บทที่ 147 ท่านอาจารย์ปู่

ยังไม่ทันที่เมิ่งฉางอวี่จะเดินไปถึงข้างรถ ก็เห็นลู่ไหวอันเปิดประตูลงมาจากที่นั่งคนขับเสียแล้ว "ไหวอัน ทำไมเป็นเธอได้ล่ะ? ทำไมเธอถึงลงมาจากตรงนี้ล่ะ?" เมิ่งฉางอวี่ก้าวยาวๆ สองสามก้าวเข้าไปหา ร้องถามด้วยความตกใจ แถมยังเดินวนรอบลู่ไหวอันหนึ่งรอบด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

คนอื่นๆ ล้วนแต่นั่งอยู่บนกระสอบเสบียงท้ายรถ แต่การลงมาจากที่นั่งคนขับ ความหมายของมันย่อมชัดเจนอยู่แล้ว เพียงแต่เมิ่งฉางอวี่ยังไม่อยากจะเชื่อเท่านั้นเอง ลู่ไหวอันชูกุญแจรถในมือขึ้นมาให้ดู แล้วตอบยิ้มๆ "เลขาธิการเมิ่ง ผมซ่อมรถเสร็จ ก็เลยถือโอกาสขับกลับมาด้วยเลยครับ แต่ตลอดทางก็ต้องขอบคุณช่างอวี๋ที่ช่วยดูแลให้ด้วยนะครับ!"

ตอนนั้นเองอวี๋ไห่ก็เดินอ้อมมาจากรถอีกฝั่งพอดี และพูดขึ้นเสียงดัง "อาจารย์ พูดแบบนี้มันหักหน้าคนแก่อย่างฉันชัดๆ! ตลอดทางมานี้ฉันเอาแต่รบกวนอาจารย์ทั้งนั้นแหละ!" เมิ่งฉางอวี่มองลู่ไหวอันสลับกับอวี๋ไห่ ทำไมเขารู้สึกว่าฟังสองประโยคนี้ไม่ค่อยจะเข้าใจเลยนะ! ข้อมูลมันจะเยอะเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?

ใครเป็นคนซ่อมรถ? ใครเป็นอาจารย์ของใครกันแน่? "ท่านนี้คือ?" เมิ่งฉางอวี่หันไปมองอวี๋ไห่แล้วถามขึ้น เขาไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ ขอทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อนก็แล้วกัน "นี่คือช่างอวี๋ไห่ ที่ทางอำเภอส่งมาซ่อมรถครับ เป็นช่างซ่อมรถที่มากประสบการณ์ อืม... ได้ยินมาว่าถ้าเขาบอกว่าตัวเองเป็นเบอร์สอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างตัวเป็นเบอร์หนึ่งหรอกครับ"

ลู่ไหวอันมองอวี๋ไห่ด้วยสีหน้าซื่อตาใส เขาไม่ได้พูดอะไรผิดนะ ลูกศิษย์ตัวน้อยของเขาเป็นคนพูดเองกับปาก แต่อวี๋ไห่กลับร้อนรนจนเต้นเร่าๆ ร่างท้วมๆ สั่นเทิ้มไปหมด "หักหน้าฉันอีกแล้ว อาจารย์ ปากคอเราะร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย! ดุยิ่งกว่าตอนที่ฉันด่าลูกศิษย์ซะอีก! ฉันจะไปกล้าอ้างตัวเป็นเบอร์หนึ่งได้ยังไงล่ะ! ขนาดปัญหาที่ฉันไม่กล้ารับประกัน แกยังแก้ได้หน้าตาเฉยเลย!"