บทที่ 175 งานในโรงพยาบาล

หลี่อิงร้องโอยพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ "จะซื้อมาให้คนแก่สองคนอย่างพวกเราทำไมกัน! ปกติพวกเราก็ไม่ได้ออกไปไหน จะใส่รองเท้าดีๆ แบบนี้ไปทำไมล่ะ!" แถมพอมองดูรองเท้าคู่ใหม่เอี่ยม เธอก็รู้สึกเสียดาย ต่อให้ออกไปข้างนอกก็ไม่กล้าใส่ มันสวยเกินไป ถ้าใส่จนเลอะเทอะจะทำยังไงล่ะ

"คุณน้าอย่าพูดแบบนั้นสิ! รองเท้าก็ต้องเอาไว้ใส่สิ! ฉันเห็นคุณอาซูต้องไปประชุมที่คอมมูนบ่อยๆ บางทีก็อยู่ทั้งวัน อากาศหนาวแบบนี้เท้าจะเย็นเอาได้นะ! ใส่รองเท้าคู่นี้แหละเหมาะที่สุด! ข้างนอกกันน้ำ ข้างในก็อุ่นสบาย!" ซูว่างถือรองเท้าบูทไว้ในมือ พอได้ฟังคำพูดของลู่ไหวอัน ในใจก็รู้สึกอบอุ่นวาบ ในมุมมองของเขา รองเท้าบูทคู่นี้ไม่เพียงแต่ให้ความอบอุ่น แต่ยังดูดีมีระดับสุดๆ ถ้าใส่ไปที่คอมมูน พวกหัวหน้ากองพลคนอื่นๆ คงได้อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถวแน่! แต่ก็ทำไงได้ล่ะ ใครใช้ให้เขามีลูกเขยดีแบบนี้ล่ะ!

"นั่นสิ! ยายเฒ่า นี่เป็นน้ำใจของไหวอันเชียวนะ ถ้าเธอไม่เอาก็ช่างเถอะ ยังไงฉันก็จะเอา" หลี่อิงแค่นเสียงฮึดฮัด เธอไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่เอา! รองเท้าสวยขนาดนี้ ต่อให้เอามาวางโชว์ไว้ในบ้านเฉยๆ ก็ยังดูดีเลย ลู่ไหวอันหัวเราะเบาๆ

"โอกาสที่จะได้ใส่รองเท้าคู่นี้ ในวันข้างหน้าต้องมีอีกเยอะแน่นอน อย่างเช่นอีกสองวันก็จะเป็นงานแต่งของฉันกับอาสวินแล้ว! ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านใส่รองเท้าคู่นี้ รับรองว่าต้องดูดีมากแน่ๆ! แล้วก็อาสวิน พอเธอไปทำงาน ใส่รองเท้าคู่นี้ก็กำลังดีเลย!" ลู่ไหวอันยิ้มอย่างมีเลศนัย ซูสวินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ทำงาน? ทำงานอะไร? พี่ไหวอันพูดผิดไปหรือเปล่า!

ความจริงโอกาสที่เธอจะได้ใส่รองเท้าแบบนี้ก็มีไม่มากนัก ปกติก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนไกล อย่างมากก็แค่ขึ้นเขาไปขุดสมุนไพร แต่อากาศหนาวขนาดนี้ เธอไม่ได้ขึ้นเขามาพักใหญ่แล้ว อีกอย่าง ขุดสมุนไพรก็ใส่รองเท้าบูทคู่นี้ไม่ได้หรอกนะ! พี่ไหวอันน่าจะหมายถึงการลงแปลงทำงานต่างหาก! แต่...