บทที่ 154 มื้อใหญ่

หม่าเสี่ยวอู่หัวเราะอย่างได้ใจ "ฉันบอกตั้งนานแล้วพวกแกก็ไม่เชื่อ รถคันนั้นน่ะเป็นฝีมือพี่ลู่ซ่อมจริงๆ" "ต้องเป็นเพราะฝีมือซ่อมรถของพี่ลู่ ทำให้ช่างซ่อมจากอำเภอถึงกับอึ้งไปเลยน่ะสิ! เลยอยากจะมาแอบครูพักลักจำวิชาจากพี่ลู่!"

ประจวบเหมาะกับที่อวี๋ไห่ได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี ประโยคแรกเขาเห็นด้วย แต่ประโยคหลังนี่สิ ไปเหยียบตาปลาเขาเข้าอย่างจัง "น้องชายคนนี้อย่ามาพูดซี้ซั้วนะ! ครูพักลักจำอะไรกัน เห็นของขวัญคารวะอาจารย์ในมือฉันไหม ฉันตั้งใจจะมากราบฝากตัวเป็นอาจารย์ลูกศิษย์กันอย่างเป็นทางการ เพื่อจะได้เรียนรู้วิชากับอาจารย์อย่างเปิดเผยต่างหาก"

หึ เขาว่าแล้วเชียว ถ้าไม่กราบเป็นอาจารย์อย่างเป็นทางการ ก็ต้องมีคนเอาไปนินทาว่าร้าย โชคดีจริงๆ ที่เขาตัดสินใจอย่างชาญฉลาด

พอเดินเข้ามาในบ้านตระกูลซู อวี๋ไห่ก็คว้าตัวลู่ไหวอันไว้ทันที! "อาจารย์ ดูสิ! เห็นไหม ถ้าฉันไม่ฝากตัวเป็นศิษย์ ก็ต้องมีคนเข้าใจผิด อาจารย์รีบร่วมมือกับฉันหน่อยสิ! ทำพิธีให้มันครบถ้วนไปเลย!"

อวี๋ไห่ไม่เพียงแต่จะมอบของขวัญคารวะอาจารย์เท่านั้น แต่ยังอยากจะทำพิธีคารวะอาจารย์ให้ครบทุกขั้นตอนอีกด้วย แต่ที่บอกว่าร่วมมือน่ะหมายความว่ายังไง! ลุงก็แค่อยากจะทำพิธีให้มันจบๆ ไปใช่ไหมล่ะ! แต่ตาแก่คนนี้ถึงจะบอกว่าทำพอเป็นพิธี แต่ก็ทำอย่างจริงจังสุดๆ ทำท่าเหมือนจะคุกเข่าลงไปจริงๆ ลู่ไหวอันรีบห้ามไว้ทันที ตาแก่รุ่นราวคราวพ่อมาคุกเข่าให้เขา เขาจะรับไหวได้ยังไงล่ะ!