ตอนที่ 53 พี่น้องต่างพ่อต่างแม่

เสี่ยวอู๋ไม่กล้าชักช้า รีบยกน้ำชามาเสิร์ฟลู่ไหวอันทันที นี่คือแขกคนสำคัญของอาจารย์ และเป็นแขกคนสำคัญของภัตตาคารดาวแดงด้วย

"พี่ไหวอัน อาจารย์รอพี่มาสองวันแล้วครับ! หนูอ้นที่พวกพี่เอามาส่งคราวก่อน ถูกหัวหน้าจากภัตตาคารดาวแดงในตัวอำเภอเล็งเห็นเข้า เลยเอาไปเกือบครึ่ง สองวันมานี้เราหาซื้อเนื้อสัตว์แทบไม่ได้ เมนูอาหารลดลงไปเยอะ จนลูกค้าเริ่มร้องเรียนแล้วครับ อาจารย์เลยต้องออกไปวัดดวงที่ตลาดนัดพิราบ เผื่อจะหาซื้อเนื้อได้บ้าง แต่คงใกล้กลับมาแล้วครับ พวกพี่รอสักครู่นะ"

ภัตตาคารดาวแดงไม่ได้มีเฝิงเจียงเป็นพ่อครัวแค่คนเดียว แต่เขาเป็นหัวหน้าพ่อครัวและดูแลเรื่องการจัดซื้อ ตอนที่เขาไม่อยู่ พ่อครัวอีกสองคนในครัวกำลังเตรียมอาหารเช้ากันอยู่ พอทั้งสองเห็นลู่ไหวอันเข้ามา ก็แสดงท่าทีกระตือรือร้นยิ่งกว่าเสี่ยวอู๋เสียอีก คนหนึ่งถือจานซาลาเปาพูนจาน มีไม่ต่ำกว่าแปดลูก อีกคนถือชามน้ำเต้าหู้มาสองชาม

"มาๆ น้องชายทั้งสอง เดินทางมาแต่เช้า ลำบากแย่เลย!" "มา กินซาลาเปาร้อนๆ ดื่มน้ำเต้าหู้สักหน่อยเถอะ"

เมื่อเช้าลู่ไหวอันซัดโจ๊กไปสองชาม แต่เดินมาตลอดทางป่านนี้ก็ย่อยหมดแล้ว แต่ของฟรีไม่มีในโลก เขาไม่กล้ากินส่งเดชหรอก! ซาลาเปาลูกละสี่เฟิน แถมยังต้องใช้ตั๋วอาหารหนึ่งตำลึงถึงจะซื้อได้ น้ำเต้าหู้จืดชามละสามเฟิน น้ำเต้าหู้เค็มสี่เฟิน น้ำเต้าหู้หวานห้าเฟิน สองคนนี้อุตส่าห์ยกออกมาเลี้ยงแขก ต้องเป็นน้ำเต้าหู้หวานแน่นอน

ลู่ไหวอันโบกมือปฏิเสธ แต่สองคนนั้นยังคะยั้นคะยอไม่เลิก "ไม่เป็นไรน่า น้องชาย กินเถอะ ถือซะว่าพวกพี่สองคนเลี้ยงเอง ขอบคุณที่อุตส่าห์เอาของป่ามาส่งให้ร้านเรา ช่วงนี้ร้านเราได้รับคำชมเยอะมากเลยนะ วันหน้าคงต้องฝากเนื้อฝากตัวกับน้องชายด้วยนะ!"

เสี่ยวอู๋ยืนอยู่ข้างๆ มองหน้าพ่อครัวสองคนนั้นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก พอเห็นลู่ไหวอันปฏิเสธ เขาถึงค่อยโล่งอก ในใจคิดว่า: สองคนนี้ช่างหาช่องเก่งจริงๆ อาจารย์ครับ! รีบกลับมาเร็วๆ เถอะ! สถานการณ์แบบนี้ เสี่ยวอู๋รับมือไม่ไหวหรอก!

ราวกับเฝิงเจียงได้ยินเสียงเพรียกหาของเสี่ยวอู๋ ทันใดนั้น ประตูหลังก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดถูกผลักเปิดออก เฝิงเจียงเดินหน้าเศร้าเข้ามา ดูทรงแล้วคงไม่ได้อะไรติดมือกลับมาแน่ เสี่ยวอู๋หน้าบานทันที รีบเดินเข้าไปหา "อาจารย์! พี่ไหวอันมาครับ!"

"หา?" เฝิงเจียงเงยหน้ามองไปกลางลานทันที แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี "โอ้โฮ น้องชายลู่ ในที่สุดก็มาสักที พี่รอจนรากงอกแล้วเนี่ย! คราวก่อนลืมถามว่าบ้านนายอยู่ไหน ไม่งั้นพี่บุกไปหาถึงบ้านแล้ว โชคดีจริงๆ ที่วันนี้มา ไม่งั้นพี่ไปต่อไม่ถูกเลย"

"เอ๊ะ แล้วพวกเอ็งสองคนมาทำอะไรตรงนี้? ไม่ไปเตรียมอาหารเช้าหรือไง?"

"พวกเราเห็นน้องชายลู่เดินทางมาเหนื่อยๆ เลยเอาอาหารเช้ามาให้รองท้องครับ"

เฝิงเจียงมองซาลาเปากับน้ำเต้าหู้บนโต๊ะแวบเดียวก็เข้าใจสถานการณ์ทันที ไอ้สองคนนี้คิดจะปาดหน้าเค้ก แย่งความดีความชอบของเขานี่หว่า! กว่าเขาจะสร้างคอนเนกชันกับหัวหน้าจากภัตตาคารในตัวอำเภอได้ด้วยไก่ป่าและหนูอ้นคราวก่อน มันยากแค่ไหน ยังมีคนคิดจะมาชุบมือเปิบใต้จมูกเขาอีกหรือ?

เขาไม่แม้แต่จะชายตามองสองคนนั้น หันไปยิ้มให้ลู่ไหวอันกับวางจื้ออู่แทน "พูดได้ดี ไหวอันเดินทางมาไกลคงหิวแย่ กินเลยๆ! ไม่ต้องห่วง ลงบัญชีพี่ทั้งหมด! มาๆ กินเลย อย่าเกรงใจ จริงสิ เมื่อเช้าพี่ก็ยังไม่อิ่ม เอาซาลาเปามาให้พี่ด้วยสองลูก!"

พ่อครัวสองคนนั้นทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อเฝิงเจียงเป็นหัวหน้าพ่อครัว พอเห็นทั้งคู่เดินกลับเข้าครัวไป เฝิงเจียงก็ส่งสายตาให้เสี่ยวอู๋ เสี่ยวอู๋รับลูกทันที "อาจารย์ครับ เดี๋ยวผมไปหยิบให้ แล้วจะเอาน้ำเต้าหู้มาให้อีกชามนะครับ" ทำแบบนี้ สองคนนั้นก็หมดโอกาสเสนอหน้าออกมาจากครัวแล้ว

ขนาดเฝิงเจียงยังนั่งลงกินด้วย ลู่ไหวอันก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เขาหยิบซาลาเปาลูกหนึ่งส่งให้วางจื้ออู่ "กินเถอะครับ พี่จื้ออู่! ในเมื่อพี่เฝิงเลี้ยง เราไม่กินจะเสียน้ำใจแย่"

เฝิงเจียงยิ้มกว้างออกมาจากใจ "เอ้อ ต้องอย่างนี้สิ! มาๆ กินด้วยกัน"

ความสัมพันธ์ของผู้คนก็เป็นแบบนี้ พอลู่ไหวอันยอมกินซาลาเปาลูกนี้ ไม่เพียงจะไม่ติดหนี้บุญคุณเฝิงเจียง แต่กลับทำให้เฝิงเจียงรู้สึกสนิทใจยิ่งขึ้น กลายเป็น "คนกันเอง" ไปโดยปริยาย

ซาลาเปาไส้เนื้อลูกใหญ่สะใจ ใหญ่กว่ากำปั้นผู้ชายตัวโตๆ เสียอีก ไม่มีการลดสเปกแม้แต่น้อย กัดลงไปคำหนึ่งเจอไส้เนื้อเน้นๆ น้ำมันชุ่มฉ่ำเต็มปาก! ลู่ไหวอันยังพอทน เพราะเมื่อก่อนกินของดีมาเยอะ แต่วางจื้ออู่นี่สิ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยลิ้มรสซาลาเปาไส้เนื้อเลย แค่ถือซาลาเปาไว้ในมือ น้ำลายก็แทบจะหกแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนเอาเข้าปาก แทบจะร้องไห้ไปกินไปเลยทีเดียว

น้ำเต้าหู้หวานเจี๊ยบ พ่อครัวสองคนนั้นคงตัดใจใส่น้ำตาลไม่อั้น ลู่ไหวอันต้องฝืนใจดื่มจนหมด เพราะการทิ้งขว้างของกินเป็นเรื่องน่าละอาย แต่วางจื้ออู่กลับดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ลู่ไหวอันกินซาลาเปาไปสองลูกก็พอแล้ว วางจื้ออู่ยังกินลูกแรกไม่หมด เหมือนจะเสียดายไม่อยากกินให้หมดเร็วๆ

"พี่จื้ออู่ รีบกินสิครับ! เดี๋ยวเย็นชืดจะไม่อร่อยนะ!"

"ใช่ๆ รีบกินๆ ไม่ต้องเกรงใจ" เฝิงเจียงพูดเสริม "พอดีเลย เดี๋ยวพี่กับไหวอันจะไปดูของป่ากันก่อน" จริงๆ แล้วของป่าไม่ต้องถึงมือเขาหรอก ให้เสี่ยวอู๋ชั่งน้ำหนักก็จบเรื่อง ที่เขาเรียกลู่ไหวอันมาเพราะมีเรื่องใหญ่กว่านั้น

"ไหวอัน เรื่องที่พี่วานให้ช่วยเป็นไงบ้าง? มีข่าวบ้างไหม? ของพรรค์นั้นในป่าน่าจะมีใช่ไหม?"

"มีครับ แต่เอามาลำบากหน่อย"

เฝิงเจียงยิ้มแก้มปริ แค่มีก็พอแล้ว เขาเชื่อฝีมือลู่ไหวอัน "พี่เข้าใจ พี่เข้าใจว่ามันยาก ไหวอัน ไหนๆ เราก็สนิทกันขนาดนี้แล้ว พี่พูดตรงๆ เลยนะ! กวางตัวนี้ ผู้บริหารใหญ่ของภัตตาคารดาวแดงในตัวอำเภอเขาอยากได้ ได้ยินว่าแอบหาคนช่วยหามาหลายทางแล้ว แต่ยังหาไม่ได้สักที คราวก่อนเขาเห็นไก่ป่าที่นายเอามาส่ง ก็เลยฝากพี่ช่วยดูให้หน่อย ทางฝั่งเราเนี่ย! ผู้จัดการเก่าใกล้เกษียณแล้ว นายคงเข้าใจนะ! จริงๆ แล้วนี่ก็คือบททดสอบนั่นแหละ พี่เลยคิดว่า ถ้าพี่จัดการเรื่องนี้สำเร็จ ตำแหน่งผู้จัดการร้านคงหนีไม่พ้นมือพี่แน่! วางใจเถอะน้องชาย รอพี่ได้ขึ้นเป็นผู้จัดการร้านเมื่อไหร่ ต่อไปไม่ว่านายจะเอาอะไรมาส่ง พี่จะให้ราคาอย่างงามเลย!"

เรื่องราคาดีหรือไม่เอาไว้ก่อน! แต่ถ้าเฝิงเจียงได้เป็นผู้จัดการร้าน ลู่ไหวอันไม่มีทางขาดทุนแน่นอน อีกอย่าง กวางในมือเขาก็ต้องหาทางปล่อยออกไปอยู่แล้ว

"พี่เฝิง อย่าเพิ่งร้อนใจครับ ผมแค่บอกว่าลำบาก ไม่ได้บอกว่าทำไม่ได้นะ! ที่สองสามวันมานี้ผมไม่ได้มา ก็เพราะเข้าป่าไปนี่แหละครับ เข้าไปถึงป่าลึกมา สรุปว่าไม่ทำให้พี่ผิดหวังแน่นอนครับ!"

"จริงเหรอ?" เฝิงเจียงตบไหล่ลู่ไหวอันดังป้าบด้วยความแรง "น้องชาย นายนี่มันน้องชายแท้ๆ ของพี่เลย!"

เฝิงเจียงคิดในใจว่า นึกไม่ถึงจริงๆ! แค่เขาเปรยๆ ไปไม่กี่คำวันนั้น ลู่ไหวอันถึงกับยอมเข้าป่าลึกไปเสาะหามาให้ทันที เขาแทบจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก "วางใจได้เลยน้องรัก ต่อไปมีเรื่องอะไร แค่เอ่ยปากมาคำเดียว พี่ชายคนนี้จะรีบไปทันที เราสองคนคบกันแบบพี่น้องต่างพ่อต่างแม่ไปเลย!"

ลู่ไหวอันนั่งตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ เดี๋ยวนะ แค่เรื่องผลประโยชน์ต่างตอบแทน ทำไมมันลุกลามใหญ่โตไปถึงขั้นสาบานเป็นพี่น้องกันได้ล่ะเนี่ย? นี่เขาจะได้พี่ชายเพิ่มมาอีกคนแล้วเหรอ?