บทที่ 163 กินเนื้อเป็ดจนเอียนแล้ว

หลังจากอวี๋ไห่ตามไปเรียนในช่วงบ่าย เขาก็ยิ่งแน่ใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น อาจารย์ต้องเขียนความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการซ่อมรถออกมาให้ได้ สิ่งนี้ไม่เพียงมีประโยชน์กับมือใหม่เท่านั้น แต่ยังมีประโยชน์กับช่างมือเก๋าอย่างเขาด้วยเช่นกัน วิธีการสอนของลู่ไหวอันเปรียบเสมือนเส้นด้าย ที่ร้อยเรียงความรู้ทั้งหมดเข้าด้วยกันจนกลายเป็นโครงข่าย

ผ่านไปหนึ่งวัน ลู่ไหวอันก็ได้หลานศิษย์ที่คลั่งไคล้เพิ่มมาอีกหนึ่งคน แถมยังมีลูกศิษย์ที่คลั่งไคล้ยิ่งกว่าเดิมอีกหนึ่งคนด้วย แต่ตัวเขาเองก็ได้อะไรกลับมาไม่น้อยเหมือนกัน เขารู้มาตั้งแต่ตอนสอนวิชาล่าสัตว์แล้วว่า ในขณะที่สอนคนอื่น แต้มทักษะของเขาก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งอีกฝ่ายซึมซับความรู้ได้มากเท่าไหร่ แต้มทักษะของเขาก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเร็วเท่านั้น ความรู้ใหม่ๆ ก็จะผุดขึ้นมาต่อยอดและตอกย้ำความเข้าใจในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้พอลลองเช็กแผงระบบสถานะทักษะดู ก็เป็นอย่างที่คิด ทักษะการซ่อมแซมเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด:

• แพทย์แผนจีน (ระดับ 2, 9/10)

• การล่าสัตว์ (ระดับ 4, 5/10)

• การทำอาหาร (ระดับ 3, 9/10)

• การซ่อมแซม (ระดับ 4, 5/10)

• วาดภาพ (ระดับ 1, 4/10)

เกือบจะแซงหน้าทักษะการล่าสัตว์อยู่รอมร่อ คาดว่าพรุ่งนี้ถ้าสอนต่ออีกวัน คงจะกลายเป็นทักษะที่แกร่งที่สุดแน่ๆ ลู่ไหวอันรู้สึกว่า ถ้าตอนนี้ให้เขาวาดโครงสร้างภายในของรถบรรทุกคันใหญ่ ก็คงเป็นเรื่องกล้วยๆ เหมือนปอกกล้วยเข้าปาก