ตอนที่ 125 เข้าป่าคนเดียว

ถ้าคนคนนี้น้ำเสียงดีหน่อย ลู่ไหวอันก็อาจจะกล่าวคำขอบคุณสักคำ แต่สายตาของเขามองออกอย่างชัดเจนว่าคิดว่าลู่ไหวอันอ่านหนังสือไม่ออก แถมยังจ้องมองรอยปะชุนบนเสื้อของลู่ไหวอันด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างยิ่ง ถึงขั้นคิดในใจว่า ถ้าลู่ไหวอันอ่านหนังสือไม่ออกก็ดีสิ เขาเต็มใจอย่างยิ่งที่จะขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีแทนลู่ไหวอัน เมื่อถึงตอนนั้น ไม่เพียงแต่จะมีคนของคอมมูน แต่ยังมีผู้นำของอำเภออยู่ด้วย สายตาทุกคู่ด้านล่างเวทีจะต้องจับจ้องมาที่เขาแน่ๆ เจ้าหน้าที่ระดับล่างกำลังคิดเพ้อเจ้อ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของลู่ไหวอัน

ลู่ไหวอันรับบทสุนทรพจน์มา ปรายตามองลวกๆ แวบหนึ่ง แล้วก็อ่านออกมาได้อย่างฉะฉาน พร้อมกับวิจารณ์ทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง

"เขียนได้พอใช้ได้นะ!"

แล้วเขาก็วางมันไว้ข้างๆ ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ระดับล่างเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีดำคล้ำทันที บทความที่เขาอุตส่าห์เขียนมาอย่างเหน็ดเหนื่อย คนคนนี้กลับวิจารณ์ออกมาแค่นี้เนี่ยนะ!

เมิ่งฉางอวี่ยิ้มหน้าบาน แต่เขาก็ตกใจกับท่าทีของลู่ไหวอันมากเหมือนกัน! พอรู้ว่าลู่ไหวอันต้องขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ เดิมทีเขาตั้งใจว่าคืนนี้พอกลับไปจะช่วยติวให้ อ่านไม่ออกก็ไม่เป็นไร ก็ใช้วิธีท่องจำเอาสิ! นึกไม่ถึงว่าไอ้หนุ่มนี่จะมีความรู้ ระดับนี้น่าจะเรียนจบมัธยมต้นเป็นอย่างน้อย เขาถึงกับมีความคิดอยากจะย้ายลู่ไหวอันให้เข้ามาทำงานในคอมมูนเลยทีเดียว! ท่านหัวหน้าจางปรายตามองเจ้าหน้าที่ระดับล่าง โบกมือไล่ให้ออกไป ที่เขาเก็บเจ้าหน้าที่คนนี้ไว้ก็เพราะกลัวว่าลู่ไหวอันจะอ่านหนังสือไม่ออกเหมือนกัน! แต่นึกไม่ถึงว่า เขาจะประเมินลู่ไหวอันต่ำไปเสียแล้ว