บทที่ 132 วีรบุรุษล่าหมาป่ากลับมาแล้ว

"อะ...อะไรนะ สหายลู่ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! นายไม่มาคอมมูนซ่างหลิ่งก็แล้วไปเถอะ ทำไมยังมาแย่งคนกับฉันอีก! ที่พักของเจิ้งเหยียนอยู่ใกล้คอมมูนซ่างหลิ่งของพวกเราที่สุด ตามหลักแล้ว เขาก็ควรจะเป็นคนของคอมมูนเราสิ!"

"ไม่มีหลักการแบบนี้นะ! เทือกเขานี้ไม่ได้เป็นของคอมมูนซ่างหลิ่งสักหน่อย พี่เจิ้งอยากไปไหนก็ไปได้ทั้งนั้น!"

"งะ...งั้นฉันก็เป็นคนมาก่อน มาก่อนได้ก่อน เจิ้งเหยียนก็ควรจะเลือกฉันสิ!"

เจิ้งเหยียนถึงกับปวดขมับ แค่เลขาธิการเจี่ยคนเดียวก็ทำให้เขาปวดหัวพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าลู่ไหวอันก็จะให้เขาลงเขาไปด้วย! แต่เขามองไปรอบๆ สถานที่ที่ใช้ชีวิตมาสามสิบปีแห่งนี้ เขาไม่มีแผนที่จะลงเขาเลย!

"พวกคุณไม่ต้องเถียงกันแล้ว ฉันไม่คิดจะลงเขาหรอก!"