บทที่ 164 ลูกอมมีพอแจกแน่นอน

"ไหวอัน มัวอึ้งอะไรอยู่ รีบนั่งลงกินข้าวสิ! น้าทำข้าวสวยทุกมื้อตามที่เธอบอกเลยนะ ตกดึกได้กินข้าวสวย บ้านเรานี่ก็หรูหราพอตัวแล้วนะ แถมยังมีกับข้าวพวกนี้อีก เธอคอยดูสิ มีกับข้าวเนื้อตั้งสองอย่าง บ้านไหนจะกล้ากินแบบนี้บ้าง แต่ก็ต้องขอบคุณไหวอันนั่นแหละ ถ้าไม่ได้ไหวอัน บ้านเราจะมีชีวิตแบบนี้ได้ยังไงล่ะ!"

หลี่อิงร้องเรียกให้ลู่ไหวอันรีบกินข้าวอย่างตื่นเต้น พร้อมกับคีบน่องเป็ดชิ้นโตใส่ลงในชามของเขา

"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในเขาจะมีลำธาร แล้วก็มีเป็ดป่าเยอะขนาดนั้น แถมเป็ดป่าพวกนี้ก็ไม่คาวเลย พอทำออกมาแล้วอร่อยกว่าเป็ดเลี้ยงที่บ้านเสียอีก ไหวอัน เธอรีบกินเข้าเถอะ"

"อ๊ะ ได้เลย น้าก็กินด้วยสิ ความจริงในเขาก็ไม่ได้มีแค่เป็ดป่าหรอกนะ คราวหน้าฉันจะเอาอย่างอื่นกลับมาให้กินบ้าง"

การเปลี่ยนรสชาติบ้างถือเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง! หลี่อิงฟังแล้วก็ไม่ค่อยเห็นด้วยนัก ทว่าตอนนี้ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่ต้องจัดการ จะให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด