บทที่ 198 ผู้ป่วยคือเจิ้งเหยียน

"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ฉันกลับมาแล้ว!"

ซูเซิ่งเพิ่งจะเดินเข้ามาใกล้ลานบ้านของซูว่าง ก็ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ ถึงแม้เขากับซูว่างจะเป็นพี่น้องต่างพ่อกัน และเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกันกับซูเลี่ยง แต่ในความเป็นจริง เขากลับเข้ากับซูว่างผู้เป็นพี่ใหญ่ได้ดีกว่า และสนิทสนมกันมากกว่า อาจจะเป็นเพราะซูเลี่ยงชอบหาทางเอาเปรียบพวกเขาอยู่บ่อยๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจึงยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น

ครอบครัวของซูว่างกับซูเซิ่งล้วนมีแต่ลูกสาว หลายปีมานี้ไม่รู้ว่าต้องโดนสองสามีภรรยาซูเลี่ยงพูดจาถากถางไปตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว ด้วยความที่ซูว่างเป็นคนใจเย็น ประกอบกับระลึกถึงบุญคุณของพ่อซูเลี่ยง จึงมักจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามให้ซูเลี่ยงอยู่เสมอ แต่ทางฝั่งซูเซิ่งนั้นต่างออกไป

ซูเซิ่งเป็นคนอารมณ์ร้อน พูดจาขวานผ่าซาก ส่วนเหอฮวาผู้เป็นภรรยา ก็เป็นชาวเขาที่มีนิสัยใจคอเปิดเผยตรงไปตรงมา แถมยังมีเรี่ยวแรงมหาศาล ครอบครัวของพวกเขาไม่เคยกลัวซูเลี่ยงเลย ทุกครั้งที่ซูเลี่ยงมาหวังจะเอาเปรียบที่บ้าน ก็จะถูกจัดการจนต้องถอยร่นกลับไป หลังจากนั้นก็ไม่กล้ามาเหยียบอีกเลย ได้แต่คอยสูบเลือดสูบเนื้อซูว่างอยู่ฝ่ายเดียว จนกระทั่งลู่ไหวอันเข้ามา สถานการณ์ถึงได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไป

ซูว่างกำลังนั่งคุยกับท่านลุงทั้งสองของลู่ไหวอันอยู่ในห้องโถง พอได้ยินเสียงของซูเซิ่งก็สะดุ้งสุดตัว