บทที่ 151 การตระหนักรู้ของเกาผิง

ซูว่างกับวังจื้ออู่ต่างก็ดื่มด่ำอยู่กับความยินดีที่จะได้แจกจ่ายเสบียง จนไม่ได้สังเกตเห็นอารมณ์ของลู่ไหวอันเลยแม้แต่น้อย "ไหวอัน งั้นเธอขี่จักรยานตามมาข้างหลังนะ ช่วยดูเสบียงให้พวกเราด้วย ระวังอย่าให้ร่วงลงไปล่ะ" "ได้เลยครับ!"

มีคนคอยดูอยู่ข้างหลัง แถมคนคนนั้นยังเป็นลู่ไหวอัน ความรู้สึกปลอดภัยก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที ทั้งสองคนบังคับเกวียนวัวอยู่ข้างหน้าอย่างวางใจ ไม่ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนหันกลับไปมองข้างหลังเป็นระยะๆ เหมือนสองรอบแรกอีกแล้ว ตลอดทางแทบจะไม่เจอใครเลย สมาชิกกองพลต่างก็รู้ว่าวันนี้จะมีการแจกจ่ายเสบียง ใครจะยอมออกจากบ้านพร่ำเพรื่อ แต่ละคนต่างก็รอคอยอยู่ที่บ้านกันทั้งนั้น บรรดาสหายสมาชิกกองพลตงเฟิง ถึงแม้ตัวจะทำงานอยู่ในนา แต่สายตาและจิตใจต่างก็จดจ่ออยู่ที่ถนนใหญ่มาตั้งนานแล้ว เฝ้ารอให้เกวียนวัวสองเล่มนั้นปรากฏตัวขึ้น

"ทำอะไรน่ะ? ซ่งเหลาสี่ ตานายมองไปทางไหนเนี่ย! หมักปุ๋ยเสร็จหรือยัง? ฉันจะบอกให้นะ ถ้าหมักปุ๋ยไม่ดี จนส่งผลกระทบต่อผลผลิตในปีหน้า นายต้องรับผิดชอบนะ หักคะแนนแรงงานนายสองแต้ม คราวหน้าคราวหลังก็ระวังหน่อย ถ้าให้ฉันจับได้อีก คะแนนแรงงานของวันนี้ก็อย่าหวังจะได้เลย"

ซ่งเหลาสี่ได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าโกรธเคือง "รองหัวหน้าเกา คุณมีสิทธิ์อะไรมาหักคะแนนแรงงานของฉันล่ะ? มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันทำงานไม่ดี! คุณตรวจดูแล้วเหรอ? ลองบอกมาสิ ปุ๋ยที่ฉันหมักมันไม่ได้มาตรฐานตรงไหน"

อีกอย่าง มันจะไปร้ายแรงอะไรขนาดนั้น ปุ๋ยกองเล็กๆ ของเขาจะไปส่งผลกระทบต่อผลผลิตของปีหน้าได้ยังไง? เกาผิงก็แค่อยากจะหาเรื่องหักคะแนนแรงงาน เพื่อระบายความไม่พอใจในใจของตัวเองก็เท่านั้นแหละ คนที่เพิ่งถูกหักคะแนนแรงงานไปอีกสองสามคนก็เริ่มส่งเสียงโวยวายตาม "ใช่ รองหัวหน้าเกามีสิทธิ์อะไรมาหักคะแนนแรงงานพวกเรามั่วซั่ว พวกเราจะรอให้หัวหน้ากองพลกลับมาให้ความยุติธรรมกับพวกเรา!" "ใช่ ฉันไม่ยอมหรอก งานของฉันไม่มีปัญหาอะไรเลย!"