ตอนที่ 128 ตายเกลี้ยง

ลู่ไหวอันปล่อยหมาป่าออกมาตัวหนึ่ง เล็งปืนแล้วยิงดังปัง หมาป่าล้มลงไปกองกับพื้นทันที ปล่อยออกมาอีกตัว แล้วยิงดังปังอีกครั้ง จนกระทั่งหมาป่าสิบกว่าตัวถูกยิงซ้ำจนครบหมด แล้วก็ใช้มีดสปาร์ตาฟันให้ตายอีกสองตัว เรียบร้อย! ลู่ไหวอันปัดมือเข้าหากัน เขากำจัดฝูงหมาป่าไปได้อีกฝูงแล้ว

สมาชิกกองพลที่อยู่ตีนเขานอกป่า พอได้ยินเสียงปืนดังขึ้นแต่ละนัด ก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งตัวสั่น คนที่นอนอยู่บนพื้นตาสว่างกันตั้งนานแล้ว ตอนนี้พากันลุกขึ้นมานั่ง เบิกตากว้างจ้องมองเข้าไปในภูเขา แม่งเอ๊ย! นี่มันการต่อสู้ดุเดือดชัดๆ! แต่ทำไมถึงได้ยินแค่เสียงปืน กลับไม่ได้ยินเสียงหมาป่าร้องเลยสักนิดล่ะ!

"พรานเฒ่า ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลุงหมอบฟังอยู่บนพื้นตั้งนานแล้ว ฟังอะไรออกบ้างไหมเนี่ย!" พรานเฒ่าไม่ตอบอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เงยหน้าขึ้นมา "ไม่รู้สิ! ไม่มีเสียงเคลื่อนไหวแล้ว!”

“โธ่เว้ย ไม่ต้องบอกก็รู้โว้ย! ฉันก็มีหู ตอนนี้เสียงปืนมันเงียบไปตั้งนานแล้ว!" พรานเฒ่าส่ายหน้า "ไม่ใช่เสียงปืน! ฉันหมายถึงเสียงความเคลื่อนไหวของหมาป่า ไม่มีเสียงหมาป่าแล้ว! ไม่มีเลยสักนิด!"

แถมในระหว่างที่ต่อสู้กัน กลับมีเสียงหมาป่าหอนออกมาแค่ครั้งเดียว นั่นก็หมายความว่าจ่าฝูงสั่งการโจมตีแค่ครั้งเดียว! มันจะเป็นไปได้ยังไง! ต่อให้เจอคนเป็นกลุ่ม ก็ไม่น่าจะโจมตีแค่ครั้งเดียวแล้วฝูงหมาป่าจะตายเรียบขนาดนี้นี่นา! ยิ่งไปกว่านั้น ฟังจากเสียงปืนแล้ว ดูเหมือนจะมีคนยิงอยู่แค่คนเดียวด้วยซ้ำ! จ่าฝูงฉลาดที่สุด อย่างน้อยก็ต้องเหลือทางถอยให้ตัวเองสิ! แต่กลับไม่มีอะไรเลย ไม่มีเสียงอะไรเลย มีแค่เสียงปืน! แถมยังเป็นเสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างเนิบนาบ ไม่ได้รีบร้อน ราวกับแค่ยิงสุ่มๆ ไปสองนัด ไม่มีความตื่นตระหนกที่ต้องเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าเลยแม้แต่น้อย! แปลก! เรื่องนี้มันแปลกเกินไปแล้ว!