บทที่ 156 โควตาการทำงานในอำเภอ

ลู่ไหวอันจิบน้ำอึกหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับหลินเฟย

"หลานศิษย์ นั่งลงก่อนเถอะ ฟังฉันพูดให้จบก่อนดีไหม ฉันว่านะ นอกจากแกจะต้องเรียนรู้เรื่องการซ่อมรถจากอาจารย์แกแล้ว แกยังต้องเรียนรู้เรื่องการควบคุมอารมณ์จากเขาด้วยนะ ดูสิ อาจารย์แกใจเย็นจะตาย"

อวี๋ไห่หัวเราะร่วนพลางดึงหลินเฟยให้นั่งลง

"อืม ที่อาจารย์พูดมาก็ถูกนะ แต่ที่ฉันใจเย็นได้ขนาดนี้ ก็เพราะอายุขนาดนี้แล้ว ไม่กลัวใครมาหัวเราะเยาะแล้วต่างหากล่ะ ยังไงซะต่อให้พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน พวกเขาก็ไม่ได้เงินเดือนสูงเท่าฉัน แถมยังซ่อมรถที่ฉันซ่อมได้ไม่ได้อยู่ดี ถึงเวลาถ้าพวกเขามีปัญหาที่แก้ไม่ตก ยังไงก็ต้องมาขอร้องให้ฉันช่วยอยู่ดีนั่นแหละ" "จริงสิ อาจารย์ รีบบอกมาเถอะ ถ้าไม่สอนซ่อมรถ แล้วจะสอนอะไรฉันล่ะ?"

"เปล่าๆ วิชาซ่อมรถก็ยังต้องสอนอยู่ แต่เวลาแค่สองวัน มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะสอนกันเป็นระบบ อีกอย่าง ด้วยพื้นฐานวิชาซ่อมรถที่ลุงมีอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาเรียนปูพื้นฐานใหม่ตั้งแต่ต้นหรอก ฉันคิดเอาไว้แบบนี้ เวลาสองวันที่มี ฉันจะสอนในสิ่งที่ลุงยังไม่รู้ก็แล้วกัน คืนนี้พอกลับไป ลุงลองไปนึกดูดีๆ นะ ว่าตลอดชีวิตการเป็นช่างซ่อมรถที่ผ่านมา ลุงเคยเจอปัญหาอะไรที่แก้ไม่ตกบ้าง ไม่ว่าจะเป็นปัญหาอะไรก็ตาม สามารถเอามาถามฉันได้หมดเลย!"