บทที่ 157 คัมภีร์วิชาซ่อมรถ

ลูกศิษย์เฒ่าเงินเดือนสูงก็จริง แต่การออกเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ไปไหนไกล คงพกเงินติดตัวมาไม่เยอะเท่าไหร่ ตามที่หลินเฟยบอก การซื้อของขวัญคารวะอาจารย์พวกนั้น ไม่เพียงแต่ใช้เงินไปไม่น้อย แต่ยังเสียเวลาไปเยอะอีกด้วย ลู่ไหวอันตัดสินใจโต้รุ่งทำของดีให้ลูกศิษย์เฒ่าสักชิ้น แน่นอนว่านี่ก็เพื่อความสะดวกในวันข้างหน้าด้วย ทว่าหลังจากอวี๋ไห่กลับอำเภอไปแล้ว ลู่ไหวอันก็คงไม่ได้เข้าอำเภอบ่อยๆ ดังนั้นการทำคัมภีร์วิชาซ่อมรถขึ้นมาสักเล่มจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก ลู่ไหวอันหยิบกระดาษปึกหนึ่งมาจากห้องของซูสวิน แถมยังหยิบปากกาหมึกซึมของเธอติดมือมาด้วย

"การซ่อมรถยนต์ตั้งแต่ระดับพื้นฐานจนถึงขั้นปรมาจารย์? ชื่อนี้คงไม่ได้หรอก ด้วยระดับฝีมือการซ่อมรถของอวี๋ไห่ เขาบรรลุขั้นปรมาจารย์ไปตั้งนานแล้ว"

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังนึกชื่อดีๆ ไม่ออก เอาเป็นว่า...

"อืม เอาชื่อนี้แหละ! การวิเคราะห์และแก้ไขปัญหาซ่อมรถที่ซับซ้อน"

ลู่ไหวอันตวัดปากกาเขียนตัวอักษรใหญ่แปดตัวลงบนกระดาษแผ่นแรก ดูมีกลิ่นอายของหนังสือคู่มือขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็ทบทวนเนื้อหาในบทท้ายๆ ของหนังสือขึ้นมาในหัว ซึ่งส่วนใหญ่เป็นปัญหาที่ไม่ค่อยได้พบเจอบ่อยนัก แน่นอนว่าการเขียนสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่การคัดลอกออกมาเฉยๆ แต่ต้องมีการเลือกสรรด้วย เพราะเทคโนโลยีหลายๆ อย่างในตอนนี้ รถยนต์ยังพัฒนาไปไม่ถึง ลู่ไหวอันเขียนตัวหนังสือลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วภายใต้แสงตะเกียง ระหว่างนั้นก็เติมน้ำมันตะเกียงไปถึงสองครั้ง จนกระทั่งแสงตะเกียงเริ่มริบหรี่ลงเป็นครั้งที่สาม ในที่สุดเขาก็จรดปากกาเขียนเครื่องหมายมหัพภาคตัวสุดท้ายลงบนกระดาษ