บทที่ 173 กินจนจุก

"อาจารย์ เป็นยังไงบ้าง ฝีมือลูกชายฉันใช้ได้ไหม?" ลู่ไหวอันแทะเนื้อไก่อย่างเมามัน พยักหน้าหงึกๆ พร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ "อวี๋จ้าว นายแน่มาก ฝีมือทำกับข้าวของนาย อร่อยเป็นที่สองรองจากพี่เฝิงเลยนะ" ฝีมือของเฝิงเจียงนั้นผ่านการเคี่ยวกรำหน้าเตามาหลายปี แต่คนบ้านตระกูลอวี๋ไม่ได้มีวัตถุดิบให้ฝึกปรือเยอะขนาดนั้น "พี่เฝิงคือใครครับ มีคนที่ทำกับข้าวเก่งกว่าผมอีกเหรอ ท่านอาจารย์ปู่ วันไหนว่างๆ แนะนำให้ผมรู้จักหน่อยสิครับ จะได้ลองประลองฝีมือกันสักตั้ง" อวี๋ไห่ด่าสวนทันควัน "ประลองฝีมือบ้าบออะไรล่ะ พ่อครัวเฝิงเป็นถึงพ่อครัวใหญ่ประจำร้านอาหารหงซิง แกจะไปเทียบชั้นเขาได้ยังไง ทำกับข้าวกินเองที่บ้านก็พอแล้ว”

“พ่อครัวใหญ่เลยเหรอครับ โธ่ งั้นก็ประลองไม่ได้หรอก คนละชั้นกันเลยนี่นา"

ภรรยาของอวี๋ไห่ได้ทีก็บ่นตาม "เด็กคนนี้มันชอบกินมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะค่ะ ตอนเด็กๆ ชอบแอบเอาเนื้อที่บ้านไปทำกับข้าวเอง แต่เห็นทำครั้งแรกก็รสชาติใช้ได้นะ หลังจากนั้นฉันก็เลยปล่อยให้เขาจัดการเรื่องกับข้าวไปเลย" อวี๋จ้าวทำหน้าภาคภูมิใจ "บ้านเราเครื่องปรุงยังไม่ครบ ไม่อย่างนั้นผมทำให้อร่อยกว่านี้ได้อีกนะ แถมวันนี้ก็ทำไปแค่ไม่กี่อย่างเอง ผมยังไม่ได้โชว์ฝีมือแบบเต็มที่เลยนะ!"

ถึงแม้กับข้าวบนโต๊ะจะมีไม่กี่อย่าง แต่ปริมาณกลับเยอะมาก แค่ไก่อบหม้อดินหม้อเดียวก็กินกันจนอิ่มแปร้แล้ว ไก่อบหม้อดินจานนี้ ต้องสังเวยไก่ป่าตัวโตของลู่ไหวอันไปถึงสองตัวเลยนะ บ้านตระกูลอวี๋ไม่ใช่คนขี้เหนียว อาจารย์อุตส่าห์มาเยี่ยมถึงบ้าน แถมยังเอาของดีๆ มาฝากตั้งมากมาย จะให้กินอยู่อย่างอดๆ อยากๆ ได้ยังไง! น่าเสียดายที่ภรรยาอวี๋ไห่รื้อค้นตู้กับข้าวดูจนทั่วแล้ว ก็หาวัตถุดิบดีๆ มาทำกับข้าวไม่ได้เลย ที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้ก็มีแค่เนื้อไม่กี่เหลียงที่เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้า ช่วยไม่ได้ ในเมื่อบ้านนี้มีสายกินตัวยงอยู่ตั้งสองคน เนื้อก็เลยไม่มีเหลือติดบ้านเลยสักนิด สุดท้ายก็เลยต้องเอาไก่ป่าเป็ดป่าของลู่ไหวอันมาทำอาหารต้อนรับเจ้าตัวเสียเอง ถึงแม้จะรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง แต่แม่ครัวหัวป่าก์เก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีเนื้อให้ทำก็จนปัญญาเหมือนกัน! ก็เลยต้องหน้าหนาเอาของฝากของลู่ไหวอันมาทำกับข้าวต้อนรับเสียเลย

หน้าที่เชือดไก่เชือดเป็ดล้วนตกเป็นของอวี๋จ้าว พอจะลงมือทำอาหารจานหลัก อวี๋จ้าวก็เสนอตัวขอโชว์ฝีมือเอง ขลุกอยู่ในครัวกับภรรยาสองคน ไก่อบหม้อดินจานนี้ ก็เป็นผลงานร่วมกันของสองสามีภรรยา ไก่ป่าตัวโตหนักห้าจินสองตัว ใส่ถั่วฝักยาวตากแห้ง เห็ดหอมตากแห้ง มันฝรั่ง แล้วก็แปะแผ่นแป้งข้าวโพดไว้รอบๆ หม้ออีกชั้น ลู่ไหวอันเห็นแล้วก็ทึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าเมนูไก่อบหม้อดินจะถือกำเนิดขึ้นมาเร็วขนาดนี้ พอลองชิมดูก็พบว่ารสชาติดีกว่าในยุคหลังๆ เสียอีก ยังไงซะวัตถุดิบในยุคนี้ก็เป็นของธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ ไก่ป่าก็วิ่งเล่นอยู่บนเขาทุกวัน เนื้อเลยเด้งสู้ฟันสุดๆ นอกจากไก่อบหม้อดินแล้ว ก็ยังมีเป็ดตุ๋นอีกหนึ่งตัว