บทที่ 139 ถูกจำได้แล้ว

คนที่เอาแต่จ้องมองลู่ไหวอันตาไม่กะพริบ ก็คือสมาชิกคนหนึ่งของคอมมูนซ่างสุ่ย ซึ่งเคยอยู่กองพลเดียวกับลู่ไหวอันมาก่อน ทว่าเขาเป็นอันธพาลที่มีชื่อเสียงในกองพล ส่วนลู่ไหวอันในกองพลนั้นนับว่าเป็นคนซื่อสัตย์จริงจังคนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกพี่ชายและพี่สะใภ้รังแกจนต้องระเห็จออกจากบ้านเกิดเมืองนอน แล้วไปหิวตายอยู่ข้างนอกหรอก คนผู้นี้จ้องมองลู่ไหวอันอย่างพินิจพิเคราะห์ รู้สึกคุ้นหน้า แต่ก็ไม่เชื่อว่านั่นคือลู่ไหวอัน ต่อให้ลู่ไหวอันจะสวมเสื้อนวมขาดๆ ก็ไม่อาจบดบังความน่าเกรงขามในตัวได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เขาสวมเครื่องแบบตำรวจเต็มยศ แถมในมือยังถือปืนอยู่อีก แค่ตีหน้าขรึม แล้วเดินไปมาสักสองสามก้าว ก็ทำให้คนพวกนี้ตกใจกลัวจนแทบแย่แล้ว ลู่ไหวอันในอดีตกับคนตรงหน้านี้ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แถมลู่ไหวอันเมื่อก่อนก็ผอมแห้งกร่องขนาดนั้น! แต่คุณตำรวจท่านนี้แม้จะดูผอม ทว่ามองปราดเดียวก็รู้ว่ามีพละกำลัง เขาใช้มือข้างเดียวจับรถ แล้วเหยียบขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ ชายคนนี้มองอยู่นาน ก็ส่ายหน้า ไม่น่าใช่หรอก แต่ประจวบเหมาะกับตอนนั้นเอง ไอ้หนุ่มกองพลเดียวกันคนหนึ่งก็เดินเข้ามาชนไหล่เขา

"ซ่งเหล่าซาน อาดูสิว่าคนคนนั้นใช่ลู่ไหวอันหรือเปล่า! เขาไปเป็นตำรวจได้ยังไงเนี่ย ฉันนึกว่าเขาไปตายอยู่ข้างนอกซะแล้ว!"

ซ่งเหล่าซานแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "โหวจื่อ ข้าว่าเอ็งควรไปรักษาสายตาหน่อยนะ! เมื่อกี้ข้าก็มองตั้งนานแล้ว นั่นไม่ใช่ลู่ไหวอันแน่นอน ลู่ไหวอันจะมีน้ำยาแบบนี้ได้ยังไง!"

พอโหวจื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะเช่นกัน "ฉันว่าอานั่นแหละที่ควรไปรักษาสายตา เมื่อกี้ฉันอยู่ใกล้ ฉันได้ยินเต็มสองหูเลยนะ คนพวกนั้นต่างก็เรียกเขาว่าไหวอัน โดยเฉพาะคนที่เป็นหัวหน้ากองกำลังติดอาวุธ ดูท่าทางจะชื่นชมเขาเอามากๆ เลยด้วย!"

"ระ...เรียกเขาว่าไหวอันจริงๆ เหรอ!" ซ่งเหล่าซานตกใจ