บทที่ 174 รองเท้าบูทหนังวัว

ลู่ไหวอันเดินไปที่ห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอเพียงลำพัง เดินดูจนทั่วรอบหนึ่งก็พบว่าแทบจะไม่มีอะไรให้ซื้อเลย ดูเหมือนที่บ้านจะมีครบหมดแล้ว

ถ้าพูดถึงเรื่องเสื้อผ้า ของขวัญที่คอมมูนต่างๆ มอบให้ก็มีทั้งผ้าและสำลีอยู่ไม่น้อย เพียงพอให้ตัดเสื้อผ้าได้หลายชุด แถมช่วงหลายวันมานี้ ซูสวินก็จัดการตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขากับตัวเองคนละชุด เตรียมไว้สำหรับใส่ในวันแต่งงานแล้วด้วย ส่วนซูว่างกับหลี่อิง ถึงแม้ทั้งสองจะไม่ค่อยอยากตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ แต่พอเห็นว่ามีผ้าและสำลีเหลือเยอะแยะ ประกอบกับโดนลู่ไหวอันและซูสวินคะยั้นคะยอ ในที่สุดทั้งคู่ก็ตัดสินใจตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีของรางวัลจากทางอำเภออีก คาดว่าพวกของใช้ทั่วไปเหล่านี้ก็คงมีรวมอยู่ด้วยไม่น้อย

ทว่ารองเท้าที่อยู่ตรงหน้านี้กลับดูเข้าทีไม่เบา ด้านนอกดูเหมือนจะทำจากหนังวัว ด้านในบุด้วยขนนุ่มนิ่ม ถึงแม้งานเย็บจะดูหยาบไปบ้าง แต่ลู่ไหวอันก็ดูออกว่านี่มันหนังแท้ชัดๆ! หน้าหนาวแบบนี้ไม่ว่าฝนจะตกหรือหิมะจะออก ก็สามารถใส่เดินออกไปข้างนอกได้โดยไม่ต้องกลัวเปียก ลู่ไหวอันตัดสินใจซื้อรวดเดียวห้าคู่ นอกจากสำหรับคนในครอบครัวทั้งสี่คนแล้ว ก็ยังเผื่อให้จ้าวคังอีกหนึ่งคู่ ไอ้เด็กนั่นขยันวิ่งมาที่บ้านตระกูลซูทุกวัน ถ้ามีรองเท้าบูทคู่นี้ อย่างน้อยเวลาฝนตก รองเท้าก็จะได้ไม่เปียกแฉะ

แล้วก็ถุงเท้าพวกนี้ก็ดูเข้าที ทำจากผ้าฝ้าย ใส่คู่กับรองเท้าบูทพวกนี้คงจะพอดีเป๊ะ จัดมาอีกห้าคู่! ส่วนของกินก็ซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย ลูกอมกับขนมปังกรอบที่นี่มีให้เลือกค่อนข้างเยอะ ลู่ไหวอันจึงเลือกหยิบมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ปากก็บ่นว่าไม่มีอะไรให้ซื้อ แต่สุดท้ายก็หิ้วถุงใบใหญ่กลับออกมาจนได้

ที่สำคัญที่สุด ลู่ไหวอันยังได้กว้านซื้อข้าวของอีกจำนวนหนึ่ง แล้วจับยัดใส่เข้าไปในมิติทันที คอมมูนไม่เหมือนกับในอำเภอ ข้าวของมีไม่ค่อยเยอะ เขาจึงไม่กล้าซื้ออะไรมากนัก แถมทุกคนในคอมมูนก็รู้จักเขาหมด ขืนซื้อของเยอะแยะขนาดนั้น ข่าวคงแพร่สะพัดไปทั่วในพริบตา ถือโอกาสตอนที่ยังอยู่ในอำเภอและยังไม่มีใครจำหน้าเขาได้ ซื้อของตุนใส่ลงในมิติเยอะๆ หน่อย วันหลังเวลาจะหยิบออกมาใช้ก็สะดวกสบายขึ้น