บทที่ 160 ร่วมกันเขียนหนังสือ

"ผะ... ผลงานชิ้นเอกของเราสองคน!" คำพูดประโยคนี้ของลู่ไหวอันทำเอาอวี๋ไห่ถึงกับหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึง เขาจะได้เป็นหนึ่งในผู้เขียนคัมภีร์เทพเล่มนี้ด้วยงั้นเหรอ? หลินเฟยทำตัวเหมือนชะนีหิวเผือก มองอวี๋ไห่ที มองลู่ไหวอันที อาจารย์เป็นอะไรไปเนี่ย เมื่อกี้ยังหน้าดำหน้าแดงจะแย่งเศษกระดาษสองแผ่นนั้นคืนให้ได้อยู่เลย พอมาตอนนี้โดนคำพูดประโยคเดียวก็ทำเอาเขินม้วนไปซะแล้ว? เขาร้อนใจจนแทบจะทึ้งหัวตัวเองอยู่แล้ว ในกระดาษปึกนี้มันเขียนอะไรไว้กันแน่! ทำไมถึงกลายเป็นคัมภีร์เทพไปได้! "อาจารย์ ให้ผมดูหน่อยสิครับว่าท่านอาจารย์ปู่เขียนอะไรไว้!" พอเห็นหลินเฟยยื่นมือมา อวี๋ไห่ก็ปัดทิ้งทันที "ไป ไป ไป๊ แกหลบไปเลย ฉันยังไม่ได้ดูเลยเนี่ย! แกอย่ามาจับซี้ซั้วนะ เดี๋ยวก็ทำยับทำขาดหมดหรอก นี่มันต้นฉบับที่จะเอาไปตีพิมพ์เป็นหนังสือเลยนะ!"

อวี๋ไห่หวงยิ่งกว่าอะไรดี! แต่ทว่า... เขาก็หันไปมองลู่ไหวอัน คำถามเมื่อกี้ยังไม่ได้คำตอบเลยนะ! "อาจารย์ ที่คุณพูดมาจริงเหรอ ของของฉันมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ จะเอาไปเขียนรวมกันได้จริงๆ ใช่ไหม นี่จะเป็นผลงานชิ้นเอกของเราสองคนจริงๆ ใช่ไหม?" "แน่นอนสิ ทำไมล่ะ? ลุงไม่เต็มใจเหรอ? อาจารย์เป็นผู้แต่งอันดับหนึ่ง ส่วนลุงเป็นผู้แต่งอันดับสอง แบบนี้ไม่ขาดทุนหรอกมั้ง! แต่ลุงต้องเขียนอาการเสียพวกนั้นมาให้ละเอียดนะ!" อาการเสีย! อวี๋ไห่นึกถึงประสบการณ์ที่เขาสั่งสมมาหลายปี สมุดจดบันทึกเล่มเล็กที่จดจนแน่นเอี๊ยดนั่น แน่นอนว่าเขาสามารถอธิบายอาการเสียเหล่านั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว! อวี๋ไห่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเมื่อกี้เสียอีก อะดรีนาลีนสูบฉีดพลุ่งพล่าน กลางฤดูหนาวอากาศเย็นเฉียบแบบนี้ ยืนนิ่งๆ แท้ๆ เขากลับรู้สึกได้เลยว่ามีเหงื่อซึมออกมาตามร่างกาย

"ถ้าสามารถเอาของของฉันไปรวมด้วยได้จริงๆ ผู้แต่งอันดับหนึ่งอันดับสองอะไรนั่น ฉันไม่สนหรอก! ไม่ต้องใส่ชื่อฉันเลยก็ยังได้! ขอแค่บอกว่านี่เป็นผลงานที่อาจารย์ของฉันเป็นคนเขียน แค่นี้ฉันก็หน้าบานเป็นกระด้งแล้ว" หลินเฟยทนไม่ไหวต้องสอดปากขึ้นมา "งั้นขอใส่ชื่อผมได้ไหมครับ! หรือจะเพิ่มชื่อผมเข้าไปด้วยก็ได้ ผมไม่เกี่ยงหรอกนะถ้าจะได้เป็นผู้แต่งอันดับสาม!" หลินเฟยสัมผัสได้จากความตื่นเต้นของอวี๋ไห่ว่า นี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬารแน่ๆ ถ้าได้ชื่อตัวเองไปแปะไว้ในนั้น ไม่แน่อาจจะถูกจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์วงการรถยนต์เลยก็ได้ แต่หลินเฟยก็เลิกฝันกลางวันไปได้เลย การแอบอ้างผลงานวิชาการมันทำไม่ได้หรอก! แต่สิ่งที่เขาพูดมาก็ไม่ผิดนัก ทันทีที่หนังสือเล่มนี้ปรากฏขึ้น มันจะกลายเป็นตำนานไปจริงๆ และแม้กระทั่งในอีกหลายสิบปีต่อมา มันก็จะยังคงถูกยกย่องให้เป็นของล้ำค่าอยู่ดี และนี่ก็คือร่องรอยแรกที่ชื่อของลู่ไหวอันได้ฝากเอาไว้ในยุคสมัยนี้!

"เอาล่ะ ของส่งให้ลุงแล้วรอลุงกลับไปที่อำเภอแล้วค่อยๆ อ่านก็ได้ ตอนนี้ฉันจะพาพวกนายไปกินข้าวดีไหม?" อวี๋ไห่ส่ายหน้าดิก "ไม่กินแล้ว ฉันไม่กินแล้ว เอาเวลาไปอ่านหนังสือดีกว่า! พอดีเลย ถ้ามีปัญหาตรงไหนจะได้ถามแกได้ทันที ขืนกลับไปที่อำเภอแล้วจะไปถามใครล่ะ!" แต่หลินเฟยกลับส่งสายตาละห้อยมองลู่ไหวอัน เขาอยากจะไปกินข้าวเช้าจะตายอยู่แล้ว! "ไม่ไปจริงๆ เหรอ? ฉันอุตส่าห์กะจะไปสอนลุงตรงรถบรรทุกคันนั้นเลยนะ! ลุงจะอ่านแต่หนังสืออย่างเดียวเหรอ?" อวี๋ไห่พยักหน้า กอดหนังสือแน่นแล้วเดินกลับไป "ไม่ต้องไปสอนหน้างานหรอก หนังสือเล่มนี้ฉันอ่านเข้าใจทะลุปรุโปร่ง ขอแค่เรียนรู้จากในนี้ พอลงสนามจริงก็ทำได้สบายมาก"

อ้อ จริงสิ เกือบลืมไปเลย อวี๋ไห่เป็นถึงช่างมือเก๋า เวลาที่เขาคลุกคลีอยู่กับรถยนต์เผลอๆ จะเยอะกว่าเวลานอนเสียอีก! แถมตอนหนุ่มๆ สมัยขับรถส่งของต่างถิ่น เขาก็นอนมันบนรถนั่นแหละ! ความเข้าใจในโครงสร้างโดยรวมของรถยนต์ เขาอาจจะสู้ลู่ไหวอันไม่ได้ แต่ถ้าพูดถึงความคุ้นเคยกับตัวรถล่ะก็ รับรองว่าไม่มีใครเทียบเขาติดแน่ ลู่ไหวอันลองนึกดู ก็รู้สึกสบายใจเฉิบ ดีจริงๆ สอนลูกศิษย์เฒ่าเนี่ยสบายสุดๆ ไม่ต้องเหนื่อยแรงอะไรเลย ไม่เหมือนกับที่ลูกศิษย์เฒ่าต้องมานั่งสอนลูกศิษย์เด็ก ลู่ไหวอันมองดูหลินเฟยที่กำลังสวาปามอาหารอยู่ตรงหน้า แล้วก็แอบเหงื่อตกแทนลูกศิษย์เฒ่าในใจ