ตอนที่ 103 บั๊กของระบบ?

จ้าวคังเดาะลิ้นจินตนาการถึงรสชาติของเนื้อหมาป่า ซูสวินพอได้ยินว่าฝูงหมาป่าถูกกำจัดหมดแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอเห็นท่าทางของจ้าวคังก็อดหัวเราะไม่ได้ "อยากกินขนาดนั้นเลยเหรอ? เดี๋ยวฉันไปเอาเงินมาให้ เธอไปช่วยแย่งซื้อที่คอมมูนมาให้สักครึ่งจินสิ พวกเราจะได้ลองชิมเนื้อหมาป่ากัน"

จ้าวคังได้สติ รีบห้ามซูสวินทันที "อย่าเลยครับพี่สวินสวิน ไม่ต้องเอาเงินมาหรอก ดูสิครับว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เนื้อหมาป่าไม่ต้องใช้คูปองซื้อ ป่านนี้คงโดนแย่งซื้อหมดเกลี้ยงแล้ว ไม่มีเหลือตกมาถึงพวกเราหรอกครับ! แต่ได้ยินมาว่าในกองพลเรามีคนรู้ข่าวล่วงหน้า รีบออกไปคอมมูนตั้งแต่เช้าตรู่แล้วนะ ช่างเถอะครับ รอตอนบ้านนั้นทำเนื้อหมาป่า ผมค่อยไปดมกลิ่นเอาก็ได้" แม้จ้าวคังจะพูดเหมือนน่าสงสาร แต่เขาก็คิดจะทำแบบนั้นจริงๆ เผลอๆ คนในกองพลที่คิดจะทำแบบเขามีไม่น้อยเลย ดมกลิ่นถือซะว่าได้กินก็แล้วกัน

ลู่ไหวอันที่อยู่ในห้องฟังแล้วก็รู้สึกแปลกใจ เมื่อคืนเพิ่งตกลงกันว่าจะเอาเนื้อหมาป่าไปขายที่สถานีอาหาร คนที่อยู่ไกลถึงในกองพลแต่รู้ข่าวเร็วขนาดนี้ ต้องมีเส้นสายในคอมมูนแน่ๆ! "คังจื่อ บ้านไหนไปซื้อเนื้อหมาป่าล่ะ?" ลู่ไหวอันเปิดประตูเดินออกมา

"อ้าว อาจารย์ ตื่นแล้วเหรอครับ?”

“พี่ไหวอัน ตื่นแล้วเหรอคะ? รีบไปล้างหน้าแปรงฟันเถอะค่ะ! ในหม้อมีข้าวเช้าเหลือไว้อยู่ ส่วนคนที่ไปซื้อเนื้อหมาป่า ฉันเดาว่าน่าจะเป็นบ้านรองหัวหน้าเกานะคะ? คังจื่อ ฉันเดาถูกไหม?”