บทที่ 165 ลูกอมที่ชั่งขายเป็นจิน

ในกระสอบที่เพิ่งแกะออกเมื่อครู่ เป็นลูกอมที่คอมมูนอื่นๆ มอบให้แบบกระจัดกระจาย รวมๆ กันแล้วน่าจะประมาณสองจิน แต่ส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ในกระสอบตรงหน้านี้ คอมมูนผลิตน้ำตาลมอบให้ไม่น้อยเลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้น คอมมูนผลิตน้ำตาลยังมีชื่อที่เข้ากับผลผลิตเอามากๆ ชื่อว่าคอมมูนเถียนสุ่ย

ลู่ไหวอันพอเปิดกระสอบออก ลูกอมก็เผยให้เห็น กระดาษห่อลูกอมสีสันฉูดฉาดห่อหุ้มลูกอมผลไม้ไว้ทีละเม็ด ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าด กระดาษห่อลูกอมเปล่งประกายสีรุ้งออกมา นี่คือลูกอมผลไม้ที่ธรรมดาและพบเห็นได้บ่อยที่สุดในยุคนี้ และเป็นลูกอมที่เด็กๆ ได้มาง่ายที่สุด แน่นอนว่าอาจจะเป็นหนึ่งในลูกอมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดด้วย เหตุผลที่ได้รับความนิยมส่วนหนึ่งก็มาจากความดีความชอบของกระดาษห่อนี่แหละ

หนึ่งห่อ สองห่อ สามห่อ... ลูกอมห้าห่อถ้วน น้ำหนักพอดีเป๊ะห้าจิน พอเห็นลูกอมเยอะแยะขนาดนี้ ทั้งสามคนที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่ ตอนนี้ก็นั่งไม่ติดแล้ว พากันมาล้อมวงดู สวรรค์ มีลูกอมเยอะขนาดนี้จริงๆ ด้วย! นี่... พวกเขาไม่เคยเห็นลูกอมที่ชั่งขายเป็นจินมาก่อนเลยนะ! ซูว่างกวาดตามองของในกระสอบทั้งสองใบ ก็ตกใจแทบแย่ ชนิดก็เยอะ ปริมาณก็มาก ลูกอมห้าจิน ถ้ากินกันเองในบ้าน คงกินได้ตั้งหลายปีเลยมั้ง!

นั่นก็ช่างเถอะ ลู่ไหวอันเริ่มหยิบอาหารกระป๋องผลไม้ออกมาอีก หนึ่งขวด สองขวด... ห้าขวดอีกแล้ว คอมมูนเถียนสุ่ยนี่ใจป้ำจริงๆ

"ไหวอัน ของพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย! ดูทรงแล้ว เธอเหมาสหกรณ์การขายและจัดซื้อมาครึ่งหนึ่งเลยหรือเปล่า?" หลี่อิงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไหวอัน ของเยอะขนาดนี้ ต้องใช้เงินไปตั้งเท่าไหร่ล่ะเนี่ย!"