ตอนที่ 122 ไฟแช็ก

"ไฟฉาย! แล้วก็มีกล่องข้าวอะลูมิเนียม! แถมยังมีมีดอีกเล่มด้วยเหรอ?”

“ทำไมถึงมีรองเท้ามาให้อีกคู่ล่ะ!"

ข้าวของที่วางอยู่ด้านบนเหล่านี้ ทุกคนมองปราดเดียวก็รู้ว่าคืออะไร รองเท้า ไฟฉาย กล่องข้าวอะลูมิเนียม และมีดสั้น ล้วนเป็นอุปกรณ์จำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดในป่า รองเท้ายังเป็นรองเท้าบูตหนังกันน้ำ ก่อนหน้านี้ลู่ไหวอันก็อยากซื้อรองเท้าที่เดินป่าสะดวกๆ สักคู่เหมือนกัน คราวก่อนที่เข้าป่าเขาใส่รองเท้าผ้าใบจนพังยับเยิน นึกไม่ถึงว่าเลขาธิการเมิ่งจะมอบรองเท้าบูตหนังกันน้ำสำหรับปีนเขามาให้พอดี ช่างส่งมาได้ถูกใจเขาเสียจริง

ไฟฉายยิ่งไม่ต้องพูดถึง เวลาอยู่ในป่าตอนกลางคืนมันมีประโยชน์มหาศาล กล่องข้าวอะลูมิเนียม! ไม่ใช่แค่เอาไว้พกข้าว แต่ยังใช้ต้มน้ำหรือหุงข้าวได้โดยตรงอีกด้วย! สำหรับการต่อสู้ระยะประชิด มีดสั้นใช้งานได้คล่องแคล่วกว่ามีดสปาร์ตา กะตำแหน่งให้แม่น ก็สามารถปลิดชีพเหยื่อได้ในดาบเดียว

ลู่ไหวอันส่งกะละมังและแก้วเคลือบในมือให้จ้าวคัง ดึงมีดสั้นออกมาทดสอบดู คมกริบอย่างที่คิด! ซูว่างมองดูของรางวัลเหล่านี้ แล้วล้วงเอาของชิ้นเล็กๆ ออกมาจากซอก "ไหวอัน นี่มันคืออะไรเนี่ย?"