บทที่ 192 คนบ้านตระกูลลู่มาแล้ว

"พี่ใหญ่ พวกพี่เดินกันให้มันเร็วๆ หน่อยสิ นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วนะ! ขืนพวกเราพลาดงานแต่งของน้องห้า ก็คงได้กินแต่เศษอาหารเหลือๆ แน่!" พี่สี่เร่งยเร้า พวกเขาเดินเข้ามาในเขตกองพลตงเฟิงแล้ว อีกอึดใจเดียวก็จะได้เจอลู่ไหวอัน ทำให้บรรดาพี่น้องต่างก็รู้สึกตื่นเต้นกันไม่น้อย ท่านลุงทั้งสองที่เดินตามมาข้างหลัง จัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย พวกเขาเป็นถึงท่านลุงของเจ้าบ่าว จะมาทำตัวซอมซ่อให้ลู่ไหวอันขายหน้าไม่ได้! "ดูนั่นสิ พี่ใหญ่ ตรงนั้นใช่น้องห้าหรือเปล่า?" "ไหนล่ะ?" "ก็ตรงนั้นไง ที่ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยม ปั่นจักรยานซ้อนท้ายเจ้าสาว แล้วมีเด็กๆ รุมล้อมอยู่นั่นไง" "แหม ไอ้หนูน้องห้านี่มันได้ดิบได้ดีจริงๆ ถึงขั้นมีจักรยานปั่นแล้ว ไม่รู้ว่าจะขอยืมให้พี่สี่ปั่นเล่นสักหน่อยได้ไหมเนี่ย" "พวกพี่ดูหน้ามันสิ ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหมล่ะ! นั่นแหละน้องห้าบ้านเรา"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นลู่ไหวอันจริงๆ ไม่ผิดตัวแน่ เพียงแต่ลู่ไหวอันในตอนนี้แต่งตัวสะอาดสะอ้าน เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูใหม่เอี่ยมและพอดีตัว ที่เท้าก็สวมรองเท้าหนังแบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ถ้าบังเอิญเดินสวนกันตามถนน พวกเขาคงไม่กล้าฟันธงในพริบตาว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือพี่น้องที่เคยถูกรังแกอย่างหนักหนาสาหัสที่สุดคนนั้น พี่สี่โบกมือไม้เป็นพัลวัน "ไปเถอะ พวกพี่ ตามฉันไปกินเลี้ยงกัน"

อาหารบนโต๊ะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว มีทั้งเนื้อแพะตุ๋นน้ำแดง เป็ดพะโล้ ไก่อบมันฝรั่ง เนื้อกระต่ายผัดเผ็ดชา ผัดวุ้นเส้นใส่ผักกาดขาว กุยช่ายผัดไข่ ไข่เป็ดเค็ม ผักกาดขาว หัวไชเท้า และตบท้ายด้วยน้ำแกงกระดูกแพะตุ๋นหม้อใหญ่ กับข้าวสิบอย่าง สื่อความหมายถึงความสมบูรณ์พูนสุขสิบประการ งานเลี้ยงระดับนี้ ต่อให้จัดในอำเภอก็ใช่ว่าจะมีให้เห็น ในยุคที่เสบียงอาหารขาดแคลนแบบนี้ กับข้าวเนื้อสัตว์บนโต๊ะ ไม่ใช่ลู่ไหวอันเป็นคนหามาหรอกหรือ! ของพวกนี้ต่อให้กำเงินไปเดินตลาดก็หาซื้อไม่ได้หรอกนะ ไม่เห็นหรือไง ขนาดหลินเฟยที่มาจากอำเภอ รวมถึงอวี๋จ้าวและเย่จื่อ ยังมองกันตาค้างเลย!

หลินเฟยอุทานออกมา "สมกับเป็นท่านอาจารย์ปู่จริงๆ ใจป้ำสุดๆ! พี่จ้าว พวกเราได้ลาภปากแล้ว!" อวี๋จ้าวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง ตามท่านอาจารย์ปู่ไป มีเนื้อกินแน่นอน ในขณะที่พวกเขากำลังกลืนน้ำลายดังเอื้อก เสียงปรบมือของทุกคนก็ดึงสติพวกเขากลับมา ลู่ไหวอันเดินนำซูสวินเข้ามาแล้ว

ขั้นตอนการแต่งงานในยุคนี้เรียบง่ายมาก บ่าวสาวแค่ท่องคติพจน์ของท่านประธาน จากนั้นก็โค้งคำนับรูปภาพของท่านประธาน โค้งคำนับผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย และสุดท้ายก็โค้งคำนับให้กันและกัน เป็นอันเสร็จพิธี ในกองพล แค่ทำพิธีแบบนี้ก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่สนหรอกว่าจะมีทะเบียนสมรสหรือไม่! แต่ลู่ไหวอันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะพาซูสวินไปจดทะเบียนสมรสให้ได้! ต้องมีใบรับรองถึงจะทำงานได้อย่างสบายใจ หลังจากเสร็จพิธี เจ้าสาวก็ไม่ต้องกลับเข้าห้อง ทั้งสองคนสามารถนั่งร่วมโต๊ะประธานเพื่อกินข้าวเป็นเพื่อนแขกได้เลย เดี๋ยวก็ต้องคอยเดินรินเหล้าคารวะและแจกลูกอมมงคลอีก จังหวะที่ลู่ไหวอันจูงมือซูสวินกำลังจะนั่งลง เสียงหนึ่งก็ดังแทรกมาจากหน้าประตู