บทที่ 150 เตรียมของขวัญคารวะอาจารย์

"โธ่เอ๊ย อายุเยอะแล้วมันทำไมล่ะ แกต้องคิดดูสิว่าเขาอายุตั้งขนาดนั้น แถมยังเป็นช่างซ่อมรถมือเก๋า มีชื่อเสียงโด่งดังในอำเภอมาตั้งนานแล้ว ถ้าแกไม่มีของดีอะไรไปสอนเขา ขืนข่าวแพร่งพรายออกไป แกก็จะกลายเป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงเอานะ!"

"เรื่องนี้น่ะเหรอ! พี่ใหญ่พี่วางใจได้เลย ผมรับรองว่ามีของดีไปสอนเขาแน่ แถมยังเป็นของดีที่จะทำให้วงการคนขับรถต้องสั่นสะเทือนเลยด้วย"

เฝิงเจียงมองดูท่าทางมั่นใจของลู่ไหวอัน น้องชายของฉันมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้เลยเหรอ? คุยโวโอ้อวดซะขนาดนี้! ฝีมือก็ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ!

"แกรู้ตัวก็ดีแล้ว! วีรบุรุษล่าหมาป่าถือเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ อย่าหาเรื่องใส่ตัวจนพังพินาศล่ะ!"

เขาเป็นห่วงกลัวว่าชื่อเสียงของลู่ไหวอันจะเสื่อมเสียจริงๆ แต่ทว่าชื่อเสียงของลู่ไหวอันไม่เพียงแต่จะไม่เสื่อมเสีย แต่ยังจะโด่งดังขึ้นไปอีกขั้นด้วยซ้ำ