บทที่ 158 แลกเปลี่ยน

อวี๋ไห่กลับไปคิดทบทวนตลอดทั้งคืน เขากับลู่ไหวอันต่างก็ใจตรงกันไปขอยืมกระดาษกับปากกาจากคนอื่น! ลู่ไหวอันเขียนเกี่ยวกับวิธีค้นพบปัญหา วิเคราะห์ปัญหา และแก้ไขปัญหา ส่วนสิ่งที่อวี๋ไห่เขียนก็สอดคล้องกันพอดี นั่นคือปัญหาที่เขาเคยพบเจอแต่แก้ไขไม่ได้ หรือแม้แต่บางครั้งก็หาสาเหตุของปัญหาไม่เจอด้วยซ้ำ! ถึงแม้เมื่อคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ เพราะมัวแต่นึกทบทวนจนกระทั่งก่อนนอนว่ามีปัญหาอะไรตกหล่นไปบ้างหรือเปล่า แต่พอตื่นมาตอนเช้า อวี๋ไห่ก็ยังรู้สึกสดชื่นแจ่มใส เขามองดูปัญหาที่ตัวเองจดไว้เมื่อคืนด้วยความพึงพอใจ

"เฮ้อ ถ้าอาจารย์แก้ปัญหาพวกนี้ได้หมดล่ะก็ ตำแหน่งช่างซ่อมรถมือหนึ่งของฉันคงไม่มีใครมาโค่นล้มได้อีกแล้ว ไม่สิ ต้องเป็นเบอร์สองสิ อาจารย์ต่างหากที่เป็นเบอร์หนึ่ง"

หลินเฟยเดินเข้าไปชะโงกดู โอ้โห ปัญหาหลายข้อบนกระดาษ เขาไม่เคยได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ "อาจารย์ ท่านอาจารย์ปู่จะแก้ปัญหาพวกนี้ได้จริงๆ เหรอครับ? ดูจากอายุเขาก็แก่กว่าผมไม่กี่ปีเองนะ จะเก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไง อาจารย์เข้าใจผิดหรือเปล่าครับ?" หลังจากโดนดุไปเมื่อคืน หลินเฟยก็เรียนรู้ที่จะยอมเรียกท่านอาจารย์ปู่แต่โดยดีแล้ว แต่จะให้เขาเชื่อมั่นในความสามารถของท่านอาจารย์ปู่ เรื่องนี้คงต้องขอรอดูก่อน

"แกไม่รู้อะไรหรอก วันนั้นฉันนั่งคุยกับท่านอาจารย์ปู่บนรถตั้งหลายชั่วโมง กว่าครึ่งก็คุยกันแต่เรื่องซ่อมรถนี่แหละ แกรู้ไหม ไม่ว่าฉันจะถามปัญหาอะไร เขาก็ตอบได้หมดเลย แถมไม่ได้รู้แค่วิธีแก้ปัญหาด้วยนะ ยังรู้ไปถึงสาเหตุของปัญหา และวิธีป้องกันไม่ให้เกิดปัญหานั้นขึ้นอีก เขายังบอกอีกว่า รถยนต์ต้องหมั่นบำรุงรักษา พวกเราต้องดูแลรักษารถให้ดี ฉันว่าที่เขาพูดมามันถูกต้องที่สุดเลย!"

พอนึกถึงบทสนทนากับลู่ไหวอันในคืนนั้น อวี๋ไห่ก็รู้สึกอยู่เสมอว่า ลู่ไหวอันไม่ได้รู้แค่เรื่องซ่อมรถเท่านั้น เพราะหลายครั้งลู่ไหวอันมักจะทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด พอพูดถึงโครงสร้างส่วนใดส่วนหนึ่งของรถยนต์ จู่ๆ ก็จะหยุดพูดไปดื้อๆ และโครงสร้างของรถยนต์เนี่ย ต่อให้อวี๋ไห่ที่เป็นถึงช่างซ่อมรถมือหนึ่ง ก็ยังไม่กล้าพูดได้เต็มปากว่าตัวเองรู้ลึกรู้จริง เพราะพวกเขาก็เป็นแค่ช่างซ่อม ไม่ใช่ช่างประกอบรถยนต์เสียหน่อย แต่เห็นได้ชัดเลยว่าลู่ไหวอันรู้ลึกกว่านั้นมาก! เขาเชื่อในสายตาและสัญชาตญาณของตัวเอง ไม่มีทางพลาดแน่!