ตอนที่ 52 ถูกจับตามอง

คำพูดของซูว่างเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ตบหน้าหลี่โหย่วเต๋อฉาดใหญ่! ความหมายก็คือที่นี่ไม่มีคนนอก หลี่โหย่วเต๋อเห็นว่าพูดอ้อมค้อมไปคุณอากับคุณน้าก็ทำหูทวนลม พอถึงเวลากินข้าว เขาจึงตัดสินใจพูดเรื่องแต่งงานของซูสวินขึ้นมากลางโต๊ะอาหารเสียเลย

"คุณอาหญิง คุณลุงเขยครับ ผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ! พ่อผมให้ผมมาครั้งนี้มีอีกเรื่องหนึ่ง คือ... คือเรื่องงานแต่งของน้องสวินสวิน พ่อผมบอกว่าถ้าคุณอาไม่รังเกียจ ให้ผมแต่งเข้าบ้านตระกูลซูได้นะครับ! ต่อไปผมจะเลี้ยงดูพวกคุณอาเอง!"

ซูว่างแทบพ่นโจ๊กออกมา เด็กคนนี้ช่างมุทะลุจริงๆ เมื่อกี้เขาอุตส่าห์พูดใบ้ไปตั้งเยอะ นึกว่าหลานชายจะเข้าใจแล้วเสียอีก สรุปคือตั้งใจจะมาเล่นใหญ่สินะ?

"แค่ก แค่ก ไอ้หนู อย่าพูดซี้ซั้วนะ! นี่ดีนะที่สวินสวินไม่อยู่ ไม่งั้นนางต้องโกรธอีกแน่"

"ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะครับ? ชายโตหญิงวัยก็ต้องแต่งงานเป็นธรรมดา! หรือว่าคุณอาทั้งสองเห็นว่าผมไม่ดีพอ? ไม่คู่ควรกับน้องสวินสวิน?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น ลุงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก หลานเป็นคนดีแน่นอน!"

"งั้นคุณลุงเขยก็ไม่คัดค้านใช่ไหมครับ? ดีเลย วันนี้พ่อผมไปธุระที่คอมมูน เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้พ่อมาสู่ขอ"

ซูว่างรีบจนลิ้นแทบพันกัน "ไม่ใช่ ไม่ใช่ หลานน่ะดี แต่เรื่องนี้เราต้องดูบุพเพวาสนาด้วย! บอกตามตรงนะ! น้องสวินสวินของหลานมีคนที่ชอบอยู่แล้ว อีกไม่นานคงได้แต่งงาน ถึงตอนนั้นหลานกับพ่อค่อยมาร่วมกินเลี้ยงงานแต่งเถอะนะ!"

"ใช่ไอ้หนุ่มที่ชื่อลู่ไหวอันนั่นหรือเปล่า มันมีดีตรงไหนครับ? ครอบครัวเราสองคนต่างหากที่รู้หัวนอนปลายเท้ากันดีที่สุด!"

หลี่โหย่วเต๋อไม่เข้าใจ คุณอากับคุณน้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเขาชอบพอน้องสวินสวิน หลายปีมานี้บ้านเขาดีกับบ้านซูมาตลอด ทำไมพวกท่านถึงไม่เคยพิจารณาเขาเลย กลับจะยกลูกสาวให้คนนอกที่ไม่มีอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?

"คุณอาหญิง คุณลุงเขย ผมอิ่มแล้ว! ขอตัวกลับก่อนนะครับ!"

"อ้าว... เฮ้ย โหย่วเต๋อ คุยกันดีๆ ก่อนสิ! ข้าวยังไม่ทันกิน ทำไมอิ่มเร็วนักล่ะ?"

ซูว่างวางตะเกียบลง "ฉันก็อิ่มแล้ว อิ่มอกอิ่มใจจนจุกเลย คราวก่อนเธอบอกว่าคุยกับพี่สะใภ้รู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ? พวกเขาคิดอะไรกันอยู่! ถึงยังส่งโหย่วเต๋อมาอีก?"

"ตอนนั้น... ตอนนั้นฉันไม่ได้ปฏิเสธไปเด็ดขาดน่ะจ้ะ"

"หา? ไม่ได้ปฏิเสธเด็ดขาด?"

"ก็ตอนนั้นฉันเห็นว่าโหย่วเต๋อก็เป็นเด็กดีนี่นา รู้จักมักคุ้นกันดี พี่ชายพี่สะใภ้ก็ดีกับเรา โหย่วเต๋อก็กตัญญูกับเราจากใจจริง ฉันเลยคิดว่าให้ลูกแต่งกับคนอื่น สู้แต่งกับโหย่วเต๋อดีกว่า ใครจะไปรู้ว่า..."

"โธ่เอ๊ย ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกันไม่ได้ ลูกเกิดมาจะปัญญาอ่อน"

"ใครว่าล่ะ บ้านนั้นที่กองพลสามดาว ใครนะกับใครนะ ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกัน ได้ยินว่าลูกออกมาฉลาดจะตาย"

จังหวะนั้นซูสวินเดินเข้ามาพอดี "พ่อจ๊ะ แม่จ๊ะ พี่โหย่วเต๋อกลับไปแล้วเหรอ?"

"อ้าว สวินสวิน มาๆ มากินข้าว พี่ชายลูกเมื่อกี้ยังไม่ได้กินข้าวก็วิ่งหนีกลับไปซะแล้ว"

ซูสวินมองแม่ด้วยสายตาหวาดระแวง "แม่จ๊ะ เมื่อกี้ที่แม่พูดเรื่องลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกันหมายความว่าไง? แม่คงไม่ได้จะให้หนูแต่งงานกับพี่โหย่วเต๋อจริงๆ หรอกนะ?"

ซูสวินตัดสินใจพูดตรงๆ "หนูจะแต่งกับพี่ไหวอัน! เขาบอกแล้วว่าลงจากเขามาจะมาสู่ขอ"

ซูว่างและหลี่อิงหน้าตาตื่น "หา? ไหวอันบอกจะมาสู่ขอ? จริงเหรอ?"

ซูสวินพยักหน้า "จริงจ้ะ หนูรับปากพี่ไหวอันแล้ว พ่อกับแม่ไปรับปากคนอื่นก็ไม่มีประโยชน์หรอก"

"เราไม่ได้รับปากคนอื่น! แต่ได้ยินลูกพูดแบบนี้ พ่อกับแม่ก็วางใจ มาๆ รีบมากินข้าวกันก่อน"

ซูว่างกับหลี่อิงโล่งอกไปเปราะหนึ่ง ในเมื่อลู่ไหวอันบอกว่าจะสู่ขอ แสดงว่าคงเร็วๆ นี้แหละ แต่ซูสวินกลับยังรู้สึกขุ่นเคือง พี่ไหวอันบอกชัดๆ ว่าลงเขามาจะสู่ขอ ทำไมป่านนี้ยังไม่เห็นลงมือทำอะไรเลย? เมื่อคืนก็ฉวยโอกาสเอาเปรียบคนอื่นไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมแสดงความจริงใจให้เห็นสักที น่าโมโหชะมัด

พอลู่ไหวอันกลับเข้ามา ก็เจอสถานการณ์แบบนี้ ซูว่างกับหลี่อิงกระตือรือร้นต้อนรับขับสู้ แต่ซูสวินกลับนั่งทำท่าดูดอกเหมย ไม่ยอมชายตามองเขาแม้แต่นิดเดียว ลู่ไหวอันครุ่นคิด เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ? ทำไมแม่คุณทูนหัวถึงโกรธ? หรือเพราะเรื่องจูบเมื่อคืน? ไม่น่าใช่! เรื่องนั้นคงไม่รอมาโกรธเอาป่านนี้หรอก? งั้นก็ต้องเป็นเพราะ... อ้อ ใช่แล้ว ก่อนขึ้นเขาซูสวินให้หยกคุ้มครองมา เขายังไม่ได้คืนนางนี่นา! ต้องเป็นเพราะเรื่องนี้แน่ๆ

หลังจากจัดการเก็บสัตว์ที่ล่ามาได้เรียบร้อย ลู่ไหวอันก็แอบย่องไปข้างๆ ซูสวิน ก้มหน้าลงชะโงกถาม "เป็นอะไรไปครับ? ไม่พอใจเหรอ? เพราะอันนี้ใช่ไหม? แท่น แท๊น! เมื่อคืนให้ไม่ทัน พี่ล้างจนสะอาดแล้วนะเอ้า คืนให้จ้ะ!"

ซูสวินทำแก้มป่อง มองหยกคุ้มครองตรงหน้า แล้วคว้าหมับมาจากมือลู่ไหวอัน "ใครเขาอยากได้คืนกันล่ะ? เชอะ!"

ลู่ไหวอันเกาหัวแกรกๆ "อ้าว แล้วตกลงเป็นอะไรกันแน่เนี่ย?"

สุดท้ายหลี่อิงทนไม่ไหว ต้องเป็นคนมาไขข้อข้องใจให้ "เอ่อ ไหวอันจ๊ะ! ได้ยินว่าเธอตั้งใจจะมาสู่ขอสวินสวินบ้านเราแล้ว? เธอวางแผนไว้ยังไงบ้าง? ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ มาถามน้าได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ!"

ลู่ไหวอันไม่ใช่คนคอมมูนหงซิง อาจจะไม่รู้ธรรมเนียมการแต่งงานของที่นี่ หลี่อิงกลัวลู่ไหวอันจะไม่กล้าถาม เลยต้องเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเอง ลู่ไหวอันถึงบางอ้อทันที ที่แท้ซูสวินโกรธที่เขามาช้าไปนี่เอง! โธ่... จะให้สู่ขอกลางดึกมันก็กระไรอยู่นา! ลู่ไหวอันคิดในใจ พรุ่งนี้เช้าต้องรีบเอาของป่าไปขายแล้ว!

มื้อเย็นวันนั้น ซูสวินไม่ยอมคุยกับลู่ไหวอันเลย ลู่ไหวอันได้แต่ส่งสายตาปริบๆ ไปให้ แต่ก็ไร้ผล!

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ไหวอันแบกตะกร้าเดินเร็วประหนึ่งติดปีกบิน วางจื้ออู่ต้องวิ่งเหยาะๆ ตามหลังถึงจะตามทัน "แฮ่ก! แฮ่ก! ไหวอัน จะรีบไปไหนเนี่ย? มีธุระด่วนเหรอ?"

"อุ๊ย พี่จื้ออู่ โทษทีๆ ผมลืมไปเลยว่าพี่ยังตามอยู่ข้างหลัง ผมมีธุระต้องทำจริงๆ ครับ เดี๋ยวพอแลกเสบียงเสร็จ รบกวนพี่ช่วยแบกกลับบ้านไปก่อนเลยนะครับ"

"ไม่มีปัญหา ถ้ามีธุระก็รีบไปเถอะ"

ครั้งนี้ลู่ไหวอันพาวางจื้ออู่ไปที่ประตูหลังภัตตาคารดาวแดง แต่ก็ยังมีคนตาดีเห็นเข้าจนได้ คนคนนั้นคือ หลิวเอ้อร์เฉวียน ที่เฝ้าอยู่หน้าภัตตาคารดาวแดง หลิวเอ้อร์เฉวียนเห็นเงาตะคุ่มๆ เหมือนไอ้หนุ่มที่เจอที่ตลาดนัดพิราบคราวก่อน ไอ้หนุ่มนั่นแบกตะกร้าเดินอ้อมไปข้างหลัง! ยอดเยี่ยม! ในที่สุดก็ตามเจอตัวสักที! แต่เขาไม่ได้ตามไปใกล้เกินไป!

ลู่ไหวอันกำลังรีบร้อน เลยไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบดูอยู่ เขาเคาะประตูหลังภัตตาคารทันที คนที่มาเปิดประตูคือเสี่ยวอู๋ ลูกศิษย์ของเฝิงเจียง ลู่ไหวอันยิ้มทักทาย "สวัสดีครับช่างเสี่ยวอู๋ พวกเรามาหาพี่เฝิงครับ!"

เสี่ยวอู๋คุ้นหน้าลู่ไหวอันอยู่แล้ว พอเห็นว่าเป็นพวกเขา ก็รีบเปิดประตูให้เข้ามาทันที