บทที่ 168 แลกโควตาการทำงาน

ในเมื่อหัวหน้าจางบอกว่าจัดการให้ได้ทุกอย่าง ลู่ไหวอันก็ไม่ลังเลที่จะเอ่ยปาก "หัวหน้าจางครับ ผมอยากจะเอาโควตาการทำงานในอำเภอหนึ่งตำแหน่ง ไปแลกกับโควตาการทำงานในคอมมูนของเราสองตำแหน่ง ไม่ทราบว่าจะพอเป็นไปได้ไหมครับ?"

ยังไงก็ขอลองเสนอเงื่อนไขนี้ไปก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยพิจารณาแลกแบบหนึ่งต่อหนึ่งอีกที หัวหน้าจางตอบกลับมาโดยไม่ต้องคิดเลย "เรื่องนี้ค่อนข้างจะยุ่งยากนิดหน่อยนะ ฉันต้องไปปรึกษากับท่านนายอำเภอดูก่อน... เอ๊ะ ไม่สิ เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? อยากได้งานที่ไหนนะ?"

หัวหน้าจางสะดุ้งเฮือก เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม! บอกว่าอยากได้งานที่คอมมูนงั้นเหรอ? "หัวหน้าจางครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ ผมกำลังจะแต่งงานแล้ว ถ้าผมต้องมาทำงานในอำเภอ แบบนี้เพิ่งแต่งงานก็ต้องแยกกันอยู่เลยสิครับ หัวหน้าว่าแบบนี้มันไม่เป็นการกลั่นแกล้งผมเกินไปหน่อยเหรอครับ! ผมก็เลยอยากจะทำงานอยู่ที่คอมมูนต่อไปครับ ทางที่ดีที่สุดคือให้ผมกับภรรยาได้ทำงานที่คอมมูนด้วยกันทั้งคู่เลย ก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าเรื่องนี้จะทำให้หัวหน้าลำบากใจหรือเปล่า?"

ลำบากใจงั้นเหรอ? การจัดหางานในคอมมูนให้สองตำแหน่งมันจะไปยากอะไรล่ะ เพียงแต่... "เธอแน่ใจนะ? จะเอาโควตาการทำงานในอำเภอไปแลกกับโควตาการทำงานในคอมมูนจริงๆ เหรอ?" หัวหน้าจางถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่งยวด นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายที่ชี้ชะตาชีวิตคนคนหนึ่งเลยนะ ถึงแม้จะเป็นการแลกหนึ่งต่อสอง แต่งานในอำเภอกับงานในคอมมูนมันเทียบกันไม่ได้เลยนะ!

ยุคสมัยนี้ไม่เหมือนยุคหลังๆ ที่อยากจะย้ายไปทำงานที่ไหนก็ไปได้ ถ้าลงหลักปักฐานทำงานที่ไหนแล้ว ก็แทบจะต้องทำไปตลอดชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับสมาชิกในกองพล โอกาสที่จะได้เข้าไปทำงานในเมืองนั้นแทบจะเป็นศูนย์ เรียกได้ว่าพลาดรถไฟขบวนนี้แล้วก็ไม่มีขบวนหน้าอีกแล้ว ถ้าลู่ไหวอันเลือกที่จะอยู่คอมมูน ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะไม่มีโอกาสได้เข้าอำเภออีกเลย แต่ช่องว่างความเจริญระหว่างอำเภอกับคอมมูนนั้นมันห่างไกลกันลิบลับ ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น ไม่มีคนโง่ที่ไหนยอมทิ้งโอกาสเข้าอำเภอหรอก