บทที่ 169 พวกต้มตุ๋น

เป็ดป่าแต่ละตัวชั่งรวมขนแล้วหนักประมาณแปดถึงเก้าจิน ถอนขนทำความสะอาดเสร็จสรรพก็น่าจะเหลือสักหกจิน เท่ากับว่ามีเนื้อถึงสามสิบจินเลยทีเดียว ในยุคนี้ ต่อให้เป็นคนงานในอำเภอ เดือนหนึ่งๆ ก็ยังได้รับปันส่วนเนื้อแค่สามเหลียง ปีหนึ่งรวมกันแล้วก็ได้คูปองเนื้อแค่สามจินกว่าๆ เท่านั้น

ครอบครัวของอวี๋ไห่ตอนนี้มีสมาชิกหกคน มีคนวัยทำงานสามคน คูปองเนื้อของคนสามคนรวมกันทั้งปีก็ตกอยู่ที่สิบกว่าจินเท่านั้น เนื้อที่ลู่ไหวอันเอามาให้ ถือว่ามากกว่าโควตาทั้งปีของพวกเขาถึงสามเท่าตัว แถมเป็ดพวกนี้ก็ดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ น่ากินกว่าไก่เป็ดตามท้องตลาดเสียอีก

นอกจากเป็ดป่าแล้ว ลู่ไหวอันยังจัดการไก่ป่ามาเพิ่มอีกสี่ตัว มีแค่เป็ดอย่างเดียวมันดูจำเจไปหน่อย เขาเด็ดเถาวัลย์ในมิติมาสองสามเส้น มัดปีกไก่ป่ากับเป็ดป่าเข้าด้วยกัน แล้ววางพักไว้ในมิติก่อน! จากนั้นเขาก็แวะไปที่ห้างสรรพสินค้า ซื้อพวกลูกอม ขนมปังกรอบ และอาหารกระป๋อง เอาไปฝากเด็กๆ ในฐานะอาจารย์ก็สมควรต้องให้ของตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยสิ!

อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านตระกูลอวี๋ พอหลินเฟยรู้ว่าตอนเที่ยงลู่ไหวอันจะมากินข้าวที่บ้านอวี๋ไห่ เขาก็ดึงดันไม่ยอมกลับบ้านตัวเอง ขอยอมตามอวี๋ไห่กลับบ้านมาด้วย

ตอนนี้ภรรยาของอวี๋ไห่กำลังซักผ้าอ้อมอยู่ที่บ้าน มีเด็กสองคนนั่งยองๆ เล่นอยู่ข้างๆ พอเด็กผู้หญิงเห็นอวี๋ไห่เดินเข้ามา ก็วิ่งปรู๊ดเข้าไปหาทันที