ตอนที่ 102 ทักษะการซ่อมแซม

แม้ซูสวินจะอยู่ในห้อง แต่พอได้ยินเสียงรถ เธอก็เป็นคนแรกที่วิ่งออกไป "พี่ไหวอัน กลับมาแล้วเหรอคะ!" ลู่ไหวอันปั่นจักรยานตะบึงมาตลอดทาง พอได้ยินเสียงนี้ จู่ๆ ภายในใจก็สงบลง เสียงนี้ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสมจริง! ความสมจริงที่ว่าเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในยุคหกศูนย์จริงๆ! ซูสวินถักเปียสองข้าง สวมเสื้อนวมสีพื้นเรียบๆ และสวมรองเท้าผ้า อาจจะไม่ได้แต่งตัวสวยงามเหมือนเด็กสาวในยุคหลัง แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่นซึ่งมีให้ลู่ไหวอัน เขาอยากจะพุ่งเข้าไปกอดเธอเสียเดี๋ยวนั้น ติดตรงที่ในห้องโถงมีสายตาสองคู่จ้องเป๋งอยู่น่ะสิ!

"พี่ไหวอัน กินข้าวเย็นมาหรือยังคะ?”

“กินแล้ว กินกับพี่ใหญ่เฝิงน่ะ!”

“งั้นก็ดีเลย พี่รีบจอดรถสิคะ แล้วมาดูจักรเย็บผ้าให้ฉันหน่อย ไม่รู้ว่าฉันทำพังไปแล้วหรือเปล่า" ซูสวินดึงแขนเสื้อลู่ไหวอันอย่างออดอ้อน "หืม? ทำพังได้ยังไงล่ะ?”

“ไม่รู้สิคะ ตอนกลางวันยังใช้ดีๆ อยู่เลย แต่พอด้ายพันกันก็มีปัญหาเลย พันกันตลอด! พี่รีบมาดูให้หน่อยสิ ฉันอยากตัดเสื้อให้พี่ เอาไว้... เอาไว้ใส่ตอนเราแต่งงานกันไงคะ!"