บทที่ 131 ไปคอมมูนหงซิง

ลู่ไหวอันยังไม่ทันได้ตอบ สีหน้าของเลขาธิการเจี่ยก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สุดท้ายก็ประดับด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง หันไปพูดกับลู่ไหวอันว่า

"น้องชายฝีมือไม่เบาเลยนะ! นายอาศัยอยู่แถวไหนบนเขาล่ะ? เป็นเพื่อนของเจิ้งเหยียนเหรอ? สนใจจะลงไปใช้ชีวิตข้างล่างไหม? ฉันคือเลขาธิการของคอมมูนซ่างหลิ่ง ถ้านายยอมลงเขาไป ฉันจัดการให้นายไปอยู่ที่คอมมูนเราได้นะ!"

ลู่ไหวอันกำลังจะอ้าปากพูด เลขาธิการเจี่ยก็ยกมือขึ้นเบรก แล้วพูดต่อ

"อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ ฉันรู้ว่าพวกนายคุ้นชินกับการใช้ชีวิตบนเขาแล้ว แต่นายลองคิดดูสิ เกลือเอย ผ้าเอย น้ำตาลเอย ไม้ขีดไฟเอย ของที่พวกนายต้องใช้พวกนี้ ล้วนมีแต่ข้างล่างเท่านั้นนะ ถ้าพวกนายย้ายลงไปอยู่ข้างล่าง ก็จะได้ใช้ของพวกนี้ตามสบาย แถมข้างล่างยังมีของแปลกใหม่อีกเพียบเลยนะ! รู้จักจักรยานไหม? เคยเห็นหรือเปล่า? ขึ้นคร่อมก็ปั่นไปได้เลย เหมือนขี่ม้านั่นแหละ แล้วก็มีวิทยุ เป็นกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีเสียงดังออกมาได้ นั่งอยู่บ้านก็รู้เรื่องราวจากที่ต่างๆ ได้หมด! ของพวกนี้มีแต่ข้างล่างทั้งนั้น เป็นไง? สนใจจะลงเขาไปไหม? ยังไงชีวิตข้างล่างก็สะดวกสบายกว่าบนเขาเยอะ!"

เลขาธิการเจี่ยแทบจะอยากพ่นข้อดีของการอยู่ตีนเขาให้ลู่ไหวอันฟังรวดเดียวจบ เพื่อจะได้หลอกล่อให้เขายอมลงเขาไป! การขึ้นเขามาครั้งนี้ เขาไม่ย่อท้อต่อความเหนื่อยยาก เดินทางมาตั้งไกล เดิมทีกะจะมาเกลี้ยกล่อมเจิ้งเหยียนให้ลงเขาไป ถ้าจะถามว่าตอนนี้อาชีพอะไรเป็นที่ต้องการมากที่สุดที่ตีนเขา ก็ต้องเป็นพรานป่าอย่างแน่นอน! ไม่เห็นหรือไงว่าเมิ่งฉางอวี่แห่งคอมมูนข้างๆ ได้หน้าได้ตาไปมากแค่ไหน ก็เพราะคอมมูนหงซิงมีคนที่ล่าสัตว์เป็นโผล่มาคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง! ถ้าคอมมูนซ่างหลิ่งมีคนที่ล่าสัตว์เป็นบ้าง ความดีความชอบนี้ก็จะต้องตกเป็นของเขาไม่ใช่หรือ แถมยังสามารถให้พวกเขาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้บ่อยๆ แบบนี้คอมมูนจะขาดแคลนเนื้อกินอีกหรือไง?