ตอนที่ 127 หมาป่าโง่

ลู่ไหวอันสวมเสื้อโค้ตทหาร สะพายปืนล่าสัตว์ บนตัวพะรุงพะรังไปด้วยข้าวของทั้งห่อเล็กห่อใหญ่ ซึ่งล้วนแต่เป็นเสบียงแห้งและน้ำที่หัวหน้าจางสั่งให้คนเตรียมไว้ให้ เขาเดินเข้าป่าไปท่ามกลางสายตาของบรรดาผู้นำระดับอำเภอและเลขาธิการคอมมูนจากที่ต่างๆ บรรดาเลขาธิการคอมมูนต่างจ้องมองลู่ไหวอันตาละห้อย คาดหวังว่าเขาจะนำข่าวดีกลับมา แต่พอเห็นลู่ไหวอันเข้าป่าไปคนเดียว ความจริงแล้วในใจของพวกเขาก็ไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงนัก ถึงขั้นคิดในใจว่า พอกลับไปก็ต้องระดมกำลังคน เพื่อป้องกันแนวรับสุดท้ายของกองพลเอาไว้ให้ได้!

ลู่ไหวอันเดินเข้าป่าไปอย่างสบายๆ พอถึงจุดที่ลับสายตาคน เขาก็รีบเอาข้าวของบนตัวโยนเข้าไปในมิติทันที จากนั้นก็หยิบมีดสปาร์ตาคู่ใจออกมาจากมิติ ใช่แล้ว ตอนนี้มีดสปาร์ตาเล่มนี้กลายเป็นอาวุธประจำตัวของเขาไปแล้ว ก็แหม มันใช้ถนัดมือนี่นา ต่อจากนั้น เขาก็เร่งฝีเท้าเดินทางเข้าไปในป่าลึกอย่างรวดเร็ว

เขาเดินป่าได้เร็วมากจริงๆ แต่อำเภอชิงอวิ๋นก็ไม่ได้เล็กเลย ถ้าจะเดินให้ทั่ว ก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย แถมระหว่างทางยังอาจจะเจอสัตว์ป่า ต้องเสียเวลาต่อสู้กันอีก ลู่ไหวอันประเมินคร่าวๆ อย่างน้อยๆ ก็ต้องอยู่ในป่าสักเจ็ดวัน! โชคดีที่เตรียมเสบียงแห้งมาพอสมควร หลังจากเดินมาเกือบครึ่งวัน ลู่ไหวอันก็แทบจะเร่งความเร็วไม่ขึ้นแล้ว ทางในป่าเดินลำบาก แถมยังมีแต่ขวากหนามเต็มไปหมด

เขาไม่ได้ลืมภารกิจที่เข้าป่ามาหรอกนะ แต่แปลกตรงที่ตลอดทางมานี้เจอแต่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอย่างไก่ป่ากระต่ายป่า ไม่เห็นร่องรอยของหมาป่าเลย เจอแต่ร่องรอยเก่าๆ ที่พวกมันทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน ฝูงหมาป่าหายตัวไปแล้วงั้นเหรอ? หรือเป็นเพราะช่วงก่อนหน้านี้หน่วยล่าหมาป่าเข้าป่ามาบ่อยเกินไป? แบบนั้นก็กลายเป็นว่า เสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย ไปซะแล้วสิ

หน่วยล่าหมาป่าไม่ได้สร้างความเสียหายให้ฝูงหมาป่าเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งผลักไสพวกมันให้หนีเตลิดไปไกล จนลู่ไหวอันเดินป่ามาครึ่งค่อนวันก็ยังไม่เจอสักตัว ช่วยไม่ได้แล้ว ลู่ไหวอันคิดในใจ เขาไม่ดั้นด้นเข้าป่าลึกเพื่อหาหมาป่าต่อแล้ว แต่ตัดสินใจเดินลัดเลาะไปตามชายป่า แวะไปดูตามคอมมูนต่างๆ ว่ามีร่องรอยของฝูงหมาป่าบ้างไหม ยังไงซะเขาก็มีแผนที่อยู่ในมือ ไม่กลัวหลงทางอยู่แล้ว และก็เป็นอย่างที่คิด การเดินทางครั้งนี้ได้ผลลัพธ์จริงๆ