บทที่ 171 ไก่เป็ดพวกนี้เอามาให้ใคร

โชคดีที่ไก่ป่าและเป็ดป่าที่เหลือถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ไม่อย่างนั้นลานบ้านแห่งนี้คงได้วุ่นวายปั่นป่วนไปหมดแน่ ทั่วทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ไก่เป็ดเยอะแยะขนาดนี้ นี่... ไม่ได้เห็นมาตั้งกี่ปีแล้วเนี่ย! มีแต่เนื้อเน้นๆ ทั้งนั้นเลย! คนที่ทำลายความเงียบเป็นคนแรกคือเด็กสองคน คนหนึ่งหมายตาไปที่ลูกอมที่ใช้ปาใส่ไก่ป่า ส่วนอีกคนก็หมายตาไปที่ไก่ป่าที่ถูกปาจนสลบ ลูกสาวคนเล็กอายุราวสี่ห้าขวบ รู้ประสาแล้วว่าเนื้อนั้นอร่อยล้ำ และเป็นของหายาก พอเห็นไก่ป่าสลบเหมือด ก็วิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ แล้วคว้าหมับเข้าที่ตัวไก่ป่าตัวโตที่กำลังนอนไม่ได้สติ

"คุณย่า ไก่ ไก่ตัวผู้ตัวเบ้อเริ่มเลย พวกเราจะได้กินเนื้อไก่แล้ว! หนูอยากกินเนื้อไก่!"

ส่วนเด็กผู้ชายตัวน้อยตาไวเหลือบไปเห็นลูกอมห่อกระดาษสีสันสดใส อันนี้เขารู้จัก เมื่อก่อนคุณปู่ชอบซื้อมาให้กินบ่อยๆ "ลูกอม ลูกอม อร่อย!" ไม่สนหรอกว่าผู้ใหญ่จะอนุญาตหรือไม่ แกะกระดาษห่อลูกอมออกแล้วก็ยัดเข้าปากตัวเองทันที

โชคดีนะที่ลู่ไหวอันเป็นคนดี ไม่อย่างนั้นแค่ลูกอมเม็ดเดียวก็คงหลอกเด็กคนนี้ไปได้สบายๆ แล้ว แต่ดูๆ ไป เด็กคนนี้ก็เนื้อตัวสะอาดสะอ้านดี ถึงจะไม่อ้วนจ้ำม่ำแต่ก็ไม่ได้ผอมแห้ง แสดงว่าที่บ้านก็เลี้ยงดูมาอย่างดี "ไอ้หนู มานี่สิ ฉันยังมีลูกอมอีกเยอะเลยนะ! เอาไปแบ่งให้พี่สาวกินด้วยสิ!" เด็กชายได้ยินดังนั้น ก็รีบวิ่งเตาะแตะเข้ามาหาทันที เด็กหญิงก็ลากไก่ป่าที่สลบไสลเดินตามมาด้วย ช่วยไม่ได้ ไก่ป่ามันหนักเกินไป หิ้วไม่ไหวหรอก

ลู่ไหวอันล้วงลูกอมออกมาให้กำเบ้อเริ่ม เด็กชายยิ้มจนแก้มแทบปริ ถลกชายเสื้อขึ้นมารับลูกอมไว้ แต่เด็กหญิงดูเหมือนจะยังระแวดระวังอยู่บ้าง พอเห็นลูกอมตรงหน้า ก็หันไปส่งสายตาเป็นเชิงขออนุญาตคนในครอบครัวก่อน ถึงตอนนั้น คนบ้านตระกูลอวี๋กับหลินเฟยถึงได้สติกลับมา ยอมละสายตาจากกองไก่เป็ดพวกนั้นได้ในที่สุด อวี๋ไห่ได้สติเป็นคนแรก