บทที่ 167 เข้าอำเภออีกครั้ง

เฝิงเจียงถูมือด้วยความดีใจ เยี่ยมไปเลย ปัญหาคลี่คลายแล้ว! ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเนื้อขาดช่วง หามาเติมไม่ได้ ก็คือไม่ได้ ยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ ใครจะเสกเนื้อออกมาให้ได้ล่ะ! แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว น้องชายของเขาสามารถหาเนื้อมาเติมให้ได้แล้ว

ในขณะเดียวกัน ลู่ไหวอันก็มีความคิดดีๆ เกี่ยวกับการจัดการเรื่องงานของตัวเองอยู่ในใจแล้ว ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าอาจจะไปอยู่กองกำลังติดอาวุธ งานของกองกำลังติดอาวุธส่วนใหญ่ก็คือการฝึกซ้อม หรือไม่ก็ลงพื้นที่ไปตามกองพลต่างๆ โดยรวมแล้วก็ถือว่าค่อนข้างอิสระ ลู่ไหวอันรับได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีงานที่อิสระกว่านั้น แถมงานนี้ยังตรงสายและง่ายดายสำหรับเขาราวกับพลิกฝ่ามือ เพียงแต่โควตาการทำงานยังไม่ส่งลงมา ลู่ไหวอันก็เลยยังไม่ได้เล่าให้เฝิงเจียงฟัง

เวลาสองวันของการสอนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลู่ไหวอันประสบความสำเร็จในการตกแฟนคลับตัวยงมาได้สองคน คนหนึ่งแก่คนหนึ่งหนุ่ม ตอนนี้เดินเชิดหน้าชูตากันสุดๆ อวี๋ไห่คิดว่าตัวเองมีความเข้าใจในตัวรถบรรทุกใหม่ทั้งหมดแล้ว ส่วนหลินเฟยตอนนี้ก็แทบจะภาวนาให้มีรถเสียมาจอดตรงหน้าเพื่อให้เขาได้โชว์ฝีมือใจจะขาด

ลู่ไหวอันเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้กับเรื่องนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลง เขาจึงจงใจกำชับอวี๋ไห่ไปประโยคหนึ่ง
"ลูกศิษย์เฒ่า ตอนให้หลินเฟยลงมือซ่อม ลุงต้องคอยจับตาดูอยู่ข้างๆ ให้ดีล่ะ! อย่าให้เกิดเหตุการณ์ยิ่งซ่อมยิ่งพังขึ้นมาเชียว"

หลินเฟยร้อนใจจนร้องตะโกน "ท่านอาจารย์ปู่ ไม่เชื่อใจผมเหรอ? ผมเป็นศิษย์ที่ท่านสอนมากับมือเลยนะ!"