บทที่ 152 ความเร็วในการแพร่กระจายของข่าวซุบซิบ

ความจริงแล้วตำแหน่งหัวหน้ากองพลของซูว่างนั้นไม่ได้เป็นกันง่ายๆ โดยเฉพาะในกองพลตงเฟิงยังมีตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเกาอยู่อีก ถึงแม้ตระกูลเกาจะไม่มีอำนาจชี้ขาดในกองพลตงเฟิง แต่การที่พวกเขามักจะเล่นตุกติกอยู่เสมอ มันก็ทำให้รู้สึกน่ารังเกียจได้เหมือนกัน ภายใต้การดำเนินงานของตาเฒ่าเกา เกาผิงก็ได้เป็นรองหัวหน้ากองพล ในหน่วยทหารบ้านก็มีคนของพวกเขาอยู่ด้วย ทุกครั้งที่ในกองพลมีเรื่องดีๆ ตระกูลเกาก็ต้องมีเอี่ยวด้วยเสมอ ดังนั้นอย่าเห็นว่าตาเฒ่าเกาเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน แต่คนในตระกูลเกาก็ยังเชื่อฟังคำพูดของเขาเป็นอย่างดี เพราะอย่างน้อยการเชื่อฟังเขาก็ทำให้ได้ผลประโยชน์ไม่น้อย ในครั้งนี้ เดิมทีคนตระกูลเกาก็คิดว่ามีแค่พวกเขาเท่านั้นที่ได้รับเสบียงบรรเทาทุกข์ในรอบแรกไป พวกเขาถึงขั้นคิดว่า เสบียงบรรเทาทุกข์รอบที่สองเป็นแค่เรื่องโกหกที่ซูว่างแต่งขึ้นมาหลอกๆ และจะไม่มีทางมาถึงแน่นอน นั่นก็หมายความว่าพวกเขาได้เสบียงมากกว่าคนอื่นไปฟรีๆ ตั้งหลายจิน! ใครจะไปรู้ว่า หลังจากนั้นไม่เพียงแต่จะมีรางวัล แต่ยังมีเสบียงบรรเทาทุกข์รอบที่สองมาจริงๆ!

ซูว่างบังคับเกวียนวัวไปจอดที่หน้าประตูที่ทำการกองพล ทหารบ้านที่เฝ้ายุ้งฉางอยู่ก็รีบเปิดประตูยุ้งฉางด้านข้างทันที ยุ้งฉางว่างเปล่ามาตั้งนาน ในที่สุดก็มีเสบียงมาเติมเสียที ทหารบ้านสองคนที่เฝ้ายุ้งฉางก็ถูกเรียกตัวมาเฉพาะกิจ เพราะเสบียงเต็มเกวียนวัวสี่เล่มถูกนำมาเก็บไว้ในยุ้งฉาง ถ้าไม่มีคนเฝ้าก็คงจะไม่วางใจจริงๆ! "เสบียงสองเกวียนนี้ไม่ต้องเอาเข้าไปเก็บหรอก แจกจ่ายกันตรงนี้เลย!" ซูว่างสั่งการ "นักบัญชีจ้าวอยู่ไหม? รีบเอาบัญชีรายชื่อของกองพลเรามา เตรียมตัวแจกเสบียงกันได้แล้ว!"

นักบัญชีจ้าวเดินมาถึงอย่างอืดอาด ตอนที่เขามาถึง สมาชิกกองพลก็มาเข้าแถวรอกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว "ครอบครัวละคนก็พอ ไม่ต้องมาต่อแถวกันเยอะแยะขนาดนั้น แล้วก็ เด็กๆ ไปเล่นกันไกลๆ หน่อย! อย่ามาเบียดกันตรงนี้!" ซูว่างกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวาย จึงยืนอยู่หน้าแถวแล้วตะโกนสั่งการเสียงดัง "จื้ออู่ แกกับคนในหน่วยทหารบ้านช่วยกันจัดระเบียบแถวหน่อย!" วังจื้ออู่รับคำสั่ง แล้วรีบเข้าไปจัดระเบียบแถวทันที

"ทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย ครอบครัวละคน!" ตอนนี้เกาผิงไม่ได้สร้างเรื่องวุ่นวายเลย เอาแต่เดินตามหลังซูว่างคอยช่วยเหลือ แถมยังช่วยจัดระเบียบแถวอีกด้วย ลู่ไหวอันกอดอกพิงกำแพง มองดูด้วยความรู้สึกขบขัน เกาผิงนี่คิดจะทำอะไรกันแน่? นักบัญชีจ้าวหยิบสมุดบัญชีรายชื่อมาจากที่ทำการกองพล แล้วรีบเดินเข้ามา โต๊ะเก้าอี้ถูกจัดเตรียมไว้หน้าแถวเรียบร้อยแล้ว นักบัญชีจ้าวนั่งลงบนเก้าอี้ เอาลิ้นดุนนิ้วชี้ ก่อนจะเปิดสมุดบัญชีรายชื่อ!

"คนแรก เกาอู่ใช่ไหม!" "ใช่ๆ บ้านฉันมีเก้าคน!" "ใจเย็นๆ ขอฉันดูก่อน อืม ถูกต้อง บ้านแกมีเก้าคน! ถ้างั้นก็ต้องได้เสบียงเก้าสิบจิน! ไปรับเสบียงทางนู้นเลย!" สมุดบัญชีรายชื่อในมือของนักบัญชีจ้าวนั้นครบถ้วนสมบูรณ์ยิ่งกว่าทะเบียนราษฎร์ของสถานีตำรวจเสียอีก เด็กที่เพิ่งเกิดก็ถูกบันทึกชื่อลงไปด้วย! เกาอู่เดินไปอีกฝั่งด้วยความดีใจ ฝั่งนั้นมีคนรับหน้าที่ชั่งน้ำหนักเสบียงอยู่ พอมองดูเสบียงถูกเทลงในกระสอบของตัวเอง ในใจเขาก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตนี้พอจะเดินต่อไปได้แล้ว!