ตอนที่ 107 พ่อครัวหลิวโชว์ฝีมือ

"อาจารย์ โคตรเก่งเลย! รู้จักใช้แผนการจัดการกับหมาป่าด้วย!" จ้าวคังตะโกนด้วยความตื่นเต้น ที่แท้การล่าสัตว์ก็ไม่ได้ใช้แค่พละกำลัง แต่ต้องใช้สมองด้วย! พอฟังลู่ไหวอันเล่าจบ เขาก็รู้สึกฮึกเหิมและตื่นเต้นสุดๆ หมาป่าตั้งยี่สิบกว่าตัวยังสู้ฝีมืออาจารย์เขาคนเดียวไม่ได้เลย! เขาขอแค่เรียนรู้วิชาจากอาจารย์ให้ได้สักหนึ่งในสิบ พอให้จัดการหมาป่าได้สักสองตัวก็พอใจแล้ว ทว่าพอเขาสงบสติอารมณ์ลง ก็พบว่าทำไมมีแต่เขาคนเดียวที่ตื่นเต้นล่ะ! สีหน้าของคนอื่นดูจะไม่สู้ดีเท่าไหร่เลยนะ!

ซูสวินนั่งอยู่ข้างๆ ลู่ไหวอัน ควงแขนเขาไว้แน่น กระซิบที่ข้างหู "พี่ไหวอัน ต่อไปพี่ห้ามทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกนะ ถ้าพลาดพลั้งโดนหมาป่ากัดเข้าจริงๆ จะทำยังไง?”

“นั่นสิ! ไหวอัน ตอนนี้เธอเป็นคนมีครอบครัวแล้วนะ ต้องคิดให้รอบคอบ ถ้าเธอเป็นอะไรไป อาสวินของเราจะทำยังไงล่ะ?" หลี่อิงสมทบ

ลู่ไหวอันฉวยโอกาสตบมือซูสวินเบาๆ ปลอบโยน "วางใจเถอะ ฉันจะไม่ทำเรื่องอันตรายเด็ดขาด!" อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที แถมมีทั้งนิ้วทองคำและภรรยาแสนสวย ลู่ไหวอันจะยอมตายง่ายๆ ได้ยังไงล่ะ! เรื่องเมื่อวานสำหรับเขาแล้วมันก็แค่อันตรายนิดหน่อย แต่ไม่ได้ถึงขั้นเสี่ยงชีวิต เขาถึงกล้าลงมือทำ เล่าเรื่องจบแล้ว ก็ถึงเวลาไปเสพสุขกับผลงานบ้างแล้ว ไม่รู้ว่าเนื้อหมาป่าที่กองพลต้มจะรสชาติเป็นยังไงนะ! "คังจื่อ เธอไปดูซิว่าเนื้อหมาป่าต้มเสร็จหรือยัง กินได้หรือยัง?"

พอพูดถึงเนื้อหมาป่า จ้าวคังก็สะดุ้งโหยง เกือบลืมไปเลย "อาจารย์ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!" แล้วก็วิ่งแจ้นออกไปทันที