ตอนที่ 51 ลูกพี่ลูกน้องหลี่โหย่วเต๋อ

ลู่ไหวอันได้นอนชดเชยจนเต็มอิ่ม รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ระหว่างทางกลับ เขายังคงสอนความรู้เรื่องการล่าสัตว์ให้ทุกคนเหมือนเดิม แต่หารู้ไม่ว่า ในระหว่างที่เขากำลังนอนหลับอยู่นั้น มีคนมาพยายามจะแย่งว่าที่ภรรยาของเขาเสียแล้ว

หลังจากลู่ไหวอันออกจากบ้านไปไม่นาน ซูว่างก็ออกไปดูแปลงนา แม้ปีนี้พืชผลจะไม่ดี แต่งานเกษตรที่ต้องทำก็ละเลยไม่ได้ การหมักปุ๋ย การพรวนดิน ล้วนเป็นงานที่ต้องทำทั้งสิ้น ส่วนซูสวินและหลี่อิง วันนี้ไม่ได้ออกไปไหน ทั้งสองคนนั่งทำงานฝีมือ คนหนึ่งถือรองเท้า อีกคนถือเสื้อผ้า หากมองดีๆ จะเห็นว่าเป็นเสื้อและรองเท้าของลู่ไหวอัน ลู่ไหวอันเข้าป่าไปรอบหนึ่ง เสื้อผ้าก็ขาด รองเท้าก็พัง แต่ในยุคสมัยนี้ไม่ได้มีเสื้อผ้าใหม่หรือรองเท้าใหม่ให้เปลี่ยนกันง่ายๆ อย่างคำโบราณที่ว่า "ของใหม่ใส่สามปี ของเก่าใส่สามปี เย็บปะแล้วใส่ต่อได้อีกสามปี" ก็คือหลักการนี้นั่นเอง ทั้งสองคนจึงตั้งใจจะเย็บซ่อมแซมเสื้อผ้าและรองเท้าให้ลู่ไหวอัน

ทันใดนั้น ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าลานบ้านตระกูลซู "คุณอาหญิง! คุณลุงเขย! สวินสวิน! อยู่บ้านกันไหมครับ? พ่อให้ผมมาเยี่ยมครับ!"

หลี่อิงได้ยินเสียงก็วางเข็มด้ายลง เงยหน้ามองไปทางหน้าบ้านด้วยความสงสัย "สวินสวิน เหมือนมีคนมาเรียกหน้าบ้านนะ?"

ซูสวินวางเสื้อในมือลงเช่นกัน "หนูก็ได้ยินเหมือนกันจ้ะ มีคนมาจริงๆ เดี๋ยวหนูออกไปดูให้นะ"

รั้วบ้านตระกูลซูค่อนข้างสูง คนข้างนอกต้องเขย่งเท้าถึงจะโผล่พ้นมาแค่ลูกตา พอดีกับที่เห็นซูสวินเดินออกมาจากในบ้าน "สวินสวิน พี่เอง! พ่อพี่ให้มาเยี่ยมพวกเธอน่ะ!"

พอหลี่โหย่วเต๋อเห็นซูสวิน แววตาก็ฉายประกายความยินดี น้องสวินสวินสวยขึ้นอีกแล้ว! ซูสวินเห็นว่าเป็นหลี่โหย่วเต๋อก็ดีใจ เพราะบ้านนางกับบ้านลุงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง "พี่โหย่วเต๋อ พี่เองเหรอจ๊ะ? ทำไมวันนี้ถึงว่างมาได้ล่ะ?"

"พี่... ก็ไม่ได้มานานแล้วนี่นา เลยแวะมาเยี่ยมพวกเธอบ้าง" ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่พอเดินเข้าประตูมา สายตากลับสอดส่ายมองซ้ายมองขวา เหมือนกำลังหาใครบางคน

หลี่อิงได้ยินเสียงหลานชายก็รีบเดินออกมา น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น "โหย่วเต๋อ มาได้ยังไงลูก?"

"คุณอา พ่อผมให้มาเยี่ยมพวกคุณอาน่ะครับ!"

"พ่อเราเป็นไงบ้าง? ที่บ้านสบายดีไหม? เสบียงพอกินหรือเปล่า?"

"พอกินครับ พอกิน พอดีพ่อเป็นห่วงว่าเสบียงบ้านคุณอาจะไม่พอ เลยให้ผมเอาเสบียงมาส่งให้ด้วย!"

"โธ่เอ๊ย ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง ที่บ้านอาก็พอกิน! เดี๋ยวขากลับเอากลับไปเถอะนะ!"

"จะไม่ต้องได้ยังไงล่ะครับ! ผมได้ยินมาว่าลุงเขยเก็บชายหนุ่มที่ไหนไม่รู้มาเลี้ยงคนหนึ่ง เขาคงกินจุไม่เบาเลยใช่ไหมล่ะ? พ่อผมก็ห่วงเรื่องนี้นี่แหละ ถึงให้ผมเอาเสบียงมาให้ จะว่าไปลุงเขยนี่ก็จริงๆ เลย ช่วงนี้เสบียงยิ่งหายากๆ อยู่ ยังจะเก็บคนไม่หัวนอนปลายเท้ามาเลี้ยงอีก นี่มันสิ้นเปลืองเสบียงชัดๆ!"

หลี่โหย่วเต๋อเผยเจตนาที่แท้จริงออกมา แต่ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของซูสวินก็เลือนหายไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที หลี่อิงเองก็หุบยิ้ม ถามเสียงเรียบ "โหย่วเต๋อ ไปฟังใครเขาพูดมา? รู้ได้ยังไงว่าลุงเขยเก็บคนมาเลี้ยง?"

หลี่อิงไม่ได้ติดต่อกับพี่ชายมาพักใหญ่แล้ว คาดว่าคงมีญาติคนอื่นไปเยี่ยมทางกองพลห้าดาว แล้วเอาเรื่องนี้ไปเล่า แต่ถ้าคนที่รู้เรื่องลู่ไหวอันจริงๆ ย่อมไม่มีทางพูดแบบนั้น! อะไรคือสิ้นเปลืองเสบียง? ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านมีใครบ้างไม่ชื่นชมลู่ไหวอัน มีใครบ้างไม่บอกว่าซูว่างเก็บของล้ำค่าได้

หลี่โหย่วเต๋อตอบว่า "พี่ใหญ่บอกมาครับ! เมื่อคืนไอ้หมอนั่นไปถามทางที่บ้านพี่ใหญ่ แถมยังอ้างว่าเป็นคนบ้านซูว่าง กองพลตงเฟิง พี่ใหญ่เกือบจะนึกว่าเป็นพวกต้มตุ๋นแล้ว เช้านี้เลยให้ผมรีบมาดูนี่แหละครับ!"

หลี่อิงกับซูสวินมองหน้ากัน เมื่อคืนลู่ไหวอันกลับมาก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ซูสวินอดไม่ได้ที่จะแก้ต่างให้ลู่ไหวอัน "พี่ไหวอันกินข้าวไม่ได้สิ้นเปลืองนะ อีกอย่างเขาไม่ได้กินเสบียงบ้านเราเปล่าๆ! เขาเข้าป่าล่าสัตว์เอามาแลกเสบียงกลับมาตั้งเยอะแยะ เสบียงบ้านเรามีพอกินแล้ว พี่โหย่วเต๋อเอาเสบียงของพี่กลับไปเถอะ!"

"ล่าสัตว์แลกเสบียง?" หลี่โหย่วเต๋อไม่ค่อยอยากจะเชื่อ พี่เขยของเขาเป็นพรานมืออาชีพ ครอบครัวพี่เขยก็เป็นพรานทั้งบ้าน เขายังเคยตามไปเรียนล่าสัตว์อยู่พักหนึ่ง เรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น บ้านพี่เขยก็แค่ฐานะดีกว่าคนอื่นนิดหน่อย แต่เสบียงก็ยังต้องกินอย่างประหยัด ยุคนี้ใครจะกล้าพูดเต็มปากว่าเสบียงบ้านตัวเองพอกิน? ต้องเป็นเพราะซูสวินพยายามสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้ไอ้หมอนั่นแน่ๆ ถึงได้พูดโกหกแบบนี้ พี่ใหญ่พูดถูกจริงๆ ไอ้หมอนั่นมันตั้งใจมาเกาะแกะซูสวิน เผลอๆ ซูสวินอาจจะโดนมันเป่าหูจนหลงแล้วก็ได้ ถ้าเขามาช้ากว่านี้ น้องสวินสวินคงโดนไอ้หนุ่มนั่นแย่งไปแน่!

หลี่โหย่วเต๋อโกรธจัดในใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ฝืนยิ้ม "แหม... เสบียงที่คนอื่นหามาได้ สุดท้ายมันก็เป็นของคนอื่น วันดีคืนดีถ้าเขาจากไป เขาต้องขนเสบียงไปด้วยแน่ เสบียงที่พี่เอามาให้นี่ตั้งใจให้พวกเธอเก็บไว้กิน ยังไงเสบียงของคนกันเองก็น่าจะกินแล้วสบายใจกว่าไม่ใช่เหรอ?"

"เสบียงของพี่ไหวอันก็คือเสบียงของครอบครัวเราจ้ะ" ซูสวินทิ้งท้ายประโยคนี้ แล้วเดินสะบัดหน้ากลับเข้าห้องไปด้วยความโมโห

หลี่อิงมองตามลูกสาว แล้วหันมาพูดอย่างจนใจ "โหย่วเต๋อ ดูเด็กคนนี้สิ อารมณ์ร้อนจริงเชียว แต่ที่สวินสวินพูดก็ไม่ผิดหรอกนะ ไหวอันไม่ใช่คนอื่นคนไกล! เข้ามานั่งก่อนสิลูก! อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกัน ไหวอันเป็นเด็กดีจริงๆ แต่วันนี้คงไม่ได้เจอเขาหรอกนะ"

"วันนี้เขาไม่อยู่บ้านเหรอครับ?" มิน่าล่ะเมื่อกี้เขามองหาจนทั่วก็ไม่เจอ

"เขาพาคนเข้าป่าไปล่าสัตว์น่ะ กว่าจะกลับก็คงเย็นย่ำค่ำมืดนู่นแหละ"

"พาคนเข้าป่า? เมื่อก่อนเขาเป็นพรานเหรอครับ?"

หลี่อิงนึกอยู่ครู่หนึ่ง "เอ่อ... ดูเหมือนจะไม่ใช่นะ แต่เขาเก่งเรื่องล่าสัตว์มาก! เข้าป่าทีไรมีของติดมือมาตลอด!"

เหอะ หลี่โหย่วเต๋อไม่เชื่อหรอก ขนาดพี่เขยที่เป็นพรานเก่งๆ บางทียังคว้าน้ำเหลวกลับมา จะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีของติดมือทุกครั้ง!

ซูสวินเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องไม่ออกมา ซูว่างก็ยังไม่กลับ หลี่โหย่วเต๋อเลยเดินตามหลี่อิงต้อยๆ ชวนคุยไปเรื่อย แต่เนื้อหาใจความหลักๆ คือการบอกใบ้ว่า ซูสวินยังเป็นสาวบริสุทธิ์ การให้ผู้ชายอกสามศอกมาอยู่ร่วมบ้านด้วยมันจะดูไม่งาม เสียชื่อเสียง แล้วลู่ไหวอันก็ไม่ได้ความจำเสื่อม ทำไมถึงไม่กลับบ้านตัวเองไป หลี่อิงไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด ครอบครัวนางทั้งสามคนยอมรับลู่ไหวอันเป็นลูกเขยกันหมดแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้ประกาศให้คนภายนอกรู้เป็นทางการเท่านั้น

จนกระทั่งซูว่างกลับมา หลี่โหย่วเต๋อก็ยังพูดยังไม่หยุด "คุณลุงเขยกลับมาแล้วเหรอครับ?"

"อ้าว โหย่วเต๋อ วันนี้ว่างมาเยี่ยมรึ?" หลี่อิงชะโงกหน้าออกมาจากในครัว "พ่อเขาให้เอาเสบียงมาส่ง ฉันบอกแล้วว่าบ้านเราพอกิน ให้เอาตลับไป เด็กคนนี้ก็ไม่ยอมฟัง"

ซูว่างกระทืบเท้าหน้าประตูเพื่อสลัดดินโคลนออกจากรองเท้า เอามือยันกำแพงไว้แล้วพูดว่า "โหย่วเต๋อ เชื่ออาหญิงเขาเถอะ บ้านเราตอนนี้ยังพออยู่ได้ เอาเสบียงกลับไปเถอะ อย่าเอาเรื่องปากท้องมาล้อเล่น"

"คุณลุงเขย ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ รับไว้เถอะครับ! ขอแค่ไม่เอาไปให้คนนอกกินฟรีๆ ก็พอ! บ้านผมมีพี่เขยคอยช่วยจุนเจือ เสบียงพอกินครับ ถึงได้บอกไงครับว่า ญาติพี่น้องคนกันเองนี่แหละพึ่งพาได้ที่สุด! คนนอกไว้ใจไม่ได้หรอกครับ"

ซูว่างมองหลี่โหย่วเต๋อด้วยสายตามีความหมาย คำว่า 'คนนอก' คำแล้วคำเล่านี่ตั้งใจพูดกระทบกระเทียบให้เขาฟังสินะ! เขาตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม "ก็นั่นน่ะสิ พี่เขยของหลานเป็นพรานฝีมือดี แน่นอนว่าต้องไม่ขาดแคลนของกิน แต่ว่านะ บ้านลุงเองก็มีพรานฝีมือฉกาจอยู่คนหนึ่งเหมือนกัน ต่อไปคงไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องบ้านลุงแล้วล่ะ"