บทที่ 176 พนักงานจัดซื้อ

คราวนี้ซูว่างไม่อยากจะพนมมือไหว้บรรพบุรุษแล้ว แต่กลับร้อนรนจนนั่งไม่ติด เวลาที่เขาร้อนใจ เขามักจะชอบสูบยาเส้นสักสองอึก แต่ตอนนี้ยาเส้นดับไปแล้ว ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว พูดขึ้นมาว่า

"นี่... นี่มันงานอะไรกัน! พนักงานจัดซื้อของร้านอาหารหงซิงเนี่ยนะ? ไหวอัน เธอจะเลือกแบบนี้ไม่ได้นะ หรือว่าเป็นเพราะเธอสนิทกับพ่อครัวเฝิง ก็เลยเลือกไปทำงานที่ร้านอาหารหงซิง? แบบนี้ไม่ได้นะ! พวกเราจะมัวแต่นึกถึงความสนิทสนมไม่ได้ ต้องคิดถึงความก้าวหน้าในระยะยาวด้วยสิ! พนักงานจัดซื้อจะมีอนาคตอะไร! ไปทำที่คอมมูนหรือสถานีตำรวจก็ได้นี่นา! ประกาศจากทางอำเภอส่งลงมาหรือยัง ถ้ายัง เธอกลับไปคุยกับทางอำเภออีกทีดีกว่า เปลี่ยนงานใหม่เถอะ!"

ถึงแม้หลี่อิงจะไม่ค่อยได้ออกไปไหนและไม่ค่อยมีความรู้เรื่องโลกภายนอกนัก แต่เธอก็พอจะรู้ว่างานไหนในคอมมูนที่เป็นงานดี ในเมื่อมีโอกาสเลือกงานเองได้ ก็ต้องเลือกงานที่ดีที่สุดสิ! ทำไมถึงไปเลือกงานพนักงานจัดซื้อล่ะ! ผู้นำในอำเภอก็ช่างกระไรเลย ทำไมถึงยอมตกลงได้นะ!

"ไหวอัน คุณอาซูของเธอพูดถูกนะ พวกเราลองคิดดูกันใหม่เถอะ! ถ้ายังเปลี่ยนได้ ก็เปลี่ยนไปอยู่หน่วยงานดีๆ เถอะ เธอไปขอร้องผู้นำในอำเภออีกทีสิ" โชคดีที่ยังมีซูสวินอยู่ เธอเชื่อมั่นในตัวลู่ไหวอันเสมอ

"พนักงานจัดซื้อแล้วมันยังไงล่ะคะ ฉันว่าพี่ไหวอันเหมาะกับงานพนักงานจัดซื้อที่สุดเลย! งานนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่างานอื่นเลยนะ! มีพี่ไหวอันอยู่ พี่เฝิงต้องดีใจแย่เลย ต่อไปพวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะหาซื้อเนื้อไม่ได้อีกแล้ว แถมต่อไปถ้ากองพลของเรามีผลผลิตอะไร ก็เอาไปส่งให้ร้านอาหารหงซิงได้เลย ไม่ต้องเอาไปส่งให้สหกรณ์การขายและจัดซื้อแล้ว สหกรณ์ชอบกดราคา แถมยังดูถูกผลผลิตของพวกเราอีกต่างหาก เห็นไหมคะ นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสามตัว เป็นผลดีกับทุกคนเลยนะ"