ตอนที่ 124 บทสุนทรพจน์

บนถนนดินที่ขรุขระแบบนี้ ถือเป็นพื้นที่สบายๆ ของรถม้าเลยก็ว่าได้ เพียงพริบตาเดียวก็ทิ้งห่างเขากับเมิ่งฉางอวี่ไปไกลลิบ ปัญหาเดียวก็คงจะเป็นตอนที่ม้าอึเรี่ยราดกลางทาง ซึ่งเวลาแบบนี้คนขับรถม้ามักจะหยุดรถ แล้วลงไปเก็บขี้ม้าอย่างระมัดระวัง

อย่าดูถูกขี้ม้าเชียวนะ ในยุคสมัยนี้ มันคือปัจจัยการผลิตที่หายากมาก ถึงขั้นมีการออกคูปองที่เรียกว่า คูปองปุ๋ยคอก เลยทีเดียว คูปองปุ๋ยคอกจะแจกจ่ายให้กับกองพล แล้วกองพลก็จะส่งคนถือคูปองนี้เข้าไปในเมืองเพื่อขนปุ๋ยคอกจากหน่วยงานต่างๆ ดังนั้น ขี้ม้ากองนี้จึงมีค่ามาก คนขับรถม้าไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ แต่ยังดีใจมากอีกด้วย!

เก็บขี้ม้าเสร็จ คนขับรถม้าก็เดินทางต่อ ไม่นานก็แซงลู่ไหวอันไปอีกครั้ง แถมยังหันมายิ้มให้พวกเขาด้วย เมิ่งฉางอวี่ฝืนยิ้มตอบ บ้าเอ๊ย เหนื่อยชะมัด!

ปั่นมาเต็มๆ สามชั่วโมง กว่าจะถึงอำเภอก็ทำเอาเมิ่งฉางอวี่เหนื่อยหอบจนแทบจะลงไปกองกับพื้น ส่วนลู่ไหวอันก็ได้เห็นรถเมล์ที่ชาวบ้านพูดถึงกันแล้ว ตอนนี้มันจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูเมือง ดูเหมือนว่าที่นี่น่าจะเป็นสถานีต้นทาง ถัดไปไม่ไกลคือประตูเมือง ด้านบนมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า เมืองชิงอวิ๋น กำแพงเมืองยังคงสภาพสมบูรณ์ดี

ลู่ไหวอันมองดูอย่างละเอียด ก็รู้ทันทีว่ารถคันนี้ไม่ได้ผลิตมาจากโรงงานเดียวกันทั้งหมด น่าจะเป็นรถเก่าที่หลงเหลือจากเมื่อก่อน แล้วเอามาดัดแปลงใช้เป็นรถเมล์ รถแบบนี้วิ่งได้แค่ในเมืองเท่านั้นแหละ ขืนเอาไปวิ่งบนถนนทางไปคอมมูน รับรองว่าเพิ่งจะสตาร์ทออกไป เครื่องก็คงดับแล้ว!