บทที่ 148 ของรับขวัญ

พอเห็นว่าลู่ไหวอันกำลังจะไป อวี๋ไห่ก็รีบก้าวเข้าไปดึงเขาไว้

"อาจารย์ คุณไม่พักที่คอมมูนเหรอ? แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ?"

"ฉันต้องกลับบ้านสิ! ลุงก็พักที่คอมมูนนี่แหละ! เลขาธิการเมิ่งต้องจัดการเรื่องที่พักในเรือนรับรองให้ลุงเรียบร้อยแล้วแน่ๆ ยังไงลุงก็เป็นถึงช่างยอดฝีมือจากอำเภอเชียวนะ"

"วางใจเถอะ พรุ่งนี้ฉันมาหาลุงแน่!"

อวี๋ไห่ถอนหายใจ ยังไงซะพระก็หนีวัดไม่พ้นหรอก ในเมื่อรับเขาเป็นลูกศิษย์แล้ว ลู่ไหวอันก็อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้