บทที่ 138 คุ้นหน้าคุ้นตา

ชั่วพริบตา เขาก็กุมหัวเข่าของตัวเองเอาไว้

"อ๊าก! ใคร เป็นใคร! ใครยิง!"

พวกลูกสมุนไม่สนเรื่องเสบียงแล้ว พากันวิ่งกรูกันเข้ามา

"ลูกพี่! ลูกพี่ไม่เป็นไรใช่ไหม! ใครยิง! พวกแกลงมือยิงใช่ไหม!"

ทุกคนต่างหันไปมองเฉินสือ แม้แต่ตัวเฉินสือเองก็ยังก้มลงมองปืนของตัวเอง เมื่อกี้มือของเขาไม่ได้ขยับเลยนี่นา!