บทที่ 161 เพื่อนเก่าของอวี๋ไห่

"มาๆ ลูกศิษย์เฒ่า ซื้ออาหารเช้ามาฝาก กินก่อนค่อยอ่านต่อเถอะ!"

อวี๋ไห่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ลู่ไหวอันเขียนอย่างใจจดใจจ่อ บางครั้งก็ตวัดปากกาเขียนอะไรยุกยิกๆ ลงบนกระดาษ ท่าทางดูจริงจังสุดๆ ด้วยความที่ตั้งใจเกินไป ตอนที่ลู่ไหวอันกับหลินเฟยกลับมา ก็ทำเอาเขาสะดุ้งตกใจไปเหมือนกัน ลู่ไหวอันยื่นอาหารเช้าในมือให้ อวี๋ไห่รับมาแล้วก็วางแหมะไว้บนโต๊ะ ไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ถึงปากท้องจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะกินอาหารเช้าพวกนี้เลยสักนิด! เขาคว้ามือลู่ไหวอันไว้แล้วพูดขึ้น

"อาจารย์ ฉันลองอ่านหนังสือเล่มนี้คร่าวๆ แล้วก็กลับมาอ่านทวนแบบเจาะลึกทุกตัวอักษรใหม่อีกรอบ แต่ฉันจะบอกให้นะ สิ่งที่ทำให้ฉันทึ่งที่สุด ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา แต่เป็นรูปพวกนั้นที่คุณวาดต่างหาก รูปพวกนี้ทั้งน่าทึ่งแล้วก็ลึกลับ ฉันคลุกคลีกับรถบรรทุกมาตั้งหลายปี แต่โครงสร้างในรูปบางรูป ฉันเองก็ยังไม่เคยเห็นเลย! เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ อาจารย์ ฉันอยาก... ฉันอยาก..."

ลู่ไหวอันกลับตกใจเสียเอง หรือว่าของที่ตัวเองวาด มันจะล้ำหน้าเกินเทคโนโลยีรถบรรทุกในยุคนี้ไปแล้ว! "ลูกศิษย์เฒ่า รูปพวกนั้นน่ะ..."