บทที่ 172 ครอบครัวสายกิน

"อาจารย์ ลุงคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหมว่าท่านอาจารย์ปู่ทำอาชีพอะไร! ลุงเอาแต่คิดถึงเทคนิคซ่อมรถนั่น แต่ท่านอาจารย์ปู่ไม่ได้เป็นแค่ช่างซ่อมรถนะ ไก่ป่าเป็ดป่าแค่นี้สำหรับท่านอาจารย์ปู่แล้วต้องเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยแน่นอน ลองนึกดูสิว่าเมื่อกี้ท่านอาจารย์ปู่สอยไก่ป่าร่วงลงมาได้ยังไง"

เมื่อกี้ตอนที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับไก่ป่าเป็ดป่าจำนวนมากในกระสอบ ในหัวของหลินเฟยกลับมีแต่ภาพตอนที่ลู่ไหวอันดีดลูกอมใส่ไก่ป่าอย่างแม่นยำ เท่ชะมัด สมกับเป็นวีรบุรุษล่าหมาป่าจริงๆ มิน่าล่ะแม้แต่หมาป่ายังต้องกลัวท่านอาจารย์ปู่! อวี๋ไห่ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"วีรบุรุษล่าหมาป่า! ฉันเกือบลืมไปเลย! อาจารย์ นี่คงไม่ได้ล่ามาจากบนเขาหรอกใช่ไหม?" "วีรบุรุษล่าหมาป่า? อยู่ไหนล่ะ?"

สามคนในบ้านตระกูลอวี๋ชะเง้อคอมองหาไปรอบๆ นึกไม่ถึงเลยว่าลู่ไหวอันที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือวีรบุรุษล่าหมาป่า อวี๋ไห่หัวเราะร่วน ในที่สุดก็มีคนเป็นเหมือนเขาแล้ว ที่ไม่รู้ว่าวีรบุรุษล่าหมาป่าอยู่ไกลสุดหล้า แต่อยู่ใกล้แค่เอื้อม!

"อะแฮ่มๆ ฉันขอแนะนำให้พวกคุณรู้จักใหม่อีกรอบนะ! นี่... ไอ้หนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ ก็คืออาจารย์ของฉัน และเป็นวีรบุรุษล่าหมาป่าที่โด่งดังนั่นไงล่ะ"