ตอนที่ 54 หลอกหลิวเอ้อร์เฉวียน

นักบัญชีเฒ่าบนชั้นสองกำลังคิดบัญชีอยู่กับเสี่ยวอู๋ มองผ่านหน้าต่างลงไปเห็นท่าทางติงต๊องของเฝิงเจียง "อาจารย์แกเป็นบ้าอะไรอีก? เหล้าเมื่อคืนยังไม่สร่างหรือไง? ข้าเห็นท่าทางเหมือนแกจะโผเข้าไปกอดร้องไห้กับพ่อหนุ่มคนนั้นแล้วนะนั่น"

เสี่ยวอู๋ชะโงกหน้าออกไปดูบ้าง "ลุงจาง ผมบอกแล้วไงครับ อาจารย์กับพี่ลู่เขาสนิทกันจะตาย! ลุงช่วยอะลุ่มอล่วยหน่อยไม่ได้เหรอครับ? ให้ราคาสูงขึ้นอีกนิด?"

"ไปๆๆ เอาใบเสร็จแล้วรีบไสหัวไปเลย แกนี่เหมือนอาจารย์แกไม่มีผิด จ้องแต่จะหลอกเอาเงินข้า!"

เสี่ยวอู๋เดินลงมา ทำลายความสงบสุขที่ชั้นล่าง "อาจารย์ครับ ใบเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ จะให้เบิกเป็นเสบียงเลยไหมครับ?"

เฝิงเจียงหันไปถามลู่ไหวอัน "น้องชาย? ว่าไง จะแลกเป็นเสบียงทั้งหมดเหมือนเดิมไหม?" โอ้โห เรียกน้องชายเต็มปากเต็มคำเลยแฮะ!

"ครับ แลกเป็นเสบียงทั้งหมดครับ ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่!" ลู่ไหวอันก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน อยู่บ้านพึ่งพ่อแม่ ออกจากบ้านพึ่งพี่น้อง มีพี่ชายเยอะๆ ทางเดินชีวิตจะได้สะดวก!

"น้องชาย แล้วของนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ? ที่บ้านเหรอ? ให้พี่ไปช่วยขนไหม? จะได้ถือโอกาสช่วยขนของกลับไปส่งให้ด้วย"

"ไม่เป็นไรครับพี่ใหญ่ เดี๋ยวเสบียงให้พี่จื้ออู่แบกกลับไป ส่วนของนั่นเดี๋ยวผมเอาไปส่งให้ที่บ้านพี่เอง"

"เอ้อ งั้นก็ดีเลย เดี๋ยวพี่ไปรอที่บ้านนะ"

ลู่ไหวอันส่งมอบเสบียงทั้งหมดให้วางจื้ออู่ "พี่จื้ออู่ แบกเสบียงพวกนี้คนเดียวไหวไหมครับ?"

"ไหวสิ อย่าดูถูกกันน่า คอยดูเถอะ!" ถึงจะดูทุลักทุเลไปบ้าง แต่แบกกลับไปไหวแน่นอน

ตอนนั้นเอง เฝิงเจียงเหลือบไปเห็นซาลาเปาบนโต๊ะยังเหลืออยู่หลายลูก รู้ว่าวางจื้ออู่คงเกรงใจไม่กล้ากิน จึงรีบสั่งให้เสี่ยวอู๋เอากระดาษน้ำมันมาห่อซาลาเปาทั้งหมด "เอ้า เอาพวกนี้กลับไปกินด้วย!"

"ไม่ได้ครับ ผมรับไว้ไม่ได้!" วางจื้ออู่โบกมือปฏิเสธ

"พี่จื้ออู่ รับไว้เถอะครับ เอาไปฝากหลานๆ! เด็กๆ คงยังไม่เคยกินใช่ไหมล่ะ?" พอพูดถึงเด็กๆ วางจื้ออู่ก็ปฏิเสธไม่ออกจริงๆ เขารับห่อซาลาเปามา ยัดใส่ไว้ในอกเสื้ออย่างทะนุถนอม "ขอบคุณพ่อครัวเฝิง ขอบคุณไหวอันมากนะ"

"ไม่เป็นไรครับพี่จื้ออู่ ระหว่างทางถ้าเหนื่อยก็พักหน่อยนะครับ เสบียงพวกนี้หนักไม่ใช่เล่น!"

หลังจากมองส่งวางจื้ออู่จนลับสายตา เฝิงเจียงก็โอบไหล่ลู่ไหวอัน "เป็นไงน้องชาย?"

"พี่เฝิง พี่กลับไปรอก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมตามไปส่งให้"

"ได้ งั้นพี่กลับบ้านก่อนนะ!"

ไม่ไกลนัก หลิวเอ้อร์เฉวียนที่แอบซุ่มรออยู่แทบจะอกแตกตาย เขาหลบอยู่มุมกำแพง พึมพำกับตัวเอง "ทำไมเข้าไปนานจังวะ? สองคนนั้นนั่งกินเลี้ยงกันหรือไง?" "บ้าเอ๊ย ข้าวเช้าข้าก็ยังไม่ได้กิน หิวจะตายอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะออกมาสักที?" ......

"ออกมาแล้ว! ออกมาแล้ว! ไอ้คนนั้นแบกอะไรอยู่? คงไม่ใช่เสบียงหรอกนะ?" "เหอะ ข้าว่าแล้วเชียว ไอ้เด็กนั่นหายหัวไปจากตลาดนัดพิราบตั้งหลายวัน ต้องหาคนรับซื้อเจ้าใหม่ได้แน่ ที่แท้ก็มาซบภัตตาคารดาวแดงนี่เอง!" "เอ๊ะ แล้วทำไมไอ้เด็กนั่นไม่ออกมาพร้อมกัน?" "อ้อ! ออกมาแล้ว!"

พอลู่ไหวอันเดินออกมา เขาก็มองซ้ายมองขวา แล้วเดินจากไป ตอนนี้เขาแค่ต้องหาที่ลับตาคนเพื่อเอาเนื้อกวางออกมาก็พอ เผลอๆ เขาอาจจะไปถึงบ้านเฝิงเจียงก่อนเจ้าของบ้านเสียอีก แต่ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม! ขอพาไอ้พวกหางแถวที่ตามมาไปเดินเล่นสักหน่อยเถอะ!

ทันทีที่ลู่ไหวอันเดินออกจากภัตตาคารดาวแดง ก็เห็นหัวคนผลุบหายเข้าไปหลังกำแพง ดังนั้นรอบนี้ตอนเดินอยู่บนถนน เขาจึงจงใจเดินช้าลง เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบข้าง พบว่ามีคนสะกดรอยตามมาจริงๆ!

พอผ่านทางโค้ง ลู่ไหวอันก็รีบเลี้ยวขวับหายไปอย่างรวดเร็ว แต่จริงๆ แล้วเขาหยุดยืนนิ่งรออยู่หลังทางโค้งนั่นแหละ คนข้างหลังร้อนรน รีบวิ่งตามมาทันที แล้วก็ชนกับลู่ไหวอันเข้าอย่างจัง! ลู่ไหวอันยืนกอดอก มองหลิวเอ้อร์เฉวียนด้วยรอยยิ้มกึ่งบึ้งตึง "นี่มันผู้ดูแลหลิวนี่นา? ทำไมครับ? มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า? ตามมาตั้งนานแล้ว ทำไมไม่ออกมาทักทายกันหน่อยล่ะครับ?"

หลิวเอ้อร์เฉวียนหน้าแดงด้วยความโกรธปนอาย เขาคิดว่าตัวเองสะกดรอยตามได้แนบเนียนแล้ว ไม่นึกว่าลู่ไหวอันจะรู้ตัวตั้งนานแล้ว แต่รู้แล้วจะทำไม เขาไม่สนหรอก ลู่ไหวอันจะทำอะไรเขาได้? "เฮ้ย บังเอิญจัง! ข้าเห็นข้างหลังคล้ายๆ เอ็ง ก็เลยเดินตามมาดู ใครจะรู้ว่าเป็นเอ็งจริงๆ"

"เหรอครับ?"

"ใช่สิ! พอดีข้ามีธุรกิจอยากจะคุยกับเอ็งพอดี!"

"โห? ธุรกิจอะไรครับ?" ลู่ไหวอันอยากรู้เหมือนกันว่าหมอนี่จะพ่นอะไรออกมา

"เรื่องมันเป็นงี้ ของที่เอ็งเอามาให้พี่เสือวันก่อน พี่เสือพอใจมาก ตั้งหน้าตั้งตารอเอ็งมาอีก!" "เห็นเอ็งหายไปนาน ก็นึกว่าเป็นอะไรไป ไม่นึกว่าจะหาคนรับซื้อเจ้าใหม่ได้แล้ว" "แต่พ่อครัวเฝิงแห่งภัตตาคารดาวแดงก็เป็นลูกค้าเก่าแก่ของเราเหมือนกัน มาปาดหน้าเค้กกันแบบนี้ มันผิดกฎนะรู้ไหม" หลิวเอ้อร์เฉวียนแกล้งพูดเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

ลู่ไหวอันแกล้งทำหน้าตกใจตามน้ำ "มีกฎอะไรแบบนี้ด้วยเหรอครับ? ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!"

"มีสิวะ พวกที่ทำตัวผิดกฎแบบพวกเอ็ง จะโดนตลาดนัดพิราบคว่ำบาตร ร้ายแรงกว่านั้นก็อาจจะ... หึหึ รู้ใช่ไหม?" หลิวเอ้อร์เฉวียนชูกำปั้นขึ้นขู่

จากนั้นก็เปลี่ยนมายิ้มอย่างเป็นมิตร "แต่ในเมื่อเอ็งไม่รู้ ก็โทษเอ็งไม่ได้ เอาอย่างงี้! ต่อไปเอ็งไม่ต้องไปติดต่อกับภัตตาคารดาวแดงแล้ว เอาของป่ามาส่งให้ข้าโดยตรงเลย เดี๋ยวข้าจัดการให้ เป็นไง?" "วางใจได้ ราคาทางข้าไม่ให้เอ็งขาดทุนแน่นอน แถมเดี๋ยวข้าจะไปคุยกับพ่อครัวเฝิงให้รู้เรื่องเอง ยังไงก็ต้องเคารพกฎของตลาดนัดพิราบเราหน่อย"

หลิวเอ้อร์เฉวียนวางแผนไว้ดิบดี จะหลอกล่อให้ลู่ไหวอันส่งของให้เขาก่อน จากนั้นค่อยไปหาพ่อครัวเฝิง บอกว่าลู่ไหวอันไม่ส่งของให้แล้ว เดี๋ยวเขาจะเป็นคนส่งให้เอง ถึงตอนนั้นกินส่วนต่างสบายๆ ถ้าเฝิงเจียงไม่เอา เอาไปขายที่ตลาดนัดพิราบก็ยังเป็นของขายดีอยู่ดี!

ลู่ไหวอันคิดในใจ 'กฎบ้ากฎบออะไรของแกวะ! ออกจากตลาดนัดพิราบมาแล้ว ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกแกแล้วโว้ย' แต่ปากกลับพูดว่า "ได้สิครับ งั้นต่อไปผมจะเอาของป่าไปส่งให้ตลาดนัดพิราบพวกพี่นะครับ"

ได้ยินแบบนั้น หลิวเอ้อร์เฉวียนก็ดีใจเนื้อเต้น! "ดี ดี ถือว่าเอ็งรู้ความ แต่จำไว้นะ มาหาข้าโดยตรงเลย ไม่ต้องผ่านคนอื่น ข้ารับรองราคาดี!"

"ได้เลยครับ ขอบคุณพี่หลิวมาก งั้นตกลงตามนี้นะครับ ผมขอตัวก่อน"

"เออ ได้ๆ ไปเถอะ จำไว้นะ มาหาข้าคนเดียว!"

พอมองส่งลู่ไหวอันเดินจากไป หลิวเอ้อร์เฉวียนก็ยิ้มอย่างลำพองใจ "ฮิฮิ ไอ้หนุ่มบ้านนอกนี่หลอกง่ายชะมัด!"

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ลู่ไหวอันเดินจ้ำอ้าว ไม่ได้มุ่งหน้าไปบ้านเฝิงเจียง แต่กลับมุ่งหน้าไปทางตลาดนัดพิราบ 'อยากให้ส่งของไปที่ตลาดนัดพิราบนักใช่ไหม! พอดีเลย ผมมีของใหญ่มาฝาก! แต่เสียใจด้วยนะ ผมว่าคนอย่างพี่กินไม่ลงหรอก มีแต่จางหนานหู่เท่านั้นแหละที่กินไหว'