บทที่ 196 รอให้ฟ้ามืด

คนที่อยู่ในห้องโถงรีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น คือลู่ไหวอัน เฉินสือ เฝิงชิง และเฝิงเจียง แม้แต่ลุงใหญ่กับลุงรองก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมา ลู่ไหวอันบอกให้ซูว่างอยู่ในห้องคอยต้อนรับแขกเหรื่อที่เหลือ ไม่ต้องสนใจเรื่องข้างนอก "พี่ใหญ่ พี่รอง พวกพี่ทำอะไรเนี่ย? มากินเลี้ยงงานแต่งก็แล้วไปเถอะ ทำไมยังจะห่อกลับบ้านไปอีกเล่า!”

“นี่... นี่มัน..."

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ทั้งสองคนมีของพกติดตัวมาเต็มกระเป๋า แถมพี่รองตระกูลลู่ยังมีตะกร้าสะพายหลังอีก จะแก้ตัวอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้น จึงตัดสินใจตีหน้าตายยอมรับไปเลย "น้องห้า พี่รองขอบใจสำหรับการต้อนรับนะ พี่กินอิ่มแล้ว นี่ก็ตั้งใจจะกลับแล้วล่ะ! เห็นในครัวบ้านแกมีของกินเยอะแยะ คิดว่าแกคงไม่เดือดร้อนเรื่องของกินหรอก แต่บ้านพี่รองใกล้จะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว พี่สะใภ้รองของแก แล้วก็หลานของแกกำลังจะอดตายอยู่แล้ว แกจะทนดูดายไม่ไยดีได้หรือ? เห็นแกกำลังยุ่งอยู่ในห้องโถง พี่ก็เลยไม่อยากรบกวน หยิบของติดไม้ติดมือมานิดหน่อยเอง..."

ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกหวั่นใจ ไม่ใช่หวั่นใจเพราะรู้สึกผิดหรอกนะ แต่หวั่นใจเพราะถูกเฉินสือกับเฝิงชิงจ้องมองต่างหาก ถ้าตรงนี้มีแค่ลู่ไหวอันคนเดียว เขาคงจะพูดจาฉะฉานอย่างมั่นใจไปแล้ว "หยิบมานิดหน่อยงั้นหรือ? หยิบมานิดหน่อยต้องใช้ตะกร้าสะพายหลังใส่เลยหรือ?”

“จ้าวคัง เธอไปดูในครัวหน่อยสิ ว่าในโอ่งยังมีข้าวสารเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า"