บทที่ 146 ได้ลูกศิษย์เพิ่มอีกหนึ่งคน

อวี๋ไห่ชักจะสนใจขึ้นมา ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด แต่ลู่ไหวอันรีบปล่อยมือข้างหนึ่งที่จับพวงมาลัยออก แล้วผลักเขาออกไป "ลุงอย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้สิ ลุงพูดผมก็ได้ยินน่า"

อวี๋ไห่ทำท่าทางลึกลับซับซ้อน "ไม่ใช่นะ ฉันอยากจะถามความลับแกสักข้อ ในเมื่อแกบังเอิญไปเจอช่างมือเก๋าเข้าแล้ว ช่างคนนั้นไม่ได้ให้คัมภีร์เคล็ดวิชาอะไรแกมาบ้างเลยเหรอ?"

ลู่ไหวอันปลีกสายตาเหลือบมองอวี๋ไห่แวบหนึ่ง ก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังถามด้วยสีหน้าจริงจังเอามากๆ ลู่ไหวอันรู้สึกว่าไม่อาจทำให้จินตนาการอันล้ำเลิศของอวี๋ไห่ต้องสูญเปล่าได้! จึงกระแอมไอเคลียร์คอ แล้วตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน

"แน่นอนว่าเขาต้องให้คัมภีร์มาอยู่แล้ว แต่หลังจากที่ผมอ่านจบ ผมก็เผามันทิ้งไปแล้วล่ะ!"

อวี๋ไห่ตบต้นขาฉาดใหญ่ สีหน้าแสดงความเสียดายอย่างสุดซึ้ง "ฉันว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้! นิทานที่ฉันเคยฟังนักเล่านิทานเล่าตอนเด็กๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ นึกไม่ถึงเลยว่าตัวเอกของเรื่องจะไม่ใช่ฉัน แต่กลับเป็นแกซะได้! เฮ้อ! ถึงแม้คัมภีร์จะถูกเผาทิ้งไปแล้ว แต่แกต้องจำเนื้อหาในนั้นได้หมดแน่ๆ! ปกติแล้วตัวเอกมักจะเรียนรู้วิชาในคัมภีร์ได้อย่างรวดเร็วเสมอ"