บทที่ 155 ไม่สอนซ่อมรถ?

อวี๋ไห่กับซูว่างคุยกันสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย แต่สายตากลับชำเลืองมองไปทางห้องครัวเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าจิตใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับการสนทนาเลยสักนิด

หลังจากถูกอวี๋ไห่ดุ หลินเฟยก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาก ถึงแม้จะยังไม่เลื่อมใสในตัวลู่ไหวอันเต็มร้อย แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านแล้ว ตอนนี้เขาวิ่งไปเกาะอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัว สูดกลิ่นหอมฉุยที่ลอยออกมายกใหญ่ ตรงหน้าประตูห้องครัวมีหม้อดินเผาใบหนึ่ง หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วกำลังเดือดปุดๆ อยู่ข้างใน หลินเฟยแทบจะอยากกระโจนเข้าใส่! เกิดมายังไม่เคยได้กลิ่นเนื้อที่หอมขนาดนี้มาก่อนเลย

ถึงแม้บ้านของหลินเฟยจะอยู่ในอำเภอ แถมตัวเขาเองก็เป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่ของช่างซ่อมรถ มีงานประจำทำเป็นหลักเป็นแหล่ง แต่ครอบครัวของเขาก็เป็นแค่ครอบครัวธรรมดาๆ มีสมาชิกทั้งหมดแปดคน มีคนทำงานกินเงินเดือนห้าคน ยังไม่ได้แยกครอบครัว กินข้าวหม้อเดียวกัน เงินเดือนก็ต้องให้ที่บ้านหมด

ยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ ต่อให้บ้านเขามีคนทำงานกินเงินเดือนถึงห้าคน แต่ปีๆ หนึ่งก็ซื้อเนื้อกินได้ไม่กี่ครั้งหรอก ต่อให้ซื้อเนื้อมา ก็ไม่กล้าเอามาทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วแบบลู่ไหวอันเด็ดขาด ขืนทำแบบนั้น คีบกันคนละสองสามทีก็หมดแล้ว

แม่ของเขามักจะคิดคำนวณอย่างรอบคอบ เอาเนื้อติดมันไปเจียวน้ำมัน เวลาต้มน้ำแกงก็ตักน้ำมันหมูใส่ลงไปนิดหน่อย น้ำมันที่เหลือก็เก็บไว้ใช้ตอนผัดผัก ส่วนเนื้อแดงยิ่งแล้วใหญ่ บางทีก็เอาไปสับทำเป็นซอสหมูสับ เวลาทำกับข้าวก็ตักใส่ลงไปนิดหน่อย แบบนี้ก็จะได้ลิ้มรสเนื้ออยู่บ่อยๆ เมื่อก่อนหลินเฟยไม่เคยรู้สึกว่ามันผิดปกติอะไร แถมยังคิดว่าแม่ของเขาเก่งด้วยซ้ำ เพราะรสชาติของเนื้อมันช่วยให้หายอยากได้จริงๆ