บทที่ 197 ครอบครัวซูเซิ่ง

ในช่วงเวลาที่ลู่ไหวอันกำลังรอให้ฟ้ามืด บนเขากำลังมีคนกลุ่มหนึ่งเดินมุ่งหน้ามาทางกองพลตงเฟิง

"พ่อ พักสักหน่อยเถอะครับ! ผมแบกเอง!" ชายวัยกลางคนเอ่ยกับชายชราวัยห้าหกสิบปี

"ไม่ต้องหรอก อีกอย่างฉันเพิ่งจะแบกมาได้ไม่เท่าไหร่เอง! เมื่อกี้แกแบกมาตั้งนานแล้ว พักก่อนเถอะ ไว้ฉันแบกไม่ไหวเมื่อไหร่เดี๋ยวก็เรียกแกเองนั่นแหละ"

บนหลังของชายชราคนนี้กำลังแบกชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบสามสิบปีคนหนึ่งอยู่

"พวกเราที่อาศัยอยู่บนเขา เรื่องอื่นไม่ค่อยน่าห่วงหรอก จะลำบากก็ตอนเจ็บไข้ได้ป่วยนี่แหละ แกดูสิ ปกติไอ้หนูเจิ้งเหยียนร่างกายแข็งแรงจะตายไป! เรื่องล่าสัตว์ไม่ต้องพูดถึง ทุกครั้งที่ลงเขายังเอาของกลับมาฝากพวกเราด้วย แต่โรคร้ายก็เหมือนภูเขาถล่ม ใครจะไปคิดล่ะว่า ชายหนุ่มตัวโตๆ ตอนนี้จะป่วยหนักจนไม่ได้สติแบบนี้ ถ้าพวกเราไม่ได้บังเอิญเดินผ่านบ้านเขาตอนออกมาล่ะก็ เด็กคนนี้อาจจะต้องนอนตายอยู่ที่บ้าน... เฮ้อ!"