใส่รองเท้าผ้าเก่าๆ แม้แต่หัวหน้าตลาดนัดพิราบก็ไม่เว้น รองเท้าผ้าเหยียบลงบนพื้นแทบไม่มีเสียง โชคดีที่หูของลู่ไหวอันดีเยี่ยม มากันสองคน!

ลู่ไหวอันรอจนเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ถึงค่อยนำหมูป่าสองตัวออกมาจากมิติ หมูป่าตายสนิทแล้ว! ลู่ไหวอันสามารถฆ่าหมูป่าในมิติได้โดยตรง โดยไม่มีเลือดสักหยด เขายืนรอจางหนานหู่อย่างสงบนิ่ง

จางหนานหู่ดูระมัดระวังตัวเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ ถึงขนาดนัดมาที่นี่ได้ แสดงว่าเป็นมืออาชีพ แต่ทันทีที่เห็นลู่ไหวอัน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที "ที่แท้ก็น้องชายนี่เอง! ทำไมทำตัวลึกลับนัก ไปหาพี่ที่ตลาดนัดพิราบเลยก็ได้ นัดมาที่นี่ทำไม!"

แม้จะวางใจลงบ้าง แต่จางหนานหู่ก็ยังกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง "พี่เสือ ไม่นัดที่นี่ไม่ได้หรอกครับ! พี่ดูของที่ผมเอามาสิ จะให้แบกไปหาพี่ที่ตลาดนัดพิราบได้ยังไง?"

ลู่ไหวอันขยับตัวหลีกทาง เผยให้เห็นหมูป่าตัวมหึมาสองตัวในสายตาของจางหนานหู่ ดูด้วยตาเปล่า ตัวหนึ่งน่าจะหนักสักสามสี่ร้อยจิน! รอยยิ้มบนหน้าจางหนานหู่หายวับไป เหลือเพียงความตกตะลึง ลูกน้องที่เขาพามาด้วยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำเอาจางหนานหู่สะดุ้งโหยง

เขาตบกบาลลูกน้องไปหนึ่งที "ร้องหาแม่แกเหรอ! เบาเสียงหน่อยสิวะ!" จากนั้นก็ขมวดคิ้วรีบเดินเข้าไปดูหมูป่า เดินวนรอบหนึ่ง แล้วลองเอามือสัมผัสดู "ตายแล้ว?"

"ตายแล้วครับ! เพิ่งตายไม่นาน!"

"นี่... ทำไมไม่เห็นบาดแผลเลยล่ะ?"

"ใช้หมัดทุบตายครับ! ช้ำในตาย!" ลู่ไหวอันชูกำปั้นให้ดู

"หมูป่าสองตัว? ใช้หมัดทุบตาย? นายคนเดียวเนี่ยนะ?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ผมคนเดียวครับ ยังมีพี่น้องอีกหลายคน แต่พวกเขาไม่อยากออกหน้า เลยฝากผมมาจัดการ เป็นไงครับ? พี่เสือสนใจไหม"

จางหนานหู่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ไม่ถามต่อ เพราะเขารู้ธรรมเนียมดี ในตลาดนัดพิราบมีคนไม่อยากเปิดเผยตัวตนเยอะแยะ เขาไม่สนเรื่องนั้น ขอแค่ทำเงินให้เขาได้ก็พอ!

"ต้องสนสิ! น้องชาย พี่จะบอกให้นะ! ให้พี่จัดการหมูป่าสองตัวนี้ นายได้ราคาคุ้มค่าที่สุดแน่นอน! แถมในคอมมูนหงซิงนี้ นอกจากพี่แล้วก็ไม่มีใครจัดการของใหญ่ขนาดนี้ได้หรอก"

ลู่ไหวอันยิ้มน้อยๆ เขาคิดว่ามีคนอื่นจัดการได้เหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็รู้จักคนหนึ่ง แต่เขาไม่ได้คิดจะหักหน้าจางหนานหู่ ยังไงก็มาทำธุรกิจกัน สุดท้าย ทั้งสามคนช่วยกันขนหมูป่าสองตัวเข้าประตูหลังบ้านจางหนานหู่ จางหนานหู่เรียกคนมาเพิ่มอีกหลายคน เพื่อช่วยชั่งน้ำหนักหมูป่า!

"เอาล่ะ พวกเอ็งออกไปก่อน!" เขาไล่ลูกน้องออกไป แล้วสั่งกำชับ "จริงสิ พวกเอ็งน่ะ เย็นนี้ข้าเลี้ยงเหล้าเลี้ยงข้าว พรุ่งนี้ต้องทำงานหนักกันหน่อยนะ"

พี่น้องที่จางหนานหู่เรียกมากลุ่มนี้ไม่ธรรมดา ล้วนเป็นงานเรื่องชำแหละหมูป่า พรุ่งนี้ต้องชำแหละหมูป่าสองตัวแล้วกระจายสินค้าขาย ไม่ใช่งานเล็กๆ พี่น้องหลายคนพยักหน้าอย่างดีใจ หมูป่าตัวใหญ่สองตัวเชียวนะ! ตลาดนัดพิราบไม่เคยเจอฟลุ๊คขนาดนี้มาก่อน! พี่เสือเลี้ยงข้าว ไม่แน่ว่าเสร็จงานอาจจะมีค่าขนมให้อีก!

พอคนออกไปหมด จางหนานหู่ถึงพูดกับลู่ไหวอัน "น้องลู่ นายก็เห็นแล้ว หมูสองตัว ตัวหนึ่งหนักสามร้อยหกสิบจิน อีกตัวหนักสามร้อยเก้าสิบจิน ตามหลักการแล้ว! เนื้อหมูแบบไม่ใช้ตั๋วขายได้จินละหนึ่งหยวน แต่นั่นมันราคาเนื้อล้วน ดังนั้น หมูสองตัวนี้พี่ให้ได้แค่จินละเจ็ดเหมา นายว่าไง?"

ราคาเจ็ดเหมาคงไม่ใช่ราคาสูงสุด แต่ไม่ต้องเปลืองแรงจัดการเอง รับเงินแล้วจบ ลู่ไหวอันไม่อยากต่อรองยืดเยื้อ ต้องให้จางหนานหู่มีกำไรบ้าง! "ตกลง เจ็ดเหมาก็เจ็ดเหมาครับ! งั้นก็เป็นเงินห้าร้อยยี่สิบห้าหยวน?"

จางหนานหู่ไม่ได้ตอบทันที แอบคำนวณในใจอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็พูดว่า "อ้อ! ใช่ ใช่ ห้าร้อยยี่สิบห้าหยวน! เดี๋ยวพี่ไปหยิบเงินให้" เขาก็เพิ่งเคยเจอลูกค้ารายใหญ่ที่คุยง่ายขนาดนี้

"เดี๋ยวก่อนพี่เสือ พี่พอจะมีพวกตั๋วจักรยาน ตั๋วจักรเย็บผ้า แล้วก็ตั๋วนาฬิกาหรือตั๋ววิทยุบ้างไหมครับ!"