บทที่ 162 การสอบ

เดิมทีมีรถบรรทุกเสบียงบรรเทาทุกข์อยู่หลายคัน แต่รถพวกนั้นพอทำภารกิจเสร็จ ขนถ่ายเสบียงลงเรียบร้อย ก็ทยอยขับออกไปกันหมดแล้ว ตอนนี้ที่จอดอยู่ตรงนี้ก็เหลือแค่รถบรรทุกเสบียงคันที่ลูกหมากพังเพียงคันเดียว ความจริงขอแค่มีลูกหมากอันใหม่มาเปลี่ยน รถคันนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เพียงแต่อวี๋ไห่มีความคิดแอบแฝง อ้างว่าจะขอรั้งรถคันนี้ไว้ตรวจเช็กดูอีกสักรอบ รอให้ตรวจเช็กจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรหลงเหลืออยู่แล้ว ถึงจะค่อยขับกลับไป แต่ในความเป็นจริงก็คือ จงใจรั้งรถคันนี้ไว้ เพื่อรอให้ลู่ไหวอันมาสอนต่างหาก ทว่าตอนนี้เขายังไม่ได้เรียน แต่ลูกศิษย์ตัวน้อยกลับได้เรียนตัดหน้าไปเสียแล้ว

ตอนที่ลู่ไหวอันเดินมาถึงรถบรรทุกคันใหญ่ รอบๆ รถก็มีคนยืนล้อมวงมุงดูกันกลุ่มเบ้อเริ่ม! คอมมูนนี้ไม่เคยมีรถบรรทุกคันใหญ่แบบนี้วิ่งเข้ามาตั้งกี่ปีแล้วก็ไม่รู้ ถึงแม้จะจอดอยู่ตรงที่ทำการคอมมูน ก็ยังมีคนแห่มามุงดูกันเพียบ รถจอดทิ้งไว้ตรงนี้มาทั้งวันแล้ว แต่คนที่มามุงดูเรื่องสนุกกลับไม่ลดน้อยลงเลยสักนิด! ถึงแม้จะมีคนของกองกำลังติดอาวุธคอยเฝ้าอยู่ ไม่ยอมให้ใครเข้าไปใกล้ แต่ก็ต้านทานความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนไม่ได้อยู่ดี คนแห่มาดูกันระลอกแล้วระลอกเล่า โดยเฉพาะพวกเด็กๆ ที่มีเยอะเป็นพิเศษ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ไม่ไกล ถึงจะเข้าไปใกล้ไม่ได้ แต่ก็ยังกระโดดโลดเต้นกันอย่างสนุกสนาน

คนของกองกำลังติดอาวุธต่างก็รู้จักลู่ไหวอันกันทั้งนั้น พอเห็นลู่ไหวอันพาหลินเฟยเดินเข้ามา ก็เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

"ไหวอัน รถคันนี้จะซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ล่ะ? ซ่อมเสร็จแล้วก็ต้องขับออกไปเลยใช่ไหม?"

ถึงจะเป็นประโยคคำถาม แต่ทำไมฟังดูแล้วเหมือนจะแฝงความเสียดายอยู่ลึกๆ นะ!